Foto bij 1 // Broken Glass - °4

Doodsbenauwd dat iemand het gezien had strompelde ze naar de dichtstbijzijnde koets. Diana ging vlug zitten, streek haar gewaad glad en keek op. Haar ademhaling raasde omhoog en aan de warme gloed op haar wangen te voelen, bloosde ze.
Niet van de koude, niet van liefde, maar van pure verlegenheid. Het was Hermelien Griffel die tegenover haar zat. Naast haar zat een slungelige jongen, ook van Griffoendor.
Diana ontweek de blik van Hermelien. De spanning bouwde heel de rit op. Ze voelde hoe Hermeliens goudbruine ogen haar geen seconde losten.
Na wat wel een eeuwigheid leek, doemde Zweinstein voor hen op. Groot, magisch en nog steeds even overweldigend dan de eerste keer. De koets kwam met een schok tot stilstand en na een doordringende blik van Hermelien stapte de jongen uit. Hermelien haalde diep adem.
"Diana-"
Haar stem stokte even van emotie.
"Ik heb jou niets meer te zeggen, Hermelien. Jij hebt jouw beslissing genomen," zei Diana kortaf.
"Ik blijf erbij dat je een uitstekende Ravenklauw zou zijn geweest," vervolgde ze toen een antwoord uitbleef.
Hermeliens ogen leken vlam te vatten en alle onzekerheid was plots uit haar houding verdwenen.
"Ik hoor in Griffoendor. Ik eer moed en vriendschap, het opkomen voor anderen. En...ook voor jezelf."
Diana keek het meisje aan, en herkende haar typerende karakter nog amper terug. Ze was ontegensprekelijk veranderd. Diana kon wel gokken dat de gebeurtenissen van het afgelopen jaar haar hadden gehard.
"Onze wegen scheiden. Sommige dingen zijn veranderd, zul je wel gemerkt hebben."
Diana zei het snerend, wetende dat het een felle reactie ging uitlokken.
Hermelien stond op, zette een stap naar voren en drukte haar toverstaf tegen Diana's keel.
"Vertel me dat je er niets mee te maken hebt."
Bijna kwam ze in de verleiding om haar gewoon zoet uit te lachen, maar iets hield haar tegen. Hermelien sprak doodernstig, en hoewel ze duidelijk emotioneel was, praatte ze met een kracht in haar stem die betoverend was, een magische waarschuwing die Diana maar al te goed kende.
"Ik zie dat je nog niet alles verleerd bent. Wat je vraag betreft...misschien moet je je maar eens afvragen of ik ooit zoiets zou doen. En als ik het zou doen, wat de reden daarvoor zou zijn."
Met die mysterieuze woorden verliet ook Diana de koets en wandelde met soepele passen richting het kasteel.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen