Foto bij H.19.

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
En dan open ik mijn ogen weer.
In mijn ooghoek zie ik een groepje mensen dichterbij komen.
Wat doen zij hier?
In plaats van weglopen, wat best handig zou zijn, blijf ik dom naar hen staren, met een sport slome schapenblik in mijn ogen.
En dan herken ik ze.
Annastasia, Miceal en George.
Er vliegt vanalles door mijn hoofd, maar er is maar één vaste, heldere gedachte: weg hier.
Maar dan roept Annastasia mijn naam.
Het is te laat.

Ik grijp naar de deurklink, maar net voordat ik hem vast pak, klemt Georges hand om mijn pols.
Mijn vuist schiet naarvoren, raakt zijn kaak.
Ik weet niet wat de kinderen uit mijn klas tegen mij hebben, maar er zijn er maar een aantal die mij nog nooit aangeraakt hebben, of een nieuwe blauwe plek veroorzaakt hebben.
Ik geeft hem een knietje en hoewel ik op zijn kruis mikte, raak ik zijn onderbuik.
Ook goed.
Hij hapt naar adem en klapt dubbel.
Met een geïrriteerde zucht duwt Annastasia hem weg, om zelf de aanval in te zetten.
Ze heeft donkerbruine haren, bijna zwart, maar net niet en haar ogen zijn lichtblauw, fel en helder.
Ze is een ontzettende diva, maar hangt altijd met de jongens om, die haar nét niet op hun handen dragen.
Altijd draagt ze ontzettend veel make-up, alsof ze erin gezwommen heeft, maar ze kan het wel heel goed.
Ze heeft scherpe nepnagels en daarmee haalt ze nu naar mij uit, maar ik zet simpelweg een stap achteruit en ze mist.
Bijna valt ze en struikelt richting de muur, want ze had zoveel kracht achter haar beweging gezet, dat ze niet meer kon stoppen toen haar aanval in het water viel.
Bijster goed in vechten, is ze niet.
Met een rood hoofd van woede en schaamte om wat haar zojuist in het volle zicht van haar twee grootste bewonderaars overkomen is gilt ze iets naar mij, woedend, ontevreden, geërgerd.
Ik versta er niks van.
Ze draait zich om naar Micael, die er een beetje dom naar staat te kijken.
'Doe iets, idioot!' gilt ze, maar haar knappe gezicht maakt het dat Micael niet boos wordt en slaafs besluit te gehoorzamen,' Grijp haar vast of iets!'
Micael heeft lichtbruin haar en hazelkleurige ogen.
Hij zet een stap naar mij toe en bang zet ik er een achteruit.
Ben ik vergeten te zeggen dat hij bijna al zijn vrije tijd doorbrengt in de sportschool?
'Niet doen.' sis ik met opeengeklemde kaken, maar het heeft geen resultaat; natuurlijk niet.
Ik kan vechten.
Ik kan mijzelf verdedigen.
Dat heb ik onderhand wel geleerd.
Maar dit is anders.
Misschien, met een beetje geluk, kan ik ook Michael - nee, zélfs Michael - wel aan, maar niet voor eeuwig en zij zijn maar met zijn drieën en ik in mijn eentje.
Nu een klap uitdelen zal ze alleen maar opjutten en daar worden ze niet milder van.
'Michael', zeg ik, met de misselijke gedachte van mijn spoedig vloeiende bloed in gedachten,' Denk na. Alsjeblieft. Jij kan mij pijn doen, dat weet ik, dat weet jij. Dit gevecht ga ik niet winnen, maar dat betekend niet dat jij er zonder kleerscheuren vanaf gaat komen.'
Hij twijfelt.
Hij is ook zo makkelijk te manipuleren.
Annastasia grijpt zijn pols vast en probeert hem verleidelijk aan te kijken, maar ze is witheet van woede.
'Doe gewoon wat ik zeg.' En dat doet hij.
Ik kijk naar de deur die mij weer terug naar binnen leid, de supermarkt in, waar zoveel getuigen zijn dat ze mij niks kunnen maken.
Maar ik ben te laat.
Hij grijpt midden in mijn stap naar vrijheid de kraag van mijn shirt vast en het scheurt net niet.
Mijn hesje van de supermarkt ligt nog binnen en het is dus de trui eronder die hij vastgrijpt.
En zo is het verband om mijn bovenarm te zien.
Michael laat meteen los wanneer hij het ziet, als het een of andere gore kever is.
Zijn ogen zijn groot als hij mij aankijkt, als een gewurgde kikker.
Annastasia zucht geïrriteerd en twijfelend doet George hetzelfde, maar alleen om het met Anna eens te zijn en niet om een eigen wil te hebben.
Ze loopt op mij af en ik stap niet weg; ik ben bevroren.
Mijn moeder heeft die snee onder het witte verband veroorzaakt.
Ze gaan vragen hoe het is gebeurd.
Ik kan niet zeggen dat er sprake is van huiselijk wereld, dan maakt mijn moeder mij letterlijk af.
Welk excuus ga ik gebruiken.
'Stel je niet aan!' roept het meisje uit,' Aanstellerij. Dat is gewoon een nepverband!'
Ze grijpt het vast en ik krimp ineen wanneer ik de druk op de snee voelt.
Ik durf niet te bewegen wanneer ze het losmaakt.
Het valt op de grond en ze gilt als... tja... een meisje.
Alsof ze nog nooit bloed heeft gezien.

Reacties (4)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven hoor.

    2 jaar geleden
  • Luckey

    omg!!!
    ik wil die kinderen wat aan doen
    en die moeder al helemaal!!!
    neiuwe abo

    3 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Jeeey!!!! Heel erg bedankt voor het nemen van een abo en de reactie!

      3 jaar geleden
  • DeNaamIsGideon

    Oh god.

    3 jaar geleden
  • BethGoes

    O jee

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen