Foto bij H.11.

Laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Verder is het stil, heel lang.
Langer dan lang.
Het lijkt voor eeuwig.
En het duurt niet lang voordat ik gewild had dat due stilte nooit opgehouden was.
'We zijn er.'

Even blijf ik paniekerig in de auto zitten en kijk mijn moeder aan met de blik van een wild, opgejaagd dier.
'Waar wacht je op?! Kerstmis?! Ga verdomme doen wat je moet doen!' scheldt mijn moeder en dat enge steegje naast de auto lijkt opeens een stuk aantrekkelijker.
Ik klik bliksemsnel mijn veiligheidsriem los en mijn moeder drukt een zaklopen in mijn hand.
Met in mijn ene hand de bron van licht en in mijn amdere de cocaïne stap ik uit en klik de zaklamp aan.
Mijn handen trillen en mijn knieën knikken.
Maar dan denk ik aan wat die mannen zullen denken als daar een iel, zenuwachtig sprietje aan komt lopen.
Dat zullen ze heel amusant vinden en dat wil ik eigenlijk niet.
Ik haal diep adem en recht mijn rug.
Ik kan dit.
Ik moet dit kunnen.
Die karige peptalk lijkt te werken en zelfverzekerder loop ik verder.
Daar verschijnen in het licht van de zaklamp een aantal mannen.
Plotseling voel ik mij heel misselijk en moet ik moeite doen om niet over te geven.
Ik loop naar de groep mannen toe.
Eentje is duidelijk de leider.
Het is een jonge man van niet ouder dan vijfentwintig.
Hij heeft bruin, warrig haar en zijn ogen zijn donker en duister.
Mijn blik blijft even hangen op de twee littekens op zijn gezicht: eentje die een hap uit zijn wenkbrauw haalt en eentje op zijn strakke kaaklijn, waardoor ik hem eerst moet goed zie.
Hij staat met wijde benen en over elkaar geslagen armen naar mij te grijnzen.
Achter hem zijn nog vier mannen, maar k kan hun niet goed zien, want hun gezichten zijn gehuld in de schaduw van hun capuchontruien.
'Ik had Monique Annelson verwacht.' zegt hij geamuseerd en met een onzichtbaar vraagteken in zijn stem.
Strak kijk ik hem aan, naar zijn opgetrokken, incomplete wenkbrauw.
'Ik ben haar dochter. Gaan we nou nog zaken doen of blijven we hier staan blijven kletsen?' zeg ik bot en het lukt mij weliswaar om mijn stem niet te laten trillen.
Hij grijnst opnieuw.
'Heb je de coke?' vraagt hij en ik knik.
'Heb jij de cash?' antwoord ik met een slanke wenkbrauw opgetrokken.
Hij geeft een schuine knik.
'Uiteraard.'
Hij haalt een tas tevoorschijn en opent die.
Het zit vol met stapeltjes geld.
Ik probeer mijn mond niet open te laten vallen.
De man dicht het weer en laat het voor mij neerploffen.
Ik zet een stap naar voren, over de tas heen, en geeft hem het pakketje.
Mijn handen trilt, maar het is ook wat fris buiten, dus misschien denkt hij dat dat niet door de zenuwen komt.
Hij pakt het met een hand aan en met de andere grijpt hij mijn pols.
Het voelt als een stomp in mijn maag als hij zich naar mij toe trekt.
Terwijl ik bevroren aanvoel hoe hij een hand op mijn heup legt herinner ik dat mijn moeder zei dat als hij mij aan wilde raken, ik dat moest laten gebeuren.
Gelukkig maar dat ik niet naar haar besluit te luisteren.
Net wanneer zijn hand wat begint te dalen naar waar ik absoluut niet wilt dat die terechtkomt stoot ik koortsachtig mijn knie omhoog, in zijn kruis.
Door mijn benarde positie kan ik er maar net genoeg kracht in zetten om het echt pijn te laten doen.
Hij laat los en klapt half dubbel.
Ik weet niet waarom ik niet weg ren, maar wanneer ik mij eindelijk om wil draaien, heeft hij zich al hersteld.
Weer voel ik zijn ijzere greep om mijn pols.
Hij kijkt niet woedend, zoals verwacht; hij grijnst.
'Dus je hebt pit?' zegt hij tevreden,' Dat kan ik wel gebruiken. Mocht je ooit genoeg krijgen van klusjes doen voor je moeder, dan heb ik nog wel een baantje voor je.'
Ik adem snel en schokkerig, met een borstkas die groot opzwelt als ik mijn longen vul.
Ik ruk mijn pols los.
'Ik ben niet van plan dit vaker te doen.' sis ik met ijzige stem.
Hij haalt zijn schouders op, maar hij kijkt als een gier, als een vos die precies weet hoe hij dit spelletje moet spelen.
'Wel, mocht je van degdachten veranderen', zegt hij en geeft mij een kaartje. Er staat een telefoonnummer op,' Bel me dan maar.'

Reacties (3)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven

    2 jaar geleden
  • BethGoes

    Ik heb echt medelijden met haar! Wel goed dat ze er zo eh... koel onder blijft

    3 jaar geleden
  • DeNaamIsGideon

    Oh god, ik krijg hier echt de koude rillingen van.

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen