Lente. De zon schijnt fel. Een koele bries waait over de cirkel van heuvelachtige eilanden die met elkaar verbonden zijn door middel van lange bruggen. Ook in het huis van de Haruno familie is een verkoelende bries, die via de glazen schuifdeuren naar binnen waait.

Een klein meisje, tien jaar oud, zet met grote zorg een kom miso soep op tafel. In de keuken is haar moeder bezig met het maken van gebakken eieren voor het ontbijt.
Het meisje draagt een simpele, blauwe, zomerse jurk. Haar halflange bruine haar is aan de achterkant omhoog gestoken met een lint in dezelfde kleur als haar jurk.
Opeens klinkt er van boven een luidt kabaal. Het meisje weet wat dit betekend en haar blauwe ogen binnen te stralen. Snel rent ze naar de hal. Tegelijkertijd komt een twaalfjarige jongen de trap afrennen.
"Goede morgen Onii-chan". De jongen krioelt door haar haar. "Morgen Hina".
Vervolgens gaat de jongen zitten op het afstapje naar de voordeur om zijn sandalen aan te doen. Hun moeder komt ook de hal in gelopen. "Hoef je geen ontbijt?", vraagt ze. "Nah, ik heb met de boys afgesproken om te ontbijten.", antwoordt de jongen.
"Dan is het goed", reageert zijn moeder. Plotseling begint ze te twijfelen. "Jullie gaan toch geen hamburgers of zo eten hè?" Zonder hierop te reageren staat hij op en doet de deur open. "Ik ga er vandoor, doei!" Zijn moeder reikt naar hem uit, "Taichi wacht!". Taichi heeft de deur al achter zich dicht getrokken.
"Wat moet ik toch met die jongen aan.", verzucht de moeder. "Mama is Onii-chan stout?", vraagt Hina haar moeder met grote onschuldige en bezorgde ogen. Haar moeder glimlacht en aait over haar bol. "Daar hoef jij je geen zorgen over te maken. Laten wij gezellig met zijn tweeën gaan ontbijten Hinatsu." Hinatsu knikt vrolijk.

Het huis van de familie Haruno staat halverwege op een heuvel. Taichi moet daarom eerst een paar trappen naar beneden rennen voordat hij bij de weg is. Taichi pakt zijn fiets die onder de laatste trap staat. Met grote snelheid fiets hij de heuvel af tussen de huizen door. Hij groet hier en daar wat mensen,
De weg gaat met een scherpe bocht naar links en eindigt bij een doorgaande weg die langs het strand en de zee loopt. Taichi gaat links af richting het enige stukje stad op dit eiland.
Het is de laatste dag van de vakantie voor een nieuw schooljaar begint. Vanaf morgen zitten ze in de 6de grade. Het laatste jaar van hun elementary school. Taichi heeft daarom met zijn vriendengroep afgesproken om de dag samen door te brengen.
Ondertussen nadert Taichi het plein waar je fietsen kunt parkeren. Hij ziet zijn vrienden al staan wachten bij het hek: twee meiden en drie jongens. Hij is de laatste die aan komt. Vlug zet hij zijn fiets weg en loopt naar ze toe.
"Taichi je bent laat!", zegt één van de meiden. Taichi kijkt naar de spreekster. die zit bungelen6 met haar blote benen op het hekje naast de ingang van het fiets plein.
'Nanoha, bijnaam Nano. Nano is echt een jongens meisje. Al vanaf kleins af aan speelt ze liever vechtersbaas dan prinsesje. Ze draagt haar gebruikelijke kledij: een T-shirt met een overal erover heen. Haar bruine haar valt in losse krullen langs haar gezicht. Op haar gezicht zitten een aantal sproeten. Haar ogen staan zoals gewoonlijk uitdagend.
Naast haar tegen het hek geleund staat Chieka. Chieka is het complete tegenbeeld van Nano. Haar paarse zomerjurk ziet er splinternieuw uit. Erover heen draagt ze een babyroos bloesje. Haar lange zwarte haar laat haar bleke huid nog bleker uitkomen. Het is duidelijk te zien dat Chieka geen eilandbewoner is, in tegenstelling tot de rest.
We kennen elkaar allemaal al vanaf groep één, behalve Chieka. Zij is pas afgelopen jaar met haar ouders hierheen verhuist.'
“Wat maakt het nou uit Nano. Dat zijn we wel gewend van Taichi.” Deze woorden komen van de jongen die schuin naast Chieka staat met zijn ogen op de gameboy in zijn handen gericht. “Ik heb niet om jouw commentaar gevraagd Akito.”, snauwt Nano.
‘Akito en Nano waren altijd aan het bekvechten. Of het nou over het weer ging of over welk spel we gingen spelen.
Akito’s familie runt een boerderij, hierdoor zag zijn huid er ook heel gebruind uit. Zijn haar, normaal donkerbruin, was ook een stuk lichter geworden door de zon. Akito zusje, Yukari zat in dezelfde klas als Hinatsu.’
Akito negeert Nano’s opmerking volledig en richt zich tot de jongen die naast hem staat, ook met een gameboy in zijn handen. “Hé Chip, let even op. We zijn bijna bij de eindbaas.”
‘Chips echte naam was Tobi, maar iedereen noemde hem altijd Chip. Dit komt omdat het lijkt alsof hij altijd en overal chips eet. Ook nu zat hij een zak chips naar binnen te werken. En dat voor het ontbijt. Waarschijnlijk is dit ook de oorzaak van zijn ronde lichaam.’
“Zijn jullie al bijna bij de eindbaas van level 5?”, vraagt Taichi opgewonden.
De beide jongens knikken. “Ik mag hopen dat je je gameboy mee hebt. We kunnen hem echt niet verslaan zonder jou.”, zegt Akito.
“Natuurlijk. Altijd en overal.” Taichi maakt aanstalten om de gameboy uit zijn tas te pakken.
“Jongens kunnen we daarmee wachten totdat we in de snackbar hebben ontbeten?”, zegt Renji: de jongen die tussen Nano en Taichi in staat.
De andere knikken en lopen richting de snackbar die aan de overkant van de weg ligt.
Renji kijkt Taichi bezorgt aan. “Is er weer iets gebeurd, waardoor je zo laat bent?”, vraagt Renji terwijl hij zijn bril terug schuift op zijn neus.
‘Renji kon het altijd meteen zien als er iets mis is. Hij is al sinds de peuterklas mijn beste vriend. Ik zou waarschijnlijk geen geheimen voor hem kunnen bewaren. Hij probeert mij ook altijd tegen te houden als ik mezelf weer eens in de nesten werk.’
Als antwoord op Renji’s vraag schud Taichi zijn hoofd. “Dit keer heb ik me echt alleen verslapen.”
Renji grinnikt. “Dat wordt nog wat morgen als we weer naar school moeten.”
“Ik wou dat de vakantie langer duurde.”, verzucht Taichi.
“Taichi, Renji schiet op. Die eindbaas laat niet op zich wachten.”, roept Akito.
De beide jongens lopen vlug naar de anderen die ongeduldig staan te wachten.
Met z'n zessen gaan ze de snackbar in.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen