Foto bij H.20.

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Mijn moeder heeft die snee onder het witte verband veroorzaakt.
Ze gaan vragen hoe het is gebeurd.
Ik kan niet zeggen dat er sprake is van huiselijk wereld, dan maakt mijn moeder mij letterlijk af.
Welk excuus ga ik gebruiken.
'Stel je niet aan!' roept het meisje uit,' Aanstellerij. Dat is gewoon een nepverband!'
Ze grijpt het vast en ik krimp ineen wanneer ik de druk op de snee voelt.
Ik durf niet te bewegen wanneer ze het losmaakt.
Het valt op de grond en ze gilt als... tja... een meisje.
Alsof ze nog nooit bloed heeft gezien.

Ze is heel verbaasd dat ze het mis had over de echtheid van mijn verwonding.
Ze is heel verbaas dat ik mij niet omdraai, proberr te verbergen, maar juist met hele rechte rug naar haar kijk, met strakke blik.
Ze is verbaasd dat ik er zwak en sterk tegelijkertijd uitzie.
En om eerlijk te zijn ben ik dat ook, al die dingen.
En dan lopen ze gewoon weg, of meer rennen.
Zonder een woord te zeggen.
Ik blijf verbaasd achter.
Met trillende handen trek ik mijn shirt weer goed en schop boos met mijn voet het verband weg.
Ze weten het.
Ze moeten het nu toch wel weten?
Steaks weet de hele school het.
Mama vermoordt me.
Ze vermoordt Ammay.
Dan opeens voelt het alsof ik val, alsof ik verdrink.
Ik hap naar adem en struikel naar de muur.
Met haperende adem druk ik mijn achterhoofd tegen het steen aan.
Alles word even te veel.
Is net mijn moeder weg, word ik bestookt met een hele hoop andere bedreigingen.
Met alle macht probeer ik kalm te blijven, maar het is te moeilijk, het is te veel.
Mijn lijf vult zich met paniek, angst en adrenaline en het enige goede hieraan is dat Ammay er niet bij is, dat zij mij niet ziet breken en nooit erachter zal hoeven komen dat ik een paniekaanval heb, dat kinderen uit mijn klas nu misschien iets vermoeden vanwege een bebloed verband, dat ik bang ben.
Ik weet niet waarom, maar ik denk opeens aan Evan.
Evan, die er opeens is als ik hem nodig heb, die mij helpt en er niets voor terugverwacht.
Maar nu is hij er niet en hoewel het niet koud is, maakt dat het dat ik het wel koud heb.
Het zou zo makkelijk zijn om het hem te vertellen, om mij hem vast te laten houden en beloven dat alles goed komt, om bij hem uit te huilen.
Ik wrijf een traan uit mijn oog.
Maar dat kan niet.
Ik moet sterk zijn.
Voor Ammays veiligheid, of wat daar nog van over is.
Als ik het geheim doorverteld, dan... god, wie weet wat mijn moeder dan zal doen.
Ze houd ons strak in de gaten, achterhaalt zelfs of mijn inkomsten en uitgaven kloppen met mijn baan en werktijden, of we wel bang genoeg zijn, of we door niemand geholpen worden met wat dan ook.
Mijn knieën knikken.
Als ik het vliegticket niet had gezien, was ik misschien wel bang geweest dat ze hier mij gewoon stond te bespioneren.
Een traan ontsnapt uit mijn ooghoek en ik ben te zwak om het huilen op te houden.
Wel, beter nu dan waar Ammay bij is.
Dus ik zak met mijn rug tegen de muur naar beneden, tot ik met opgetrokken knieën op de grind zit en in mijn handen snik, zo hard dat het pijn doet.
Mijn hoofd doet pijn van het huilen en van de stres en ik ben misselijk, maar net niet misselijk genoeg om over te geven, ook al zou ik dat nu dol graag doen, want daarna houdt de misselijk altijd eventjes op.
Maar het lukt niet.
Het zou ook niet handig zijn.
Dan opent opeens de deur.
'Gioa?' klinkt de stem van Isabella, een van mijn vriendelijkere collega's.
Dan ziet ze me en ik krabbel snel overeind.
'God, gaat het wel? Wat is er aan de hand?' vraagt ze en neemt mijn handen in de hare.
Isabella drie jaar ouder dan ik, negentien dus.
Als baby is ze vanuit China geadopteerd en ze is erg knap, met alle perfectie, tot in detail, die je zou kunnen wensen.
Ik schud mijn hoofd.
'Alles... alles is oké. Als kind heb ik een auto-ongeluk meegemaakt en... en soms heb ik, zeg maar, paniekaanvallen.' lieg ik feilloos.
En ze gelooft me.
'Kan je aan het werk of wil je nog eventjes?' vraagt ze voorzichtig,' Want dan regel ik dat wek eventjes. Vijf munten kan ik het wel rekken.'
Maar ik schud mijn hoofd en zeg dat het prima gaat.
'Echt?'
'Ja, echt.'
Aan de slag dan maar.

Reacties (4)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven.

    2 jaar geleden
  • Luckey

    ze moet het echt een keer gaan vertellen!!!
    dit kan zo niet langer!!
    ze gaat zo nog zelf een keer out of erger

    3 jaar geleden
  • DeNaamIsGideon

    Ik vind het knap hoe je er voor zorgt dat je kan meevoelen met haar, en begrijpt hoe het moet zijn, zonder het realisme weg te halen.
    Het is veel makkelijker om het wat dichterbij te brengen en dan maar wat van het realisme van de situatie weg te halen, maar dat doe je niet.
    Ik blijf het zeggen, maar dit is echt heel goed geschreven.
    Kudo!

    3 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Echt heel erg bedankt! Ik ben blij dat het in de smaak valt.

      3 jaar geleden
  • BethGoes

    Wow, maar ik vind dat ze het moet vertellen!!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen