||Rosemary Tyler Ahotley

De volgende dag moeten Fleur en ik onze schoolboeken ophalen voor dit jaar bij de plaatselijke bibliotheek. Het is gelukkig niet erg lang lopen, maar een paar minuten. Hoe dichter we bij het middelpunt van het dorpje komen, hoe duidelijker het wordt dat wij in een van de duurste huizen wonen. En hoewel ik ons huis mooier en praktischer vind, kan ik het niet ontkennen dat zo'n klein, knus huisje me ook leuk lijkt.
      'Wat vind je ervan, kleintje?' vraag ik aan mijn zusje. Ze is de afgelopen twee dagen erg stil geweest. De hele dag zit ze op haar kamer en als ze beneden komt voor het avondeten heeft ze een bokkenpruik op die bodybuilders kan afschrikken. Al met al maakt dat de spanning in het huis er niet beter op.
      Fleur rolt met haar ogen, waarschijnlijk om de bijnaam. Een jaar geleden is ze me voorbij gegroeid. Zij is inmiddels één meter zesenzeventig en ik ben tien centimeter korter. 'Het regent hier,' bromt Fleur ontevreden
      Een zucht rolt over mijn lippen. Dat is inderdaad een groot nadeel wat ze noemt. Het heeft de afgelopen minstens halve dagen geregend. Vandaag is het echter droog. Grijs weliswaar, maar droog.
      Dankzij het besliste en snelle looptempo van mijn zusje zijn we al snel bij de plaatselijke bibliotheek. Fleur en ik wisten beide niet zeker of er nog andere tieners hun boeken op moesten halen, maar voor het geval dat zijn we vroeg weggaan. Ik bedoel, wie gaat er nou vroeg zijn bed uit op de laatste dag van de vakantie?
      Het lijkt erop dat we de juiste gok gewaagd hebben, want als we de bibliotheek binnenstappen, is er niemand behalve een oud vrouwtje achter de balie. Ik aarzel even, maar als ik doorkrijg dat Fleur niets gaat doen, neem ik maar het initiatief. Ik loop naar de balie, begroet het vrouwtje en laat het formulier zien waarop staat welke boeken ik dit jaar nodig ga hebben. Al snel volgt Fleur mijn voorbeeld.
      'Een momentje, meiden,' glimlacht de vrouw vriendelijk en ze verdwijnt naar het magazijn.
      'Ik hoop dat ze een beetje opschiet,' mompelt Fleur in het Nederlands onder haar adem.
      'Fleur,' sis-schreeuw ik geschrokken. Ik geef haar een corrigerende tik op haar arm en werp haar een waarschuwende blik toe. Waar sloeg dat nou weer op?
      'Oh, ze heeft niet alleen een grote bek, maar ook losse handjes,' klinkt ineens de meest irritantste stem die ik ooit gehoord heeft.
      Ik kantel zo snel mijn hoofd dat ik mezelf afvraag of ik mijn nek verrekt heb, maar die gedachten vervagen snel naar de achtergrond als ik het vervelende gezicht van de blinde en dove jongen van gister zie. 'Oh, hij is niet alleen doof en blind, maar ook nog eens extreem bijdehand. Geweldig, geweldig,' sneer ik op dezelfde toon terug. Ik voel de hopeloosheid mijn lichaam insijpelen. Waarom ik?
      'Oh my, ben jij het meisje dat Embry gisteren helemaal uitgekafferd heeft? Ik ben trouwens Serena.' Een meisje met een gegipst been komt op haar krukken aangelopen en steekt uitnodigend haar hand uit. Haar heldere grijsblauwe ogen twinkelen opgewonden en ze heeft haar donkerbruine lokken in een knot op haar hoofd gebonden.
      Overrompeld pak ik haar hand aan. 'Uhm... Thorn,' stel ik mezelf voor. Over het algemeen ben ik iets zachtaardiger met meisjes, tenzij het bitches zijn natuurlijk.
      'Thorn, passende naam,' hoor ik de jongen, Embry, tegen zichzelf mompelen.
      'Hoor wie het zegt,' snuif ik met rollende ogen. Een irritante naam voor een irritante gozer. Dan valt mijn oog op een andere jongen, die achter Serena staat. Hij lijkt me een stuk vriendelijker dan Embry, maar het lijkt erop dat ook hij aan de steroïden zit.
      Fleur kijkt me vragend aan en ik wil net gaan uitleggen dat Embry dezelfde klootzak is die gister niet uit zijn doppen kon kijken, maar dan komt het oude vrouwtje met twee zware tassen aangelopen. Direct sprint ik naar voren om de tassen over te nemen. Ik mag misschien onbeleefd zijn tegen leeftijdsgenoten, maar ik heb veel respect voor ouderen.
      'Dank u wel, mevrouw,' glimlach ik beleefd en ik gebaar naar Fleur dat ze moet volgen. Ik wil zo snel mogelijk dit benauwde gebouwtje verlaten.
      Als ik voorbijloop, stappen Serena en de onbekende jongen direct opzij, maar Embry gaat juist extra breed staan.
      'Have it your way,' mompel ik geërgerd onder mijn adem. Ik beuk hem met mijn volle kracht aan de kant en als ik over mijn schouder kijk, zie ik dat Fleur precies hetzelfde doet. Mijn zusje is een stuk langer en beukt Embry een stuk verder aan de kant. Het heeft het gewenste effect, want Embry kijkt ons met een opengevallen mond en ogen ter grootte van schoteltjes na.
      Ik geef mijn zusje een high-five. Heck yeah... samen gaan we dit wel overleven.

Reacties (4)

  • Raw

    Hahaha, awesome. Nieuwe abo :3

    3 jaar geleden
  • xfax

    Ennnn bij dit hoofdstuk besefte ik dat dit verhaal samenhangt met 'the world beyond'! Freaking awesome!!
    xoxo

    3 jaar geleden
  • Butterflygirl

    Yay geweldig dat je een verhaal hebt vanuit serena's perspectief én Thorns!!!

    3 jaar geleden
  • EvaSalvatore

    Een meisje met een gepist been komt

    hmmmmmmmmmmmm

    3 jaar geleden
    • LaLoba

      Whoops! Thanks for noticing c:

      3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen