Snel een deeltje voor jullie!
Op vraag van Dymm ^-^

Bedankt voor alle reacties!!!!

Dymm

Tegen beter weten in had ik Tom toch voorbij het appartement laten rijden, om me een goede vijf blokken verder af te zetten. Hij was dan wel met de Duitse taal opgegroeid en Engels geleerd, de Nederlandse vertaling voor "police" leek hem vrij snel duidelijk. Vol vraagtekens had hij zich tot mij gericht en had ik hem gerustgesteld met de uitleg dat ik niet in de problemen zat, maar enkel genoodzaakt was langs te komen. ‘Waarvoor dan?’ Met een gewrongen gevoel probeerde ik het hem kort en bondig uit te leggen. ‘Ik moet mijn adoptievader's lichaam komen identificeren.’

Hij staarde me wezenloos aan, waarschijnlijk omdat hij niet wist hoe hij hierop moest reageren. Ik zuchtte diep en stapte met tegenzin uit de auto. ‘Ik ben zo terug.’ en stak de straat over. Binnengekomen werd ik meteen ontvangen en begeleid naar de wachtplek. Een paar seconden later verscheen een slanke vrouw in een zwart mantelpak vanuit de deuropening. ‘Ik ben rechercheur Simons, aangenaam.’ Ik schudde haar de hand en werd meteen meegenomen naar haar bureau. Maar nog voor ik haar bureau kon bereiken hoorde ik Tom’s stem mijn naam roepen. Verbaasd draaide ik me om en zag hem op ons aflopen. ‘Wat doe jij ...? Nog voordat ik het kon vragen stelde hij zichzelf voor aan de rechercheur. 'Ik ben Tom Kaulitz, een vriend.' Ze lachte hem vriendelijk toe. Hoe kon het ook anders? Grinnikend bij mezelf zag ik haar voorop lopen, richting bureau en besloot toch wat meer uitleg te vragen aan de heer Kaulitz. 'Ik kan je zoiets toch niet alleen laten doen? Trouwens, als je terug flauwvalt ben ik er tenminste om je op te vangen.' Met een kleine glimlach knikte ik het hoofd begrijpend en werden we een kwartier later door de gangen begeleidt.

In de lift gekomen was het muisstil tot ze zich tot mij richtte. 'Mag ik aannemen dat u de heer Naeghell een lange tijd niet hebt gehoord of gezien?' Ik knikte het hoofd en haalde m'n schouders op. 'Op mijn achttiende verjaardag heb ik het huis verlaten en ben enkel teruggekeerd om na Mia's overlijden papieren te tekenen, samen met Liv. Dat was de laatste keer dat ik hem had gezien.' Ze knikte het hoofd en de liftdeuren sprongen open.

We liepen een kille witte gang door tot we halt hielden voor een metalen deur. 'Hier is het.' Ze duwde de deur open waarna er meteen een ijskoude lucht op ons afkwam. Weerhoudend bleef ik staan tot Tom ineens mijn hand vastpakte. 'Als het niet gaat, zeg je dat meteen. Oké?' Ik knikte het hoofd en stapte toen de ijskoude kamer binnen. Aan de vierde tafel stond een man in een witte schort die trachtte het medeleven te laten weerspiegelen in zijn ogen. Meteen keek ik weg want als er iets was dat de heer Naeghell niet ging krijgen, was het ik of eender wie die om hem zou rouwen.

Ik stond stil bij de romp dat verborgen lag onder een laken en keek de rechercheur instemmend aan. Tom had nog steeds mijn hand vast en ineens werd het laken langzaam naar onder geschoven.

Met een wezenloze blik staarde ik neer op de lijkbleke verouderde man. Zag dat zijn baard enkel langer en grijzer was geworden. Zijn hoofd nog even kaal was en de verwoede, zure blik nog steeds achter zijn oogleden verscholen zat. Ja, dit was hem.

Ik had gedacht me machteloos te voelen om de antwoorden die we nooit hadden gekregen. Of misschien kwaad omdat hij kon rusten in vrede. Maar ik voelde me alles behalve dat. Mocht ik zeggen dat ik me bevrijd voelde? Zelfs als het niet mocht, kon ik het onmogelijk anders beschrijven. Het monster uit mijn kindertijd was niet meer en dat gaf me het gevoel, eindelijk voorgoed verlost te zijn.

'Dit is John Naeghell.' Sprak ik na een lange stilte en werd het doek terug over zijn gelaat geplaatst. Tom's duim wreef over mijn hand terwijl de rechercheur beval gaf dat hij terug opgeborgen mocht worden. 'Hoe is hij overleden?' Ze begeleidde ons uit de kamer en kruiste de armen.

'Vanmorgen toen de postbode de brieven in de brievenbus wou steken, zag hij een lichte roze plas vanonder de voordeur sijpelen. Nadat hij ons had opgebeld zijn we meteen gaan kijken en bleek het wijn te zijn. We forceerden de voordeur omdat niemand opendeed en vonden hem op de onderste helft van de marmeren trap, bewusteloos met een fles kapotte wijn dat vermoedelijk uit zijn handen moet gevallen zijn. Bij ongeluk was hij uitgegleden en zo terechtgekomen zijn op de rand van een trede.'

Karma. Haast ongelovig staarde ik haar aan en liet Tom los. 'Is dit echt zo gebeurd?' Ze knikte het hoofd en liet haar armen langs zich vallen. 'Gek genoeg wel. Ik kan niet afliegen dat ik het ook even moest laten bezinken, gezien de wijze waarop uw adoptiemoeder om het leven kwam.' Nog steeds ongelovig keek ik Tom een tel aan maar begreep al snel dat dit alles hoogstwaarschijnlijk chinees voor hem was. 'Wel heb je ooit. Maar goed, wat gebeurt er nu?' We liepen terug naar de lift en zaten even later terug aan haar bureau. 'Wel, het was duidelijk een ongeval dus zijn lichaam zal snel worden vrijgegeven.' Ik knikte het hoofd en mocht nog even mijn handtekening plaatsen voordat we eindelijk buiten kwamen. Zwijgzaam liepen we beiden naar de auto en bleven we even stilzitten om dit alles nogmaals te laten bezinken.

'Ik denk dat je Liv moet bellen.' Meteen schudde ik het hoofd en keek hem aan. 'Nee, nog niet. Ik vertel het haar als ze terug is. Geloof me, dit wil ze niet over de telefoon horen.' Hij knikte als teken dat ik waarschijnlijk gelijk had. En dat had ik ook. Hun romantische uitje zou verpest zijn en dat was wel het laatste dat ik wou. 'Dus, ... wat nu?' Ik zag dat hij zich ongemakkelijk voelde, waarschijnlijk om mijn houding dat ver van triest en radeloos was. 'Laten we naar huis gaan. Ik leg het je allemaal uit als ze terug zijn uit Frankrijk.'

Reacties (4)

  • Luckey

    Oh boy
    Ben benieuwd hoe verder!

    3 jaar geleden
  • Iskuane

    Ik ben heel benieuwd wat daar allemaal gebeurt is...

    snel verder gaan hoor(flower)

    3 jaar geleden
  • TomKBitch

    Geen flauw idee wat die randmongool uitgestoken eeft..
    Maar tis goed dat hij er niet meer is!
    Nu moest ik tom zijn..
    Zou ik toch iets meer aandringen om naar een dokter te gaan..
    Aleja da flauw vallen was met een reden ehj..
    Haha als je dan terug komt met Bill kan ik je meteen 2x goed nieuws brengen!
    Zo tussen de soep en de pattaten van "oh onze stiefvader is dood en oja kben in verwachting.. hoe was jullie reis?! "xD
    Jap kziet me nog doenxD

    Oh aan iedereen die blij is met dit deel..
    Het is graag gedaan ;p
    Haha

    Snel verder!
    En sorry voor korte reactie maarja kben aant werken ehj
    Xx

    3 jaar geleden
  • VampireMouse

    Oww jeetje heftig wel heel goed geschreven!
    Verder xx

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen