Foto bij 007 // Tess

Grommend kwam Tess overeind. Ze was hard op haar schouder terechtgekomen. Wat was het toch een klootzak. Ze had zich schuldig gevoeld omdat ze stiekem had gehoopt dat Hanna’s broers niet terugkwamen, maar nu was dat gevoel als sneeuw voor de zon verdwenen.
      ‘Pas maar op dat ik het bed niet in de fik steek als jij d’r in ligt,’ bromde ze.
      Plotseling schoot zijn hand naar voren en sloot zich om haar keel. ‘Niet zo brutaal, hè? Je bent te gast in mijn kamer.’
      Heel even was het alsof Merle tegenover haar stond.
      ‘Pijp me, stomme teef,’ gromde hij, met zijn broek op zijn knieën. ‘Doe waar je goed in bent.’ Zijn adem stonk naar alcohol, het zweet gutste over zijn lelijke gezicht alsof hij koorts had.
      De stank was hetzelfde, net als de glazige blik in Daryls ogen. Toch was ze niet meer hetzelfde meisje als toen. Ze haar vingers tussen die van hem door glijden en rukte ze uit elkaar totdat ze iets hoorde knakken. Met een brul trok Daryl zijn hand terug.
      Hanna krabbelde overeind en glipte de kamer rond. Ze hoorde wat gestommel nadat ze de deur had dichtgeslagen, maar hij kwam er niet achteraan.
      Met een chagrijnig gezicht zakte ze op de bank neer. ‘Als je broer nog één keer zoiets flikt, zou ie wensen dat hij door een Walker was gepakt,’ snauwde ze.
      Hanna keek haar geschokt aan. Ook het meisje dat Daryl had meegebracht staarde haar met grote ogen aan. Tess had echter geen zin om hardop te herhalen wat er net was gebeurd.
      ‘Ik slaap wel in jouw kamer als jij toch de wacht houdt.’
      Ze stapte net de drempel over toen de blikken begonnen te rammelen. Fuck. Ze had niet zo moeten schreeuwen! Met een ruk draaide ze zich weer om. ‘Hoeveel zijn het er?’
      ‘Ik zie er zeker zes. Het lawaai trekt er meer aan.’
      Ze rende naar het raam en keek naar buiten. Het was moeilijk om het aantal in te schatten. Als het er een stuk of tien waren, moesten ze die wel met elkaar aankunnen. Maar als het de voorbode van een Horde was, konden ze beter hun spullen bijeenpakken en zich uit de voeten maken. Er stonden twee tassen met proviand, water en andere benodigdheden klaar, maar het was niet genoeg voor vier personen.
      Wat kan jou dat schelen, Tess? Jij staat alleen voor jezelf in – en hoogstens voor Hanna. Die verdomde broer en die minderjarige slet van hem moeten het zelf maar uitzoeken.
      Al was dat niet helemaal waar. Als Daryl nu doodging dan zou Hanna ook instorten en dan stond ze er helemaal alleen voor. Daar had ze geen zin in.
      ‘Er komen er steeds meer bij!’ De stem van Hanna sloeg over.
      ‘We moeten weg.’ Ze schudde het meisje dat op de bank zat door elkaar. ‘Maak Daryl wakker. We moeten hier weg.’
      In één beweging stond ze op. Ze wierp een blik naar buiten, maar trok niet wit weg en zette het ook niet op het schreeuwen. Ze knikte vastberaden, maar struikelde over haar voeten toen ze wegliep.
      Tess grimaste. Fijn, nu moesten ze met twee bezopen mensen hier weg zien te komen. Ze rende naar de tafel toe, pakte haar mes en gebaarde naar Hanna dat ze mee moest helpen de bank naar achteren te trekken.
      ‘Ik ga kijken of we ze aankunnen.’ Na aan de bank gesjord te hebben, sprong ze over de leuning en zwaaide de deur open. Vier Walkers zaten vast in het met blikken behangen prikkeldraad en met vier snelle uithalen legde ze hen het zwijgen op. Ze speurde de straat af. In het licht van de maan ontwaarde ze nog zeker twintig Walkers. Met hulp van de anderen kon ze die aan, maar zou het daarbij blijven? Wat als dit wél de voorhoede van een Horde was – eentje die misschien al dagen het spoor van Beth en Daryl volgden?


Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen