Romi’s donkerblonde haren wapperde in de wind, terwijl ze met haar fiets door de straat racete. De wind was een welkome verkoeling nu de zon hoog stond en op haar gezicht scheen. Onder de zware inspanning die haar werk als postbode met zich meebracht, was haar rug onder het zweet komen te zitten. De meeste van haar haren die ze samen had gebonden in een staart, waren losgekomen door de wind. Als ze geluk had, werden die losse lokken naar achter geblazen en golfden ze op de wind. Had ze pech, dan sloegen ze in haar gezicht, kwamen ze terecht in haar mond, of belemmerden ze haar zich.
      Hoewel het een heel karwei was, kon Romi iedere dag opnieuw genieten van de lachende gezichten die ze tegenkwam als ze een pakje moest leveren. De korte gesprekken die ze voerde met de buurtbewoners toverden steeds opnieuw een glimlach op haar gezicht. Het viel natuurlijk ook wel eens voor dat ze een slechte brief moest leveren, maar ook het geklaag van de mensen konden haar permanente goede humeur niet bederven. Dat maakte ook dat Romi’s warme glimlach en haar glinsterende bruine ogen altijd open verwelkomd werden. De sproeten die over haar gezicht verspreid waren, droegen enkel bij aan haar aardige uiterlijk.
      Tijdens haar ronde op de fiets dacht Romi vaak na over het leven, meer bepaald over haar eigen leven. Ja, ze hield van haar job als postbode, maar toch voelde ze een bepaald gemis. Ze had het gevoel dat ze meer kon, dat er meer zat in dat lichaam van haar. Toen ze klein was had ze grote dromen gehad: ze zou een wereldreis maken, ze zou dokter worden en duizenden mensen genezen, ze zou naar Afrika gaan om daar een weeshuis te ondersteunen, ze zou een boek uitgeven en ze zou gekend zijn als de grootste weldoener in het moderne tijdperk. Ze was nu vijfentwintig en helaas waren niet veel van die dromen uitgekomen. Eigenlijk was geen enkele kinderdroom uitgekomen. Ze was zelfs nooit kunnen starten aan haar studie als dokter en een wereldreis was niet weggelegd voor iemand met haar inkomen. Toch had Romi geluk gevonden in de kleine goede daden die ze iedere dag kon verrichten en had ze geleerd dat aanzien en goedheid zeker geen synoniemen waren.
      Terwijl ze filosofeerde over de toekomst en de keuzes die ze had gemaakt in het verleden, zag Romi in haar ooghoek hoe een oud vrouwtje sukkelde bij de automaat. Zonder na te denken sprong ze van haar fiets, zette deze op zijn poot en wendde ze zich tot de vrouw. ‘Wat is het probleem, mevrouw?’ vroeg ze vriendelijk.
      De vrouw schrok even en draaide zich om. Ze glimlachte een beetje beschaamd. ‘Ik had niet door dat er iemand achter me stond,’ biechtte ze op. Ze wees naar de automaat. ‘Ik zie nergens een vakje om het geld in te stoppen.’ Ze liet de muntjes in haar hand zien.
      ‘Je kunt hier enkel betalen met creditcard,’ lichtte Romi haar in, wijzend naar het symbool. ‘Los geld gaat hier helaas niet.’
      ‘Oh jee,’ zei de vrouw. ‘Ik heb mijn creditcard niet bij me.’
      ‘Zal ik even voor u betalen?’ stelde Romi voor.
      ‘Nee, dat hoeft niet, kind,’ zei de oude vrouw. ‘Houd dat geld maar om iets te gaan drinken met vrienden.’
      ‘Ik sta erop,’ zei Romi. ‘Het is slechts een kleine moeite.’
      De vrouw stemde niet in, maar stapte toch opzij zodat Romi in haar plaats kon betalen. Toen dat gebeurd was, bood ze Romi het los geld aan. ‘Dat zou voldoende moeten zijn,’ zei ze.
      Romi schudde haar hoofd. ‘Laat maar zitten,’ zei ze. ‘En als je me echt wilt terug betalen, doe me dan maar een doosje Ferrero Rocher cadeau de volgende keer dat je me ziet.’ Ze knipoogde.
      De vrouw overlaadde haar met dankbaarheid en tevreden sprong Romi terug op haar fiets. Het waren die kleine dingetjes die haar deugd deden. Die kleine goede daden die voor jou misschien niets betekenden, maar voor de ander een wereld van verschil maakte. Ze zette haar ietwat mollige benen iets harder aan het werk, zodat ze haar verloren tijd in kon halen en haar ronde op tijd af kon maken. De stevige wind hielp niet mee, maar ze zette door tot ze de laatste brief in de juiste brievenbus had gestoken en met een glimlach de tocht naar haar appartement in kon zetten.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen