Home > Stories > General One Shots > Vrijheid. Gelijkheid. Broederschap.

Vrijheid. Gelijkheid. Broederschap.

Door: SonOfGondor
Onderdeel van: General One Shots
Laatst bijgewerkt: 2 weken geleden
Geactiveerd op: 2 weken geleden

breed | medium | small

Onrust roert zich al jaren in de straten, de cafés, de kroegen, maar Alexander had nooit gedacht dat het zich zou uitbreiden naar de hallen van het paleis. Hij hoort de fluistertonen van de dienstmeisjes, zag een voorproever dood neervallen voor de ogen van de koning en hij weet nu dat het te laat is om de revolutie te stoppen, maar wat kan hij de koning vertellen?
      Wie kan nu nog het volk in de straten ontkennen, schreeuwend om de dood van een onschuldige man? De zonden van de zoon zijn de zonden van de vader, zeggen ze, maar zijn de zonden van de vader ook de zonden van de zoon? De jonge koning, twintig jaar oud, met donkere krullen en dromerige ogen, wat heeft hij ooit gedaan om een duizend doden te moeten sterven in de prenten van de revolutionairen?
      Wat zouden ze met hem doen? Branden, martelen? Hij ziet de beelden in zijn dromen, weet dat zijn koning hetzelfde doet. Ze delen immers dat bed. Ze spreken niet over het bloed van de edelen die door de straten stroomt, spreken niet over de toekomst, maar gaan in plaats daarvan op in kussen en dekens en elkaar tot er niets anders is dan dat. Liefde is een machtig wapen, maar koosnaampjes en liefdesverklaringen zijn niet genoeg om de schreeuwende menigte buiten te houden.
      De wereld staat op het punt te veranderen, en Alexander weet niet of hij zijn koning nog langer kan beschermen. De wereld is aan het veranderen en de straten branden. Revolutie weerklinkt nu allang niet meer in fluistertonen. Alexander hoort het dienstmeisje hardop praten en zwijgt.
      De Rode Bode is verboden in het paleis, maar hij vind ze alsnog, weggestopt in de gaten en hoeken van de muren, de stille wisseling van handen. Wat als op een dag één van die meisjes een dolk in zijn rug steekt? Ik houd teveel van je om dat te laten gebeuren.
      Hoe lang tot het ondenkbare denkbaar is? Hoe lang tot het onvoorstelbare voorstelbaar is? Nu. Het is nu, en het is al maanden nu. Het volk bestormt de gevangenis. De revolutie is niet te stoppen.
      Zijn koning heeft geen idee, of hij doet alsof. Alexander vertelt het hem niet. Hij mag dan maar een jaar ouder zijn, zijn blauwe ogen stralen teveel onschuld uit om de hoop dat de wereld rechtvaardig is, weg te nemen. Te jong voor dit alles, denkt hij. Te mooi, te lief, te hem.
      De revolutie gaat niet over wie wat verdient. De revolutie gaat over woede, over angst, over genoeg hebben. Alexander, zoon van de sloppenwijken, kan niet doen alsof hij het niet begrijpt. Hij begrijpt het bloed van de edelen. Hij begrijpt de bestorming van de gevangenis. Hij begrijpt niet de prenten van zijn geliefde, begrijpt niet de simpele bloedlust die zich keert tegen alles wat autoritair is. Hij begrijpt geweld, natuurlijk begrijpt hij geweld, maar begrijpt niet het geweld tegen hem.
      Lang leve de revolutie! Alexander glipt naar buiten, vermomt zichzelf als arbeider. Lang leve de revolutie! De rode vlaggen wapperen over de barricaden van de veroverde zuidzijde van de stad. Lang leve de revolutie! De mannen drinken en slaan elkaar op de schouder. Lang leve de revolutie! De mensen komen bijeen en de woorden schallen over de straten. Lang leve de revolutie! De woorden komen uit Alexanders mond voordat hij het weet.
      ‘Het is beter zonder hem,’ zegt de barman. Hij is net zo dronken als zijn klanten, of misschien lift hij mee op pure overwinningsrush. ‘We maken morgen onze opmars naar het paleis. Kom met ons mee, kameraad.’
Alexander antwoordt niet.
      ‘Heb je niet altijd al vrij willen zijn?’ Hij kijkt naar hem. ‘Dat heb je. Ik zie het in je ogen.’
      Wat is vrijheid tegenover liefde?
      Alexander antwoordt niet. Hij vertrekt die avond uit de bar, glipt terug het paleis in en terug in zijn bed, tussen de zijden dekens en op het veren matras. Hij drinkt alleen wijn die avond en spreekt niet over wat hij zag, hopend dat de smaak van wijn en zijn lippen de geur van het bier en bloed verjaagt, hopend dat het verlangen naar hem zijn verlangen naar vrijheid kan verjagen.
      Ze zijn er de volgende ochtend, bij de poorten van het paleis. Het hout brandt onder hun fakkels, de grond trilt onder hun voeten. De lucht ruikt naar vuur en verlangen naar vrijheid.
      Lang leve de revolutie! Zijn koning kijkt naar hem, zijn handen klemmend om de troon, zijn witte pruik afgegooid en zijn ogen wijd open.
      ‘Wat is het,’ vraagt hij, ‘wat is het dat ze schreeuwen?’
      ‘Vrijheid,’ herhaalt Alexander. ‘Revolutie.’
      ‘Bloed,’ herhaalt zijn koning.
      ‘Bloed.’
      Niemand stopt de menigte als ze de troonzaal inlopen. Alleen henzelf. Als een soort van eerbied voor degenen die gaan sterven, misschien. Eerbied maakt niets meer uit als je in de ogen van God kijkt. In de ogen van de dood. Alexander kijkt naar zijn koning.
      ‘Vrijheid,’ fluistert Alexander, en hij stapt naar de troon.
      ‘Revolutie,’ zegt de koning, en hij staat op en reikt naar Alexanders hand.
      Hij is hier. De barman. ‘Heb je niet altijd gelijk willen zijn?’ vraagt hij. ‘Dat heb je. Ik zie het in je ogen.’
      ‘Vrijheid,’ schalt de menigte.
      ‘Gelijkheid,’ schalt de barman.
      Alexander kijkt naar de blote voeten en de lompen en de honger en herinnert zich de zijden dekens en de banketten. De zonden van de vader zijn niet de zonden van zijn zoon. Maar hij heeft zijn eigen zonden om voor te boeten, en als God het niet doet, doen zij het. Branden, martelen. De prenten van zijn dood.
      ‘We zijn broeders,’ zegt de barman. ‘Ik zie het in je ogen.’
      ‘Vrijheid,’ schalt de menigte.
      ‘Gelijkheid,’ schalt de barman.
      ‘Broederschap.’
      Als er genade is, is het Alexanders zwaard in de borst van zijn geliefde. Als er vrijheid is, voelt het zo verschrikkelijk veel als pijn. Als dit gelijkheid is, wil hij het niet. Als dit is hoe broederschap eruit ziet, wil hij het nooit meer zien.
      ‘Lang leve de revolutie.’

Kudo Door naar het volgende hoofdstuk

Reacties

  1. 1832
    1832 2 weken geleden

    Ah. Mooi stukje (:

Details

14 (0 | 0)

12+

1064

103 (0)

Share