Voor Panabaker!
DIT SUCKT. MAAR HEY YOLO.

Rip Hunter wist maar al te goed waar zijn Legends deze keer naar toe zouden reizen. Hij had het van Gideon gehoord en zijn hart was vanzelf sneller gaan kloppen. Ze gingen naar de toekomst, iets waar Rip sowieso van hield, en daarnaast gingen ze naar een oude bekende van hem. Voor hem was deze toekomst al bijna bepaald. Hij kende het al en hij kende ook Lieke Snow.
De vrouw had toen ze jonger waren een relatie met Rip gehad en was nu, zoals Gideon hem had gezegd, gevangen genomen door een gevaarlijke bende.
Ze was niet alleen. Met haar waren Gabriëla Dunbar en Esmée Raeken, maar die had hij nooit gekend.

Het duurde niet lang voordat het schip op de gewenste locatie aankwam. Na een lange discussie had Rip het voor elkaar gekregen om samen met Snart en Ray naar de locatie te gaan en de vrouwen te redden uit de handen van de bende. Al was dat makkelijker gezegd dan gedaan. Ze hadden een dag of twee nodig om vertrouwen te winnen en zelfs toen ging het nog zwaar.
"Leonard, heb jij de kaart." vroeg Rip zenuwachtig. Hij keek om zich heen, wetende dat het een risky taak was. Ze waren undercover gegaan tussen de bende. Maar ze wisten dat zodra de deur open ging, de bende wist dat het fout zat. Vooral omdat Snart helemaal niet bij de bende had gezeten.
Leonard hief zijn hand en grijnsde naar Rip, nadat hij de kaart door het slot heen trok. Het licht werd groen en de deur opende zich.
Ray duwde de deur langzaam open en keek om zich heen.
"Ga weg. Ze komen jullie halen." klonk een zwakke stem. Rip haalde een zaklamp tevoorschijn en richtte die op de drie vrouwen. Ze zagen er prachtig uit. Elk een glanzende jurk rond hun lichaam. Ze waren zo uit een chique feest geplukt. Maar het was duidelijk dat ze hier al heel lang zaten.
"We zorgen er wel voor dat dat niet gebeurd." sprak hij toen, in zijn fijne Engelse accent.
"Rip?" klonk een bange stem. "Rip, ben jij dat?"
Lieke klonk nog precies hetzelfde als toen ze elkaar voor het eerst hadden gezien.
"Ja, kom. We moeten nu weg."
Rip liepen op de vrouwen af, maar op dat moment klonk er geschreeuw. Leonards pistool werd geladen en afgevuurd.
"We moeten nu gaan!" riep hij boven het geschreeuw uit.
"Ray! Hulp hier?!" riep hij toen en duwde de vrouwen richting de uitgang. Voor enkele seconden kruiste zijn ogen die van Lieke en ze keek hem bang aan.
Ray kwam de kamer in rennen en keek zoekend om zich heen.

"Blijf achter mij en zorg dat je niet geraakt word!" riep Ray, terwijl hij hen een aantal minuten later de gangen door leidde. Het leek een reuze doolhof, maar gelukkig was Ray zo slim geweest de gangen te markeren. Al snel werd de uitgang gevonden. Fel licht scheen naar binnen en achter elkaar kwamen de leden van de Legends naar buiten. Leonard kwam als laatste naar buiten en sloot de deur achter zich.
"We moeten naar het schip." riep Rip. Hij hoorde Sara in zijn oor, kreeg een locatie binnen en begon te rennen.
Pas een paar stappen later, had hij door dat er niemand achter hem aan kwam. Hij keek naar Lieke, Esmée en Gabriëla die hun gezicht beschermden tegen het felle licht. Hoe lang waren ze daar beneden geweest?
"Rip, ze kunnen elk moment buiten zijn. Jullie moeten naar het schip komen." riep Sara in zijn oor.

Voor even stond de wereld stil. Hij leek een black-out te krijgen, niet meer te weten wat hij moest doen. Zijn hoofd begon te tollen en toen hij eindelijk weer stil stond, stond Ray naast hem.
"Als je nu niet mee komt, dan gaat het mis." zei hij, waardoor Rip begon te rennen. Hij voelde zijn benen niet meer. Hij wist niet meer wat hij deed, maar hij deed het toch.

Het leek voor Rip uren te duren voordat ze bij het schip aankwamen en toen ze binnen waren en de deur dicht ging, zakte Rip tegen de muur naar beneden. Hij zag nog net hoe Lieke mee werd genomen naar de ziekenboeg. Hij haatte zichzelf nu al voor hoe had gehandeld. Een schreeuw verliet zijn mond.
Toen hij opkeek zag hij Sara staan. Ze keek hem medelevend aan.
"Sorry." zei hij.
Sara schudde haar hoofd en ging naast hem zitten. Ze stak haar hand uit en hij pakte hem aan.
"Soms gebeurt het dat je even niet weet wat je moet doen. Je weet hoe ik was toen met mijn zus. Soms gaat het verkeerd." zei ze zachtjes. "Lieke maakt het goed. En trouwens, jij wilde als eerste weg, het ging gewoon even mis."
Hij haalde een hand door zijn blonde kuif en knikte.

Na een kwartier durfde Rip pas naar binnen te gaan. Hij zag Ray met Gabriëla praten en merkte snel op hoe hij haar hand vastpakte. Hij zag Leonard, die lag te slapen op een van de stoelen en hoe Esmée naar hem keek. Toen pas keek hij Lieke aan.
Een glimlach gleed over haar gezicht.
"Bedankt, Rip." zei ze toen. Ze zag er mager uit en haar prachtige gezicht was nu ingevallen. Maar hij kon niet ontkennen dat ze er nog steeds prachtig uit zag.
"Je kan beter Ray bedanken. Of Snart."
Lieke lachte zacht en haalde haar schouders op.
"Je hebt alles gedaan wat je kon. Ik snap dat het niet makkelijk was. Maar je hebt ons hieruit gekregen en daar ben ik dankbaar voor."
Rip keek in haar donkerbruine ogen.
"Ik begrijp dat je wens om tijd meester te worden uit is gekomen?" zei ze snel. Het was duidelijk dat ze zich alles nog herinnerde van vroeger en dat maakte dat Rip zijn gevoelens terug kwamen.
"Dat is het zeker. En dit keer moest ik naar de toekomst om jou te redden." zei hij, met een glimlach. "Alleen ben ik nou niet echt een held geweest vandaag."
Lieke schudde haar hoofd en trok hem naar zich toe.
"Ik weet dat je denkt dat je geen held bent.."
"Of Legend." kwam Ray tussen beide.
"Of Legend.. maar dat neemt niet weg dat ik hier nu ben. In jouw schip, met jouw mensen. Jij hebt mij gered, al is het met behulp van Ray en.. Snart?"
Rip lachte zachtjes toen haar gezicht vertrok bij Snarts naam. Ze nam zijn gezicht in haar handen en wreef met haar linker duim over zijn wang.
"Dus nu hou je op met jezelf neer te halen."
Het duurde enkel een paar tellen voordat Rip doorhad dat Liekes lippen op die van hem drukten.
Gejoel klonk door de kamer en Rip kwam er pas later achter dat Leonard de geluiden maakte. Hij genoot van haar lippen, zoals hij dat vroeger ook had gedaan.
Toen zijn ogen weer open gingen keek Lieke hem verlegen aan.
"Dankjewel." fluisterde tegen zijn lippen aan. "Je bent mijn held."

En met die woorden ging Rip rechtop staan en keek om zich heen. Vier paar ogen staarde naar Lieke en hem en terwijl hij over zijn nek wreef, liep hij gauw naar buiten. Op weg naar zijn kamer.
Lieke keek hem ietwat verbaasd na.
"Ik denk dat hij op dit moment beseft dat hij je niet mee kan nemen. Dat als hij bij je blijft alles mis gaat met de tijd." zei Ray. "En dat als jij hem opzoekt in jouw hier en nu, het ook mis gaat."
Lieke knikte.
"Ik mis hem." zei ze zachtjes. "Het is tien jaar later en nog mis ik hem."
"Hij is een fijne man." lachte Ray. "Soms."
Lieke begon te lachen en knikte.
"Gelukkig is er nog even tijd. Vinden jullie het goed als ik naar hem toe ga? Kan dat geen kwaad?" vroeg ze toen.
Leonard knikte en wuifde haar weg, waarna ze hem nog even raar aankeek. Hij was echt geen held. Alhoewel, hij had haar wel geholpen.

Toen Lieke de kamer uit was stond Ray op en begon de draden weg te stoppen. Hij voelde een fijn gevoel door zijn lichaam stromen. Het was duidelijk dat dit een goede dag was geweest. En hij was ontzettend blij voor Rip Hunter. Zijn kapitein die eindelijk kon genieten van de tijd.
Al was het maar voor even.

Reacties (20)

  • Long

    sad tho bc we cant be together forever

    2 jaar geleden
  • Long

    SNART EN RAY. vgm shipte ik zie hier nog niet echt dus ik voel de aankomende connectie wel

    2 jaar geleden
  • Long

    JA EN DAT EINDE IS ALSO VERY BAE. I LOVE THIS VERY MUCH. IT'S SO GOOD. RIP MY FEELINGS TBH.

    3 jaar geleden
  • Long

    Leonard knikte en wuifde haar weg, waarna ze hem nog even raar aankeek. Hij was echt geen held.

    I'M SO DONE FFS HAHAHAHAHHA

    3 jaar geleden
  • Long

    "Hij is een fijne man." lachte Ray. "Soms."

    KLOJO RAY TO THE MAX HAHAHAHAHA

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen