Foto bij 016

Laiza Emanuel Grey

Voor mijn gevoel heeft het veels te lang geduurd , maar na de zomer ben ik eindelijk weer onderweg naar Hogwarts. Ik zit in een treincoupé met tegenover me Ginny Weasley die het afgelopen jaar een van mijn grootste vriendinnen is geworden. Buiten het raam stormt het en ik vind dat altijd een heel rustgevend iets om naar te kijken. Tussen al het geraas van de wind door hoorde ik de meiden naast me een gesprek over een van de meest gebruikelijke onderwerpen op het moment; Voldemort is terug. Dit wist ik wel , maar met al die ontkennende theorieën die vorig jaar de ronde maakte is het nu eindelijk bevestigd. Naast de terugkeer van Voldemort hoorde ik van mijn vader dat Harry zijn peetvader , Sirius Zwarts is overleden. De man waarvan ik voorheen dacht dat hij een ontsnapte gevangene was is niet meer. Ik had het zo erg te doen met Harry , na het verlies van zijn ouders verliest hij nu ook nog zijn peetvader die veel voor hem betekende. Denkende aan die dingen reden we het station binnen. Samen met Ginny liep ik naar de koetsen maar voordat we daar eindelijk kwamen werden al onze spullen gecontroleerd die op zak waren. Uiteindelijk kwamen we als een van de laatsten bij de koetsen waar we Parvati zagen , ze stond met veel liefde de neus te aaien van een terzieler. Deze leek er erg van te genieten. Ik begroet Parvati en met zijn drieën stappen we in een koets. Na aankomst gaan we gelijk naar de Gryffindor leerlingenkamer waar onze hutkoffers al op ons staan te wachten en daar zie ik ook een heel bekend stel haren met krullen.
"Hermione", gil ik bijna en gelijk draait ze zich om en vliegt ze me in de armen.
"Wat heb ik je lang niet meer gezien, trouwens heb jij Harry gezien want we kwamen hem niet meer tegen." , vroeg ze gelijk achter de begroeting aan. Ik beantwoord dat ik hem niet heb gezien en na nog even te hebben gepraat ga ik verder met het uitpakken. Het handige aan de toverkunsten is dat dat gewoon met een slag van mijn toverstaf gaat. Na het opruimen van mijn spullen ga ik met mijn jaargenoten naar de eetzaal voor het openingsfeest , dit jaar gelukkig geen umbridge maar Albus Dumbledore aan het hoofd van de school. Snape wordt door de komst van professor Slughorn , professor in de Verweer tegen de Zwarte Kunsten. Slughorn is de nieuwe toverdranken professor. Als we al aan de tafel zitten komen Luna en Harry als laatste binnen. Luna loopt gelijk naar de Ravenclaw tafel en Harry schuift tegenover mij aan bij de tafel. Zijn haren zitten erg wild , maar voordat we de kans hebben om iets te vragen begint Dumbledore met zijn openingsspeech van het nieuwe schooljaar , het zesde schooljaar. Terwijl Dumbledore over Slughorn vertelde vielen me ineens een stel blonde haren op die de ruimte komen binnen sluipen. Als ik goed die richting op kijk zie ik wie het is , Draco. Snel draai ik me weer om als ik voel dat mijn wangen rood aankleuren. Ron geeft me een onbegrijpbare blik , maar draait zich dan snel weer om richting Dumbledore. Draco is een van de laatste mensen die ik nu wil zien. De laatste keer dat ik hem zag is er genoeg gebeurd en dat weten we allemaal. Nou gelukkig niet allemaal , zo ver ik het weet , weten alleen hij en ik van die ene kus. Van die kus waar ik misschien iets te lang over had gedroomd. Mijn focus ging weer naar de speech van Dumbledore.
'Zoals jullie weten werden jullie bij aankomst gevraagd om jullie spullen te tonen. En het is jullie recht om te weten waarom dit zo ging. Er was ooit een jongen , net zoals jullie die door deze gangen wandelde. Zijn naam was Tom Riddle , vandaag de dag is hij beter bekend als iemand met een andere naam. Ik wordt telkens herinnerd door een droevige feit. Iedere dag , ieder uur , misschien wel deze minuut proberen donkere krachten om door de muren van Hogwarts te komen. Maar in het einde zijn jullie het grootste wapen. Nu op naar bed , huphup.'
"Nou dat was vrolijk", zei Harry , voor we opstonden en ons richting de gang begeefden. Voor de speech had ik wat kip en een beetje pudding naar binnen kunnen schuiven. Al pratend met Luna loop ik door het grote gebouw heen. Ik voel ineens iemand wat in mijn zak stoppen en als ik opkijk zie ik nog net die blonde haren weer door de mensenmenigte gaan.

Reacties (1)

  • Teal

    Mooi!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen