||Rosemary Tyler Ahotley

Ik parkeer mijn motor tussen twee auto's in en schakel het voertuig uit. Ik grijns even en schud alle zorgen van mijn schouders. Dat was awesome. Ik klik mijn helm los en schud mijn haar vrij. Een helm is niet altijd even praktisch, maar als je een keer zo'n smakker maakt dat je letterlijk een gat in je hoofd krijgt, dan zet je die helm wel op. Achum.
      Ik sla mijn tas over mijn schouder, klem mijn helm onder mijn arm en prop de sleutels van mijn motor in mijn zak. Als ik om me heen kijk, zie ik dat een heleboel ogen op mij gericht zijn en ik bijt ongemakkelijk op mijn lip. Ik mag dan wel enorm agressief overkomen, maar ik heb nog steeds een hekel aan het middelpunt zijn. Ik rol even mijn ogen, alsof ik al mijn ongemakkelijkheid weg kan rollen en maak dan mijn weg naar het hoofdgebouw.
      Halverwege voel ik ogen echt priemen en ik kantel mijn hoofd. Het moment dat ik de rode Honda zie staan, voel ik mijn bloed al koken en als ik daarna Embry's hoofd zie, dan schiet mijn middelvinger bijna automatisch omhoog. Het lijkt wel alsof Embry's gezicht nog zieliger gaat staan en ik kan wel met mijn ogen rollen. Baby.
      Vanuit mijn ooghoek zie ik Serena staan en ik werp haar een korte glimlach. Ze zwaait terug en nadat ik Embry nog een van mijn meest hatelijke blikken heb gegeven, maak ik mijn weg in de school.
      Met een blik van zekerheid die ik zeker niet in mijn lichaam voel, loop ik naar de receptie. Nog voordat ik iets kan zeggen, begint de vrouw al te ratelen.
      'Aha, jij bent een van de nieuwe! Eens kijken, Serena, Fleur of Rosemary?' vraagt de receptioniste.
      Ik krimp inwendig ineen bij het horen van mijn echte naam. 'Rosemary,' antwoord ik zachtjes. Als ik een naam toch een partij lelijk vind, dan is het mijn naam. Ik ben geen Rose en ook geen Mary, maar zeker geen Rosemary.
      'Aha, je hebt kluisnummer driehonderdzevenentwintig. Ik weet zeker dat...' De receptioniste bekijkt even de hal en dan valt haar oog op het groepje van Serena en Embry. 'De heer Lahote je wel even kunt helpen.'
      Lahote slaakt een kreun en ik rol geïrriteerd met mijn ogen. Hij lijkt me zo'n typische laatstejaars met te veel arrogantie, ondanks dat hij er niet verkeerd uitziet. Niet te vergeten dat hij een player lijkt.
      'Geen zorgen hoor,' glimlach ik poeslief zijn richting in. 'Ik weet zeker dat ik mijn kluisje ook wel vind zonder jouw arrogante hondenkop.' Oh Thorn, wat maak je toch een hoop vrienden op deze manier.
      Ik zie dat Serena haar best moet doen om haar lach in te houden, maar Lahote komt desondanks op me afgelopen. Nu pas merk ik dat hij dik anderhalve kop groter is dan ik en ik slik even. Ruw grist hij het papiertje waar mijn kluisnummer opstaat uit mijn handen en begint hij een richting in te lopen.
      Ik rol even met mijn ogen, maar volg de jongen wel. Bijna elke muur is volgehangen met folders en posters over van alles en nog wat en als ik het goed zie, hangen sommige posters er al meer dan twee jaar.
      'Waar kom je vandaan?' vraagt Lahote ineens. Hij kijkt over zijn schouder en zijn donkerbruine ogen boren in de mijne. Ik herken zoveel woede en frustratie dan ze bijna mijn gevoelens matchen.
      'Wat bedoel je?' vraag ik met opgetrokken wenkbrauwen.
      Lahote rolt met zijn ogen en kijkt me aan alsof ik uit een ei kom. 'Je hebt een accent. Waar kom je vandaan? Engeland?' Lahote slaat met zijn vuist op een kluisje met het nummer driehonderdzevenentwintig en de locker vliegt open.
      'Geweldig om te weten dat iedereen zo in mijn kluisje kan,' mompel ik onder mijn adem. Daarna richt ik mijn blik op Lahote. 'Ik kom uit Nederland,' zeg ik terwijl ik een paar boeken in mijn kluisje plaats.
      'Hoe komt het dat je zo goed Engels kan?' vraagt Lahote met opgetrokken wenkbrauwen.
      'In Nederland ging ik ook gewoon naar school, dombo,' sneer ik met rollende ogen.
      Lahote gniffelt onder zijn adem en ik trek vragend mijn wenkbrauwen op. 'Je scheldvermogen is zo zwak,' grijnst Lahote.
      'Hoor wie het zegt impotente, idiote, shit-etende klootzak,' sneer ik met een opgetrokken wenkbrauwen. En ik had mezelf nog wel zo voor genomen om vrienden te maken.
      Lahote kijkt me met opengevallen mond aan en ik draai met een tevreden glimlach mijn kluisje op slot.
      'Dat dacht ik dus ook.'

Reacties (2)

  • Butterflygirl

    Hahaha leuk:)

    3 jaar geleden
  • EvaSalvatore

    haar scheldwoorden zijn geweldig! ik ga die onthoudenxD

    MEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEER:)

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen