Een kort verhaal van vragen en antwoorden. Misschien begrijp je het. Zou ik tof vinden.

Waarom begon ik ooit met schrijven? Waarom een leeg vel papier bekladden met loze woorden en tekens die het nooit zouden vullen?
Één ding is en blijft mij duidelijk: dat ik het nooit zal weten. Ik denk dat het een uitlaatklep is, een soort cathartisch proces voor de ziel. Maar wanneer is het begonnen? Al die jaren geleden, toen ik gepest werd? Twee jaar terug, toen mijn vriendin vreemd ging? Vorig jaar, toen ik mij zo alleen voelde dat ik dacht dat niemand mij zou missen als ik ging? Een halfjaar geleden, toen ik mij realiseerde dat de zon nog achter de wolken schijnt? Of gebeurde het eerder nog, al toen ik me realiseerde dat de piek van mijn leven wellicht al geweest was?
Het doet er niet toe.
Niets doet er toe.
Het is als het verhaal van de boom die omviel zonder dat er iemand was om het te zien, Als ik in de put zit, maar niemand ziet het, doet het er dan toe? Is het dan wel waar wat er gebeurt? Beeld ik het me niet in? Is er überhaupt iemand die naar me omkijkt? Ik tast naar een schouder maar vindt slechts een kille muur die mijn vingertoppen streelt. Mijn andere hand sluit zich om een halfleeg glas dat nooit voller zal raken, maar een gifbeker blijkt die geleegd moet worden.
Misschien is het die muur wel. Die muur, steen voor steen heb ik hem gebouwd. Met mijn eigen handen. Misschien wel mijn mooiste bouwwerk. Je kunt me niet zien als ik achter mijn muur zit, en laat dat nou net de bedoeling zijn geweest. Nu hij er staat voel ik me opgesloten. Er overheen kijken kan ik niet, er om heen ook niet. Maar als jij me niet kunt zien, ben ik hier dan wel?
Misschien is dat waarom ik schrijf. Die gevallen boom hier achter de muur. Je weet nu dat de boom is gevallen, ondanks dat je daar geen bewijs voor hebt. En je weet nu dat ik achter deze muur zit, terwijl je mij niet kunt zien. Misschien zie je dan ook wat een rotzooi het leven eigenlijk is, nu ik er over schrijf. Deze pen doet muren breken, en maakt dat je er aan voorbij kunt gaan. Kan een pen de wereld veranderen? Nee, maar een boek kan de wereld beschrijven. En als je iets kunt beschrijven, kun je er van leren.
Misschien is dat wel waarom ik ben gaan schrijven.

Ik heb er wel wat van geleerd.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen