Foto bij Hoofdstuk 9

Joyce Anna Collins

Deze middag voelt eindelijk weer alsof ik mijn jeugd terug heb. Ik loop zorgeloos door de straten van Mullingar samen met Niall. Het voelt goed. Onze band voelt goed. Ik kan hem pas een paar dagen, maar mijn instinct vertelt me dat hij een goede jongen is en dat ik hem kan vertrouwen. Eigenlijk is Niall nu één van de weinige in mijn leven die ik nog vertrouw, naast Lizz dan. Verder durf ik het niet zo goed meer. Te veel personen in vertrouwen nemen, kan nooit goed voor je zijn. Dat realiseer ik me nu wel met Jesse. Oké, laten we maar aan iets anders denken dan aan Jesse. Als ik dat doe, word ik alleen maar weer verdrietig en realiseer ik me dat mijn leven één groot drama is op het moment.
Ik kan ook niet stoppen met denken over het aanbod wat Niall heeft gemaakt. Het is wel een groot aanbod. Zomaar even naar Londen gaan om te kijken wat het leven daar te bieden heeft. Ik twijfel nog steeds. Ik vind Londen een hele leuke stad en een verandering van omgeving zal me goed doen, maar aan de andere kant ben ik hier pas een week en tot nu toe heeft dat ook nog niet zo goed aangepakt.
‘Waar denk je aan?’ vraagt Niall. Mijn gedachtegang wordt onderbroken en ik richt me tot hem: ‘Ik zit na te denken over Londen.’
‘En?’
‘Ik twijfel nog steeds wel. Er zijn twee kanten die ik tegen elkaar moet afwegen.’
‘Mag ik je een advies geven?’ vraagt hij. Ik knik. ‘Stop met denken! Al dat gepieker houd je alleen maar tegen. Doe eens gek? Wat is het ergste wat er kan gebeuren?’ Dat is best een goede vraag. Ik kan op het moment niet echt een scenario bedenken. ‘Ik denk dat mijn leven op het moment niet nog erger kan,’ geef ik toe. ‘Precies! Laten we je leven dan een stukje beter maken door er positieve ervaringen en belevingen eraan toe te voegen. Ik kan je Londen laten zien. We kunnen naar leuke tentjes gaan om te eten. Ik weet er genoeg!’ Ik zie zijn ogen oplichten. Hij is zeker erg enthousiast. Ik zucht even. ‘Oké, ik ga mee!’
‘Yes!’ juicht Niall. Hij gooit zijn armen overdreven in de lucht en huppelt in een rondje om me heen. Ik grinnik even. Dan haakt hij zijn arm door de mijne en huppelen we samen rondjes over de straat. Het zal er vast heel charmant uit zien.
De rest van de middag krijg ik heel Mullingar te zien. Het lijkt wel alsof Niall bij elk gebouw iets bijzonders heeft te zeggen. Hij is zeker trots over zijn geboorteplaats. Dan belanden we in een wijkje met allemaal kleine huisjes. We stoppen er uiteindelijk voor één. Niall schraapt zijn keel en zegt: ‘Geloof het of niet, maar hier heb ik vroeger gewoond.’ Ik kijk naar het kleine vierkante doosje wat voor me staat. ‘Maar dat betekent,’ mompel ik. Niall wijst naar het huis rechts van zijn oude huis. ‘Daar heb jij gewoond.’ Vol verbazing kijk ik naar het kleine huisje. Ik kan het niet geloven dat we daar met z’n allen hebben gewoond. Ik kom iets dichterbij en probeer een beetje naar binnen te kijken. Het huis is eenvoudig ingericht. Echter, komt niets me bekend voor. De positie van de muren niet, de buurt niet, het kleine achtertuintje, wat ik net door de ramen kan zien, niet. ‘Herken je het?’ vraagt Niall. Ik schud mijn hoofd. Een beetje sip zet ik een paar stappen achteruit. Het voelt enorm vreemd om hier nu weer in mijn eentje terug te zijn. Heel onnatuurlijk. ‘Zullen we door?’ vraag ik. Ik wil hier zo snel mogelijk weg. Ik wil me weer voelen zoals ik een paar minuten geleden voelden. Ik ontkom er gewoon niet aan. Het maakt niet uit waar ik ben of wat ik doe, elke dag word ik er wel aan herinnerd dat ik alleen ben en dat ik ook alleen zal blijven. Ik heb geen ouders, geen broertje, geen partner. Ik heb helemaal niks. Ik voel een arm om me heen. ‘Sorry, ik had je hier misschien niet moeten brengen,’ zegt Niall. ‘Het is oké,’ zeg ik zachtjes. ‘Het moest er toch eens van komen.’
‘Kom, laten we naar huis gaan.’ Ik knik. Zachtjes lopen we nu door de stille straten van Mullingar. Geen van ons zegt meer iets. Dit verandert niet gedurende de tocht naar huis. Eenmaal thuis gekomen, wordt er weer over koetjes en kalfjes gesproken. Maura vraagt hoe het is geweest en Niall vertelt waar we allemaal zijn geweest. Ik zit er erg stilletjes bij. “Nog een paar dagen,” hou ik mezelf voor. “Dan kun je naar Londen. Dan kun je daar kijken of het leven nog iets moois voor je in petto heeft.”


Bedankt voor de kudo's! Laten we in de top van de Top Creaties Deze Week blijven staan!
<3

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen