||Rosemary Tyler Ahotley

De volgende dag, zaterdag, heb ik mijn eerste training in Seattle. Het enige wat mijn vader niet heeft gezegd is dat Seattle een rit is van ruim drie uur heen en weer terug. En dat is nog niet het ergste: ik moet met de bus. En als er iets is waar ik een hekel aan heb, dan is het wel het openbaar vervoer. Er zitten altijd wel irritante mensen of kinderen waaraan ik me vervolgens dood aan erger. Bovendien, eerlijk is eerlijk: drie uur in een BMW of in de bus?
      Het is in ieder geval niet voor lang, want aangezien ik zestien ben, mag ik mijn rijbewijs halen. Het enige wat ik dan nog moet doen is een auto kopen.
      Hoe dan ook, daar zit ik dan. In de bus. Alleen. Fleur moest zo nodig doen alsof ze ziek is en een enorme jetlag heeft en toen mocht ik alleen naar Seattle. Het scheelt dat de training om twee uur is afgelopen, want dan ben ik nog op tijd voor het avondeten. Ik vraag me af hoe ik het moet gaan regelen op school dagen, maar dat is pas een zorg voor maandag. Over twee dagen. Dan is mijn eerste dag op La Push Tribal High School. Het doet al pijn om erover na te denken.
      Ik heb gelukkig niet veel tijd om erover na te denken, want de bus stopt en ik moet er hier uit. Het scheelt enorm dat de busstop letterlijk tegenover de kickboks school is. Als ik dan helemaal afgepeigerd ben na een training hoef ik in ieder geval niet ver te lopen.
      Ik probeer de zenuwen weg te drukken, maar ik kan het toch niet laten om te aarzelen. De bus staat er nog, ik kan ook gewoon terug naar huis. Verman jezelf, Thorn.
      Ik neem een teug adem en druk de deur van de sportzaal open. Ik loop door naar een van de trainingszalen en ik staar verbaast naar de geweldig uitgeruste zaal. In het midden van de hal staat een verhoogde ring en de hele grond is bedekt met matten. Aan de linker- en de rechterkant hangen minstens vijfentwintig bokszakken, tegen de wand tegen over mij staan een paar dummy's en er zijn ook een paar speedballen aan de muren bevestigd. Holy Moses, geen wonder dat hier grote namen vandaan komen.
      'Aha, jij moet de nieuwe zijn. Rosemary, toch?' zegt ineens een opgetogen stem.
      Geschrokken kijk ik naar de jongen voor me. Hij heeft een opgetogen gezicht, maar een opgepompt lichaam. Ik vraag me af of hij een trainer is. Het duurt even voordat ik me realiseer dat hij nog steeds op een antwoord wacht.
      'Jup, dat ben ik,' glimlach ik beleefd en nog steeds een beetje nerveus.
      'Cool, ik ben Jayden, een van de trainers voor vanmiddag. Doe gewoon mee met wat je kan en dan zullen we zien wat we ervan kunnen maken.'

      Twee uur later is de training afgelopen en man dat het een training was. Met trillende benen neem ik plaats in de bus die me naar huis moet brengen en met een zucht bekijk ik naar de voorbij flitsende natuur. Het eerste uur was conditie- en krachttraining en het tweede uur was techniek en een kwartier sparren. Dat het een intensieve training was, is een understatement. Desalniettemin wel een erg goede training.
      Automatisch dwalen mijn gedachten af naar de High School waar ik maandag moet beginnen. De bus is er voorbij gereden en op het eerste oog lijkt het geen grote school, maar mijn vorige school was ook niet een grote school en daar kon ik ook in verdwalen. Ik ben extreem blij dat ik nog een zondag heb om alles te regelen.

Reacties (1)

  • VampireMouse

    Oww spannend! Heb je zelf een kickbox achtergrond?
    X

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen