Sorry dat dit hoofdstuk een beetje kort is (*´ω`*)

Ondanks dat het een normale ochtend leek; pyjamabroek uit, schooluniform aan, broertjes de badkamer uit sleuren, haren kammen, plassen, handen wassen, eten, tanden poetsen, tas inpakken en naar school, was het vooruitzicht om naar school te zijn niet zoals anders. Ja natuurlijk, normaal gesproken stond ik ook biet te trappelen om naar school te gaan, maar ik zag er nooit écht werkelijk tegenop. Ik probeerde school vaak maar gewoon een beetje als een mogelijkheid om te kloten met mijn vrienden en om met klasgenoten te praten te zien, maar nu leek iedereen om me heen mijn vijand en zelfs mijn vrienden leken gek van alle opmerkingen te worden dat ze er vaak niet eens meer wat van zeiden. Ik had die dag zelfs een roddel gehoord over iemand die zogenaamd porno van mij en Keyon gevonden zou hebben, maar niemand geloofde die en daar was ik ontiegelijk dankbaar voor. Wat komen mensen toch ongelofelijk disresprectvol zijn! 'Niks van aantrekken.', suste Miles, en hij draaide me om. We zaten midden in de aula aan onze gebruikelijke tafel en een griepje achter ons zat dingen te roepen en érg hardop te praten over hoe vies ze homo's wel niet vonden. Het waren mensen van onze klas waar Jin en Yoonga wel eens mee om gingen. Automatisch keek ik naar hun die eerst bij Percy over zijn schouder meekeken op zijn laptop, maar nu leken ze elkaar veelbetekenend aan te kijken. Yoonga smeet zijn rugtas die hij nog om had gehad op de grond en knikte naar Jin. Ik had geen tijd meer om ze tegen te houden, geen tijd om iets te roepen of om wat dan ook te doen. Ze waren de tafel op geklommen, hadden geroepen: 'Kijk eens wie hier vies is!', en hadden elkaar midden in de aula, bovenop die tafel met zowat de halve school die naar ze keek elkaar gezoend. Het was ook geen snel kusje of zo, Yoonga had zijn armen om zijn vriend's nek geslagen en had zijn handen in zijn haar en ik kon Jin duidelijk breed zien grijnzen. Het was plotseling zo stil geworden dat je ze bijna kon hóren zoenen. En opeens werd er geklapt. Ik kon eerst niet zien wie het was, maar toen herkende ik Ami! Haar vriendin die naast haar had gelopen keek eerst twijfelend maar volgde haar toen ook. Miles stootte me aan en klapte ook. Terwijl een aantal eerste jaars aarzelend ook klapte, en ik zelfs onze geweldige gymdocent zag klappen, bleef de rest doodstil en vol ongeloof toekijken. 'What the fuck?!', fluisterde iemand van het groepje achter mij. Maar toen leek alles in een flits gebeurd te zijn: Een jongen uit onze klas, zijn naam was Mauro, klom op de tafel, greep Yoonga bij zijn capuchon en smeet hem ruw van de tafel af terwijl hij een heel grof woord riep. Yoonga kwam pijnlijk met zijn zij op éné van de lege stoelen terecht, stootte zijn hoofd hard tegen de koude vloer en bleef doodstil liggen. Jin leek even verstijf te staan, maar haalde toen met alle kracht uit op Mauro. De jongens keken elkaar woedend aan en begonnen te vechten. In paniek keek ik Miles en Thomas die naast mij hadden gezeten aan en die keken in paniek terug. Moesten we ze uit elkaar halen of niet?, leken we aan elkaar te vragen. Maar voordat we een beslissing hadden kunnen nemen waren de conciërges al er op af gerend en hadden de jongens it elkaar gehaald. 'Vieze kuthomo! Sterf lekker aan de pest en neem die flikkervriendjes met je mee, teringjoch!', brulde Mauro. 'Blijf met je smerige tengels van mij en mijn vrienden af, je bent gewoon zielig,', een heel onbeleefd woord ontsnapte uit Jins mond. Waar zelfs ik, die heel wat kon schelden, even de rillingen van kreeg. Jin en Mauro spartelden in de sterke armen van de volwassenen waarvan er per persoon twee van nodig waren om ze in bedwang te houden. Percy stond op en liep naar Jin die meer uit wild maaiende ledenmaten bestond en probeerde hem kalm te houden terwijl wij naar Yoonga toe renden. Yoonga kreunde en draaide zich om. Hij had een bloedneus, maar voor de rest kon je geen verdere verwondingen hebben. Hij had zijn hoofd echter wel hard gestoten en waarschijnlijk zou hij meer dan een week last hebben van blauwe plekken op zijn rug; ik hoopte maar dat hij oké was. 'Gaat het?', vroeg Miles die heb een hand reikte zodat hij rechtop kon gaan zitten. Yoonga knikte en keek om zich heen. 'Waar is Jin?' 'Waarschijnlijk ergens bij de conciërges, bij de verpleegster of in een leeg klaslokaal. Kun je opstaan?', vrieg Thomas die Yoonga ook een hand gaf. Ik viste een zakdoek uit mijn schooltas en drukte die tegen Yoonga's neus. Ik schaamde me zo verschrikkelijk, ik had Jin en Yoonga hier misschien niet opzettelijk tot opgezet, maar ze hadden het wel gedaan omda die mensen zo naar míj zaten te roepen. Het was allemaal mijn schuld. 'Laten we Jin en Percy gaan zoeken.', stelde Miles voor.

Reacties (4)

  • aarsvogel

    Oeps

    3 jaar geleden
  • aarsvogel

    Oeps

    3 jaar geleden
  • DeNaamIsGideon

    Well, dat ging goed.
    Ik moet nu nog bepalen of dat sarcastisch is of niet.

    3 jaar geleden
  • Snapple

    Goo Yoonga!
    Goo Jin!
    (cheerleader smiley die ik niet heb)

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen