Olga frunnikt nog wat onwennig aan de strakke wetsuit terwijl Brian haar zo goed als het gaat alles over duiken uitlegt.
'Dit is de automaat,' laat hij zien, 'Daardoor moet jij straks ademen. Dan is er nog een extra automaat, die we de octopus noemen. Die is voor Samantha.' Het kleine meisje zit op de grond in haar moeders armen en kijkt gefascineerd toe. Helen huilt zonder stoppen, maar ze doet het zachtjes en probeert het zo goed mogelijk te verbergen voor haar dochtertje.
Ik loop onrustig rondjes terwijl mijn ogen naar het glazen plafon blijven schieten. De haai cirkelt nog steeds rondjes. We hebben nog niet besproken hoe we dat probleem moeten omzeilen en ik wil er eigenlijk ook niet aan denken, maar binnen nu en het aankomende half uur zal het toch echt moeten. Toch hou ik de stille hoop dat het dier het opgeeft en weg zwemt. Heel ver weg.

Mark zit afgezonderd van de groep op de grond, met zijn rug tegen de muur en slaat ons met samengeknepen ogen gade. Ook hij kan nog een probleem worden waar ik liever niet aan wil denken.
'Je moet straks ruim 30 meter omhoog,' hoor ik Brian zeggen, 'Normaal gesproken doe je daar een paar uur over, maar die tijd hebben we niet. Nogmaals, het gaat erom dat je boven komt. We zijn nog maar een paar uur gezonken en bij de oppervlakte zullen waarschijnlijk nog reddingsboten en helikopters zijn die jullie meteen kunnen helpen. Maar bereid je erop voor dat je ziek wordt en probeer niet in paniek te raken als het zo ver is.' Olga knikt en wijst naar Samantha.
'En wat moet ik met haar?' vraagt ze, haar stem licht trillend.
'We hebben geen wetsuit of flippers voor haar, dus ze zal een gewicht zijn dat je naar beneden trekt. Hou haar zo stevig mogelijk tegen je aan,' zegt Brian. 'Bree?' Ik loop naar hem toe en hij duwt me een zakmes in mijn handen.
'Je moet Samantha's haar eraf snijden,' zegt hij zachtjes, 'Zo kort mogelijk. Hoe minder ze door het water belemmerd wordt, hoe beter.' Ik kijk naar Samantha's dikke bos krullen en voel een steek van medelijden. Maar ik doe het. Uiteraard doe ik het. Als ik maar even niet hoef te denken aan het feit dat ik straks dood ben.

Helen houdt Sammy vast terwijl ik de ene pluk na de andere los snij. Eerst vond ze het eng, maar toen Helen zei dat het weer aan zou groeien, kon ze erom lachen. Kinderen zijn zo makkelijk gerust gesteld. Ik zou willen dat mijn ouders hier waren om me gerust te stellen. Om me te vertellen dat het allemaal wel goed komt, dat ik morgen wakker wordt en dit alles maar een nachtmerrie is. Maar ik zal ze nooit meer zien. Alle plannen die ik had -afstuderen, rondreizen door Amerika, trouwen, kinderen krijgen- zullen nooit gebeuren. Dat besef snijdt door mijn hart als het mes door Samantha's haar.
'Zo, helemaal klaar,' zeg ik, terwijl ik de tranen uit mijn ogen knipper. 'Voel maar eens.' Samantha's kleine handje glijdt over haar hoofd en ze schatert van het lachen. Dan opeens is ze heel serieus.
'Lijk ik nu op een jongentje?' vraagt ze met grote ogen aan haar moeder. We stellen haar beide gerust dat dit niet het geval is en ze knikt ernstig. Met haar duim in haar mond kruipt ze dicht tegen Helen aan.
Ik geef het mes weer aan Brian, die kennelijk klaar is met de uitleg over duiken. Olga zit bij Mark op de grond, dicht tegen hem aan gekropen.
'Ik laat ze nog even afscheid nemen,' zegt Brian, 'Daarna is het de hoogste tijd. Voel je hoe het moeilijker begint te worden om te ademen?' Nu hij het zegt, merk ik dat hij gelijk heeft. Het zuurstof begint op te raken. Ik probeer niet meteen in paniek te raken.
'Wat gaan we aan hem doen?' vraag ik terwijl ik naar het glazen plafon knik, waar de haai nog altijd cirkelt. Brian tovert een trieste glimlach op zijn lippen.
'We kunnen maar een ding doen,' zegt hij, 'We moeten Olga en Sammy hun beste kans geven. Wij moeten hem afleiden.'

Mark gaat bijna door het lint als hij het hoort. Ik zal niet ontkennen dat ik sta te springen om mezelf vrijwillig als haaienvoer op te dienen, maar ik ben niet meer het belangrijkste op dit moment. Wat er vanaf nu ook gebeurd, ik hoop dat het snel gaat. Mark ziet de dingen heel anders.
'Mooi niet!' brult hij. 'Ik weiger om aan deze hele vertoning mee te werken!' Zijn stem dondert door de kleine ruimte en Samantha begint zachtjes te huilen. Brian steekt zijn handen in de lucht, in de hoop hem rustig te krijgen maar het mag niet baten. Ook Olga, compleet met wetsuit en duikflessen al op haar rug, doet haar best.
'Lieverd, alsjeblieft,' zegt ze zachtjes, 'Doe nou rustig.'
'Rustig?' gaat hij tierend verder, 'Je vraagt of ik rustig wil doen nadat ik te horen krijgen dat ik als lokaas gebruikt ga worden?'
'Dit is voor Bree en mij ook moeilijk,' zegt Brian, 'Maar het kan niet anders.'
'Het kan wel anders,' zegt Mark. Hij beent naar de hoek van de ruimte en rommelt in Olga's tas. De spanning in de kamer bereikt een hoogtepunt als hij zich omdraait met een pistool in zijn handen. Zijn stem is opeens ijzig kalm als hij zegt:
'Geef mij die tweede automaat. Ik ga met mijn vrouw mee naar boven, al moet ik jullie er allemaal voor afknallen.' Hij knikt naar Samantha. 'Zelfs haar.' Ik staar als versteend in de loop van het pistool.
'Dit kan je niet doen,' zeg ik, 'Dit is fout. Leg dat ding weg.' Mark wijst met het wapen in mijn richting.
'Kop dicht, blondje,' snauwt hij. Ik slik angstig en doe een stap achteruit. Terwijl ik dat doe, zet Brian er juist een in de richting van Mark. Zijn handen zijn omhoog, zijn stem klinkt rustig.
'Geef dat pistool aan mij, Mark. We willen niet dat dit zo eindigt. Het is al moeilijk genoeg.'
'Nog een stap dichterbij en ik knal je neer,' sist Mark. Samantha jammert zachtjes en Helen trekt haar stevig tegen zich aan. Ook bij haar staan de tranen op haar gezicht.
'Ik doe je niks,' zegt Brian, 'Maar we moeten hier een oplossing voor verzinnen.' Voorzichtig zet hij nog een stap. En het pistool gaat met een knal af.

Er gebeuren een hele hoop dingen tegelijk. Brian zakt kreunend op de grond in elkaar, Samantha gilt en Helen huilt. Ik ren naar Brian toe terwijl Mark naar Olga loopt. De geur van bloed dringt mijn neus binnen en er klinkt een harde bonk. Als ik opkijk, zie ik dat door alle commotie de haai ons nu echt heeft opgemerkt. Met zijn staartvin bonkt hij keihard tegen het glas, waar ik -tot mijn schrik- een kleine barst ontwaar. Zodra het dier nog een keer tegen het glas stoot, wordt de barst groter.
'Brian?' ik schud de man door elkaar, 'Brian, help ons. Alsjeblieft!' Mijn ademhaling gaat als een waanzinnig tekeer. Maar Brian zit op zijn knieën, zijn handen op de schotwond gedrukt en haalt rochelend adem. Achter me hoor ik Helen gillen.
'Olga, neem haar mee!' Maar Olga luistert niet. Ze is in een vechtpartij verwikkeld met Mark, die nog harder brult dan ooit tevoren.
'Ik hou van je!' schreeuwt hij en voor het eerst hoor ik iets van wanhoop in zijn stem, 'Ik hou zoveel van je! Waarom-' Op dat moment lijkt Olga degene te zijn die wint, en het pistool uit zijn hand ontfutselt.
'Maar ik niet van jou!' schreeuwt ze terug, 'Ik walg van je. Ik trouwde met je om een verblijfsvergunning in Amerika te krijgen, rotzak. Ik ben niet eens zwanger van je.' Op dat moment gaat het pistool voor de tweede keer af en zakt Mark in elkaar, levenloos. Boven ons hoofd klinkt een onheilspellend geluid: het geluid van brekend glas.

Het water spuit in een razend tempo naar binnen. Het is ijskoud. Het lijkt Brian wakker te schudden want hij grijpt me beet en trekt zich omhoog. Ik hou hem vast, klauw bijna mijn handen in zijn armen. Helen waadt door het water richting Olga, met Samantha in haar armen.
'Mijn dochter!' jammert ze, 'Laat haar niet zo sterven.' Olga kijkt haar aan, kijkt naar ons en haalt dan haar schouders op. Naast me hoor ik Brian een woest gegrom uitstoten en ook ik voel me kwaad worden. Misschien is het de paniek, misschien het feit dat ik vastbesloten ben om dat kleine meisje naar het wateroppervlak te krijgen, maar ik laat Brian los en ren zo snel als het kan door het water richting Olga. Het komt al tot mijn middel en ik ben langzaam, maar ik kom er.
'Doe geen domme dingen, Bree,' gilt Olga maar ik werp me bovenop haar. Door het gewicht van de duikflessen is ze te langzaam om me van haar af te krijgen. We worstelen, maar ik ben sterker en uiteindelijk hou ik het pistool triomfantelijk in mijn handen. Het water is gestegen tot aan mijn borst.
'Wat jij wilt,' hoor ik Olga zeggen. Ze zet de automaat aan haar mond en duikt onder. In het donker kan ik haar niet zien, maar ik neem aan dat ze richting de trap zwemt om zo, via het schip, een uitweg te zoeken. Helen is ondertussen hysterisch geworden.
'Geef me dat wapen,' huilt ze, 'Bree, geef het aan me.' Zonder te twijfelen geef ik het haar, omdat ik een vaag idee heb waar ze naartoe wilt.
Zelf half huilend kijk ik toe op moeder en dochter.

'Ik hou zoveel van jou,' hoor ik Helen zeggen.
'Ik ook van jou, mama,' Samantha's stemmetje klinkt klein en angstig. Helen aait over haar hoofd.
'We zijn heel snel weer samen. Niet bang zijn. Geef mama maar een knuffel.' Samantha drukt haar gezicht tegen haar moeders borst, dat nog maar net boven het water uitkomt. Helen huilt terwijl ze de loop van het pistool tegen het hoofd van haar dochtertje zet. Dan haalt ze de trekker over. Een oorverdovende gil, en daarna een tweede schot. Beide lichamen drijven levenloos in het water. Vol afschuw staar ik naar het tafereel voor me. Het is een puinhoop in mijn hoofd. Ik zoek Brian, maar kan hem niet vinden. Is hij al dood? Is iedereen dood? Wat maakt het ook uit, ik ben de volgende. Misschien had ik ook zelfmoord moeten plegen toen ik de kans had. Nu kan ik het wapen al niet meer vinden. Het water stijgt nog altijd in een snel tempo. De haai zwemt nog steeds rond, bonkend tegen het schip, wachtend tot hij naar binnen kan zwemmen. Ik knijp mijn ogen dicht en duik onder water.

Dit is het einde. Mijn einde. Het water vult mijn longen, mijn lichaam schreeuwt om zuurstof maar ik weiger naar boven te zwemmen. Zwarte vlekken vormen zich voor mijn ogen, alles doet pijn.
Het duurt anderhalve minuut voordat de zwarte vlekken overgaan in duisternis waarin ik verdwijn. Waarin ik wegzink en oplos.
Hier, op de bodem van de oceaan.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen