Foto bij Hoofdstuk 106; Michael

Pete kwam met een klap neer op de grond. Eve rende meteen naar hem toe, maar ieder ander staarde naar de plek waar Hunter zojuist nog had gestaan. Het was allemaal heel snel gegaan. Pete was zijn evenwicht verloren, Michael dacht dat Hunter hem zou grijpen, maar hij leek meer de zwarte mist te tackelen. Hij was verdwenen in het duister, dat zich naar tot de grond had gestort en was opgegaan in het niets. Geen zwarte mist, geen Hunter.
Rose greep plots zijn arm. ‘We weten niet waar hij heen is, maar we weten dat Pete hier is. Hij is net neergestort.’ Michael knikte. Hij liep langs haar heen, richting Pete. Normaal was het Hunter die zich over de gewonde ontfermde, nu moest hij er naar kijken. Hij was helemaal niet zo sterk in geneeskunde als de meeste van zijn broers en zussen.
‘Waarom ving Hunter hem niet op?’ vroeg Eve. Ze had tranen in haar ogen. Het verbaasde Michael niets. Pete zat in deze beknellende situatie doordat hij een flinke klap had gemaakt en nu was hij weer gevallen.
‘Ik weet het niet,’ zei Michael. Hij deed zijn uiterste best om zich te herinneren wat Hunter de vorige keer had gedaan.
‘Eve.’ Rose riep Eve bij zich. Michael haalde diep adem. Rose wist dat als Eve mee stond te kijken, hij het nog lastiger zou vinden om iets te ondernemen. Want straks deed hij het fout.
Michael legde voorzichtig twee vingers tegen Pete’s hals. Hij voelde nog een hartslag, dat was goed. Hij schuifelde meer richting Pete’s hoofd en opende zijn ogen. Zijn pupillen waren groot.
Een jong, blond meisje knielde neer tegenover hem. Ze glimlachte hem kort toe. Hij glimlachte ongemakkelijk terug. Dit was een nieuw meisje van Rose. Ze was hem eerder nog niet eens opgevallen.
‘Je hebt een lichtje nodig daarvoor,’ zei het meisje zacht. Ze pakte iets uit haar zak en gaf het aan hem. Hij pakte het aan. Het was een enorme sleutelbos.
‘Ehm, dankje?’ zei hij, niet wetend wat ze wilde dat hij deed.
‘Er zit een zaklampje aan. Die kun je gebruiken om in zijn ogen te kijken,’ zei het meisje. Ze bleef met gedempte stem praten.
‘Oh, ja.’ Michael herinnerde zich dat Hunter dat ook altijd deed. Hij zocht het lampje aan de sleutelbos en klikte die aan. Vervolgens opende hij Pete’s oog opnieuw en bewoog het licht heen en weer. Pete’s pupil versmalde toen het licht zijn ogen bereikte en werd vervolgens weer groot toen het licht weg gedraaid werd. ‘Dat is goed, toch?’
Het meisje knikte. ‘Dat betekend dat hij niet hersendood is.’ Michael slikte bij dat woord. Hij moest er niet aan denken dat hij Eve had moeten zeggen dat haar broer dood was.
‘Ben je een dochter van Apollo?’ vroeg Michael aan het meisje, terwijl hij haar haar sleutels terug gaf. Ze knikte. ‘Apollo vroeg me om haar op te zoeken. Pan bedoel ik. Maar ik kon haar niet vinden en dus eindigde ik bij De Wacht. Dat leek me de meest simpele manier om haar te vinden, maar toen bleek dat we haar niet konden bereiken, want de hele tijdsloop enzo. En nu ben ik hier.’
‘Vader vroeg je om Pan te zoeken?’ vroeg Michael. Hij keek toe naar hoe het meisje voorzichtig met haar handen tegen Pete’s lichaam drukte en tikte.
‘Hmm-mm,’ bevestigde ze.
‘Waarom?’
Ze haalde haar schouders op. ‘Hij wilde dat ik haar iets gaf en zei dat ze zelf wel zou weten wat het betekende.’ Ze keek op. ‘Dat was haar, toch?’ Michael fronste. ‘Ik heb ooit gehoord dat Pan een dochter van Hades was, maar ik wist niet hoe waar dat was, want ik bedoel, niet veel kinderen van Hades zijn geliefd en dus dacht ik dat het gewoon een roddel was, maar toen zei Alathea dat ze inderdaad een dochter van Hades was, maar dat je dat niet aan haar merkte. Niet qua innerlijk in ieder geval. Maar ze zou wel vergelijkbare krachten hebben. Zoals leven en dood en schaduwreizen en-‘
‘Schaduwreizen,’ herhaalde Michael zacht. Hij zag weer voor zich hoe de zwarte, mist-achtige substantie zich vanuit een donkere massa had verspreid. Hij had er niet bij stil gestaan hoe zeer het had geleken op het schaduwreizen, op hoe Pan normaal vanuit de schaduw naar voren kwam. Hij had er niet aan gedacht, omdat het er zo vreemd had uitgezien.
‘Ja, precies. Hij bleef maar “haar” zeggen, dus het was wel duidelijk dat hij een persoon moest vasthouden en het leek me niet meer dan logisch dat het dan Pan was. Of er moet nog een andere dochter van Hades zijn waar we niets van af weten,’ ratelde het meisje.
‘Een ander.’ Er was nog een kind van Hades. Dat wist hij omdat Lana de opdracht had gekregen om te zoeken naar het kind van Hades te zoeken. Aangezien Ira de opdracht had gegeven, ging het waarschijnlijk niet over haarzelf of Pan. Ze vermoedde zelf dat het niet over Nico ging.
‘Ja, maar ik bedoel, het was vast Pan. Toch? Ik heb haar nog nooit echt ontmoet.’
‘Sorry. Ik ben zo terug.’ Michael stond op. Hij liep weg. Vervolgens liep hij weer terug. ‘Sorry, wat was je naam?’
‘Oh, Taya.’ Ze glimlachte hem stralend toe.
‘Dankje Taya.’ Hij liep weg, richting de drieling, die geheimzinnig met elkaar stonden te smoezelen.
‘We moeten praten.’
Rose keek op en knikte. Ze draaide zich naar haar zussen, wisselde een blik uit en ging Michael vervolgens voor naar hun tent.

‘Dat was Pan, of niet soms?’
‘We denken van wel.’
‘Dat is niet goed, toch?’ Michael voelde paniek op komen.
‘Nee. Martha weet veel over het schaduwreizen, ze heeft er onderzoek naar gedaan, want ze wilde weten hoe het werkte. Ze denkt dat Pan te weinig energie had en dat ze zich niet volledig kon plaatsen op de locatie.’
‘Hoe zit het met Hunter?’
‘Marth zei dat Pete haar vast kon houden, omdat de kinderen van Hypnos en Hades op een bepaalde golflengte zitten. Daardoor kon hij merken dat ze er was en daardoor kon hij haar vast houden. Toen hij haar los liet, glipte ze weg. Hunter probeerde haar te grijpen maar, wij geloven dat hij met haar is meegevallen.’ Rose haalde diep adem. ‘We weten niet of ze terug te krijgen zijn.’
‘Dus- Je weet niet of ze terug komen?’ Michael voelde het bloed van zijn hoofd weg trekken.
Hij zag Rose slikken, waarna ze met haar hoofd schudde.
‘Shit,’ fluisterde hij. ‘Dionysos gaat ons vermoorden.’
‘En als we hem weten te ontwijken is het wel Hades, Zeus of een van de andere goden.’ Rose keek hem aan. ‘Michael. We moeten verder, maar we kunnen de situatie ook niet laten voor wat het is. Ik denk dat we er goed aan doen om Nico met een irisbericht te contacteren.’
‘Wat kan hij er aan doen. Als ze vast zitten, dan zitten ze vast.’ Michael keek naar zijn schoenen.
‘Naar Hades.’
‘Wat?’ Michael keek meteen op. ‘Je wilt dat Nico naar Hades gaat?’
‘Ja,’ zei Rose zacht.
Wil je dood?’
‘Nee. Maar, als iemand weet over schaduwreizen, dan is hij het.’ Rose keek hem twijfelachtig aan. ‘Misschien weet hij wat er gebeurt is en of ze nog te redden zijn.’
‘Kunnen we niet eerst een andere manier bedenken? Misschien weet Chiron iets?’ Als hij iemand wilde vermijden, dan was dat wel Hades.
‘Hoe het ook zit, we hebben nu geen tijd om een beslissing te maken. We hebben nauwelijks tijd om onszelf in veiligheid te brengen. De Wacht had maar een paar uur om te slapen, daar hebben ze nu ook niets aan. Ik denk dat we zelfs beter direct verder kunnen.’
‘Ze hebben nauwelijks twee uur slaap gehad,’ protesteerde Michael.
‘We hebben nog vijf uur om onszelf in veiligheid te brengen, we weten niet of we hulp krijgen en we moeten zeker nog tien uur reizen. We zijn al zo ver gekomen Michael. Maar als Pan ons kon vinden, dan kan Zeus dat ook.’
‘Pan kon ons vinden omdat ik deze heb.’ Hij liet haar een speld zien. Hij was gevormd tot een pijl. ‘Ze heeft hem laten smeden door de cyclopen.’
‘Degene die de wapens voor de goden maken?’ Rose keek er vol ontzag naar.
‘Die ja,’ zei Michael. Hij glimlachte triest. ‘Hopelijk vindt ze ons zo ook terug.’
‘Misschien wel.’
Michael sloot zijn ogen en haalde diep adem. ‘Laten we gaan. Je hebt gelijk. We brengen onszelf in veiligheid, dan nemen we contact op met Hades. We doen het rechtstreeks. Hij vergeeft het ons nooit als Nico het voor ons doorgeeft.’
Rose lachte, maar het was geen vrolijke lach. ‘Jij denkt dat hij het ons wel vergeeft als we het zelf doorgeven?’
‘Misschien. We hebben nog een paar uur om na te denken over onze tactiek.’ Michael grimaste.
Rose knikte. ‘Oké. Laten we vertrekken.’

Reacties (1)

  • DragonsFlight

    ik ben weer terug om je te stalken, ik was engelse verhalen gaan lezen, fijn om weer terug te zijn in het nederlands:)
    en de story is zo goed als het ooit was!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen