||Rosemary Tyler Ahotley

Als de bel die aangeeft dat mijn eerste dag voorbij is, weet ik maar al te snel mijn weg naar mijn kluisje te vinden en niet veel later loop ik over het schoolplein, naar mijn motor. Fleur racet me onderweg al voorbij op haar quad, gebarend dat ze naar huis is. Ik knik met een glimlachje.
      Als ik bij mijn motor aankom, zie ik dat er een jongen bij mijn schatje neergeknield zit en ik kuch ongemakkelijk.
      'Oh sorry,' verontschuldigt de jongen. Hij komt overeind en neemt me met zijn chocoladebruine ogen in zich op. En met 'me' bedoel ik mijn voorgevel en achterste, waar hij waarschijnlijk aardig teleurgesteld mee kan wezen. 'Je model leek best oud, maar het blok dat eronder zit is duidelijk best nieuw.'
      'Dat klopt,' antwoord ik kortaf. Ik krijg slechte gevoelens van de jongen en ik wil het liefst zo snel mogelijk naar huis.
      De jongen is niet erg lang, maar desondanks zeker een halve kop groter dan ik. Hij heeft bruine haren, een roestbruine huid en is redelijk gespierd. Hij werpt een blik over zijn schouder en ik volg zijn blik. Ik zie een groepje met jongens van zijn leeftijd, knipogend en joelend. Ik werp een blik over mijn eigen schouder en ik zie dat Serena, Embry en de rest de situatie ook in de gaten houden. Niet dat ik hun nodig heb.
      'Ik heb de geruchten over een meisje met een motor gehoord, maar ze zijn niet helemaal waar,' grijnst de jongen. Zijn grijns niet oprecht.
      Ik kantel mijn hoofd als een dom blondje en kijk de jongen vragend aan. 'Oh?'
      'Ze is namelijk ook nog eens bloedmooi,' grijnst de jongen zijn parelwitte tanden bloot.
      Mijn vuisten beginnen te tintelen en ik voel mijn bloed koken. Wat heb ik een enorme hekel aan jongens die meiden in bed proberen te krijgen met hun charmante praatjes.
      'Ik ben trouwens Jason en als je ooit zin hebt om af te spreken...' De jongen geeft me een knipoog en een klap op mijn kont.
      En dat had hij beter niet kunnen doen, want voor ik het weet maakt mijn vuist contact met zijn kaak en valt de jongen stijl achterover. Zijn spieren trekken samen en schokkend blijft hij liggen. Mijn blik glijdt naar het groepje jongens, die pijnlijke 'oehs' en 'ahs' maken, maar ik word afgeleid door een gloeiendhete hand die zich op mijn onderrug legt.
      'Gaat het wel?' klinkt Embry's stem iets te dicht bij naar mijn zin en ik duw zijn hand abrupt van mijn onderrug. Zodra zijn huid contact maakt met de mijne, trekken honderden elektrische schokjes door mijn lichaam en geschrokken trek ik mijn hand terug, zoiets heb ik nog nooit gevoeld.
      'Oeeh, ze raakte hem hard en op de perfecte plaats,' joelt Paul, die over Jason gebogen staat.
      'Ik ben niet zo hulpeloos,' mompel ik onder mijn adem terwijl ik mijn sleutels in mijn motor steek.
      'Hé, gaat het wel?' Serena komt driftig op me af gelopen met haar krukken en vouwt haar handen bezorgd om mijn gezicht terwijl ze mijn lichaam bekijkt voor letsel.
      Ondanks alles begin ik te lachen en voorzichtig neem ik haar fragiele handen in de mijne. 'Niets aan de hand, maar bedankt voor de bezorgdheid,' grijns ik.
      Embry heeft inmiddels een stapje achteruit gezet, Serena staat aan mijn zijde en Paul is Jason, die langzaam aan het bijkomen is, aan het uitlachen. De vrienden van Jason zijn nergens meer te bekennen.
      'Bitch,' hoor ik Jason ineens snauwen.
      Ik kus mijn voorste twee knokkels en steek mijn middelvinger op. 'Zoek een ander hoertje.'

Reacties (3)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen