Foto bij H.15.

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
'Ik denk dat jij mij heel graag honderd euro per week wilt geven.' zegt hij zacht en kippenvel verspreid zich eerst over mijn nek, helemaal naar de puntjes van mijn tenen.
'Zoveel heb ik niet.' stotter ik en de angst in mijn stem is zelden zo diep, zo oprecht.
Hij leunt weer naar achter en grijnst naar mij, maar zijn donkere ogen lachen niet mee.
'Ik weet zeker dat je er wel iets op v...' begint hij en nu is híj degene die onderbroken wordt.
Er komt nog iemand binnen.
Het is Evan.
En ik heb hem nog nooit zo woedend gezien.

Automatisch laat Jack mij los en ik struikel weg.
Ondanks zijn eerdere bevel grijp ik het broodmes vast en hou het in mijn trillende handen.
Hij heeft mij aangeraakt.
Zijn lichaam drukte tegen de mijne.
Ik word niet goed.
'Evan?' vraagt Jack en ik bespeur onzekerheid in zijn stem,' Wat doe jij hier?'
Hij negeert hen en loopt zo langs de jongens heen.
Hij komt naast mij staan en ik val bijna flauw als hij zijn arm em mijn middel heen slaat en mij tegen zich aandrukt.
'Hey babe. Vallen ze je lastig?' vraagt hij, alsof het normaal is.
Jacks ogen worden groot.
'Oh, ik... eh... wist niet dat ze van jou was.' zegt hij en verontschuldigt zich.
Ze rennen bijna naar buiten.
Zodra ze uit het zicht verdwijnen draait Evan zich naar mij om en kijkt mij bezorgd aan, zijn handen op mijn bovenramen.
'Gaat het wel?' vraagt hij.
Waarom is hij bezorgd?
Wat kan dat hem schelen?
'P-prima.' zeg ik.
Ik lieg.
Hij weet het.
Met een voorzichtige hand om mijn pils brengt hij mij weg van de balie en naar een van de tafeltjes.
'Ga even zitten.' zegt hij en trillend doe ik dat, mijn benen voelen zwak onder mijn angst.
Hij hurkt voor mij neer en neemt mijn handen in de zijne.
Bezorgd kijkt hij mij aan en ik houd niet van zijn blik op mijn huid.
'Ben je bevriend met hen?' vraag ik met een kleine stem.
Hij schudt zijn hoofd.
'Ze respecteren mijn bezittingen.' zegt hij dan.
Scherp kijk ik hem aan.
'Jij bezit mij niet.' zeg ik met snijdende stem.
Hij knikt.
'Zo denken zij wel, in hun wereld.' snuift hij.
Even is het stil.
'Hoe?' vraag ik.
Jack Clint krijg je niet zomaar klein.
'Ik heb hem een keer geholpen toen hij hulp nodig had. Nu... toont hij respect. Maar vrienden? Absoluut niet.' Antwoordt hij.
Ik knik, maar reageer niet.
Vlug werp ik een blik op de klok.
Vijf over half negen.
De zaak is nu geopend.
'Ik moet aan het werk.' kreun ik en sta op.
Hij helpt mij overeind.
'Ik help wel.'
'Dat hoeft niet. Ik word ervoor betaald.'
'Maakt niet uit. Ik heb vakantie.'
Ik draai het bordje om zodat er geopend staat.
Na vijf minuten komt de eerste klant al binnen; een vrouw van rond de vijfenveertig met grijs haar dat blondgeverfd is.
Ze ziet er niet heel aardig uit, maar ik blijf beleefd.
'Hallo mevrouw. Kan ik u ergens bij helpen?' vraag ik.
Geërgerd kijkt ze mij aan.
'Nee, ik kom aquajoggen. Waar is het zwembad?' snauwt ze mij toe.
Ik krimp ineen en spreek haar niet tegen.
Evan, daarentegen, trekt zijn mond wel open.
'Beseft u zich dat het niet verplícht is om u te misdragen?' vraagt hij poeslief, met een kille ondertoon.
Ze trekt een wenkbrauw op, kijkt zelfs geamuseerd.
'Sorry, ik wilde je vriendin niet beledigen, hoor.' zegt ze.
Ik krab achter mijn oor.
'Ik... eh... ik ben zijn vriendin niet.' verbeter ik haar.
Ze lacht een vreemde kakellach en veegt een denkbeeldige traan uit haar oog.
'Ik dacht al dat er iets niet klopte.' zegt ze.
Au.
Als ze mij geslagen had, had dat minder pijn gedaan.
'Pardon?!' sist Evan, zich duidelijk inhoudend.
De stemming in de lucht is koud en snijdend en er vormt zich een brok in mijn keel.
'Oh, ik bedoel gewoon, jij bent zo... wow', zegt ze, duidelijk flirterig, waarna haar gezicht vertrekt,' en zíj is zo... recht. Rechte heupen, platte borst. Recht. En dan die rare littekens, ze zou beter op moeten passen met haar lichaam. Iets voorzichtiger zou beter zijn. Knappe mensen gaan niet bij... je snapt het wel.'
Niet huilen.
Niet huilen.
Evan lijkt bijna te exploderen.
'Dat weet jij duidelijk uit ervaring.' sneert hij met duidelijke woede in zijn stem.
De vrouw haar mond valt open en met een vreemde beweging van haar met iets te veel vet bedekte heupen draait ze zich om.
Zonder iets te zeggen loopt ze de winkel uit.
'Trut.' hoor ik Evan onder zijn adem zeggen.

Reacties (3)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen