Foto bij Proloog

P R O L O O G

Blaise Zabini nam genietend een slok van zijn overheerlijke kop koffie. Hij wist dat de hete drank voornamelijk genuttigd werd door Muggles, maar vorige zomer – op de terrassen van Italiaanse bistro’s – was hij helemaal verslaafd geraakt aan het donkere, hemelse goedje. Natuurlijk dronk hij enkel het beste van het beste. Geen slappe aftreksels, geen bittere teleurstellingen. Iedere maand liet hij verschillende kilo’s koffiebonen overvliegen van over heel de wereld. Zijn nieuwste levensdoel was om de perfecte tas koffie te vinden. Hij had al een paar favorieten, maar nog niets dat de kroon spande. Blaise kon niet wachten om deze zomer terug te keren naar Italië. Hij hoopte gewoon dat zijn beste vriend die mening zou delen.
      Draco Malfoy had nu meer dan ooit nood aan een break van wizarding England. Hun voorlaatste schooljaar zat er bijna op en er restten nog slechts een paar weken gevuld met boeken, lessen, O.W.L.s en quidditch. Voor Blaise betekende het einde van het schooljaar het begin van een zalige vakantie gevuld met koffie, een brandende zomerzon en bloedmooie Italiaanse witches. Voor Draco betekende het ellende en miserie, een feit waar de jongeman duidelijk van op de hoogte was. De laatste dagen was zijn humeur niet te genieten en Blaises toverstafarm jeukte om de permanente frons, die zich op Draco’s gezicht had genesteld, te vervloeken
      “Ben je serieus weer eens die shit aan het drinken”, bromde Draco verveeld. De Malfoy heir keek niet eens op van zijn exemplaar van ‘Quidditch through the Ages’, first edition – natuurlijk.
      Verbaasd haalde Blaise voorzichtig één wenkbrauw op. De laatste tijd was het horen van Draco’s stem geen vaak voorkomende gebeurtenis, behalve als het was om te zeiken op Potter en de rest van de wereld. Blijkbaar had de jongste Malfoy besloten om vandaag zijn staat van zelfmedelijden tijdelijk te verlaten.
      “Als er één iets is wat ik nooit ga begrijpen, is het je fascinatie met de meest banale dingen”, grapte Draco met een zweem van een glimlach, “Vorig jaar Turks fruit en nu koffie? Ik hou mijn hart al vast voor waar je volgend mee afkomt.” De gedachte aan volgend jaar deed de glimlach abrupt van Draco’s gezicht vallen. Voor hij de kans kreeg om toe te geven aan zijn moodswings, greep Blaise in.
      “Luister, mate. Ik wou je nog vragen als je deze zomer geen zin had om met me mee te gaan naar Italië. In juli heb ik het landhuis helemaal voor mezelf en -”
      “Nee”, klonk het resoluut. Met een klap sloeg Draco zijn quidditchboek dicht en legde het opzij. “Je weet best dat ik andere verplichtingen heb!” Hij dwong zijn stem nonchalant te klinken, maar zijn lichaamstaal verraadde hem. Alle spieren in Draco’s lichaam spanden zich op, zo hard dat zijn Italiaanse maatpak lichtjes begon te knellen.
      Blaise volgde het voorbeeld van zijn beste vriend en plaatste zijn kop koffie op het salontafeltje naast hem. Met een donkere vastberadenheid eigen aan een Slytherin ontmoette hij Draco’s blik.
      “Verplichtingen, huh? Het is niet alsof je heel de zomer de evil little deatheater moet uithangen!” De storm die in Draco’s ogen woedde, deed Blaise bijna slikken van nervositeit. Bijna. Hij kon nu geen teken van zwakte geven of hij was hem kwijt.
      “Blaise…” De waarschuwing klonk klaar en helder door in Draco’s stem en als Draco Malfoy je een waarschuwing gaf, kon je maar beter luisteren. Nog niet veel mensen hadden zijn toorn van razernij getrotseerd en nog minder waren daar heelhuids vanaf gekomen.
      Blaise Zabini nam voorzichtig de common room in zich op. Hij wou er zeker van zijn dat niemand hun gesprek per ongeluk kon opvangen, vooraleer hij Draco de genadeklap gaf.
      “Sure mate, ik wist gewoon niet dat huiself spelen onder de noemer ‘verplichtingen’ viel. Nooit gedacht dat Draco Malfoy een onderdanig kantje had.” In plaats van de verwachte woede-uitbarsting, zakte Draco gefrustreerd in elkaar. Er bleef niets meer over van zijn zelfzekere houding. Verslagen liet hij zijn hoofd in zijn handen vallen en greep wanhopig zijn witblonde lokken vast.
      “Ik kan niet…ik wil niet…Het is-” Blaise haatte het om Draco zo verloren te zien. Hij miste zijn beste vriend. Hij wilde Draco Malfoy terug. De jongen die zoveel zelfzekerheid uitstraalde dat het bijna ondraaglijk werd, een jongen even slim als de duivel en twee keer zo knap. Dat was zijn beste vriend, niet het slappe afkooksel dat hier nu voor hem zat.
      “Seriously, Dray, je hebt nood aan een break. Met dat depressieve alter ego van je houd je niemand voor de gek.” De sombere, verslagen blik die over Draco’s gelaat gleed, ontging Blaise niet en het zorgde ervoor dat hij nog meer medelijden voelde voor de jongen
      “Fine”, verzuchtte Draco, “ik kan wel een maand vakantie gebruiken voor ik me laat brandmerken door die verknipte maniak.”


& so here it is. Mijn recentste poging tot het produceren van een verhaal. Let's hope I finish this one (':

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen