Subject V2




||Bio-Vam Lab||




||Frank Travis.

Een bedenkelijke frons had ik op mijn gezicht staan. De testuitslagen die ik zojuist had binnen gekregen waren negatief. Weer een mislukking, gefaald!! Meer tijd voor nieuwe ontwikkelingen, hadden we niet. De tijd begon te dringen, Subject V2 begon haar krachten te ontdekken, te projecteren, en begon bovenop al gevaarlijker te woorden.
Haar eigen wil, groei, kracht, ontwikkeling, was zo vlot gegaan, dat ze nu een gevaar werd voor ons.
Ze beschermde Subject V1, haar familie. Het werd steeds moeilijker, lastiger de kamer te betreden. Subject V2, leek ons niet meer te vertrouwen, te geloven en begon ons als haar vijand te zien. Iets wat we zeker niet waren, want we waren hun scheppers. Wij hadden ervoor gezorgd dat ze leven kregen, dat ze inleven zijn gebleven, gegroeid zijn en dus tot verre ontwikkeld zijn.
"Mister Travis" weerklonk een diepe donkere mannenstem.
Verbaasd trok ik mijn hoofd op, kantelde hem de richting in van Simons, die mij zojuist geroepen had.
"Heb je het plan al gehoord" brulde de man luid over de gang.
Ik schudde mijn hoofd, fronste mijn wenkbrauwen nog dieper en nam een diepe teug lucht.
"Als ik jouw was zal ik maar is naar de vergaderzaal gaan, ze zijn druk bezig met het smijten van plannen" lachte de man, sarcastisch.
"Laat ze nog maar even, smijten met plannen. Zolang ik hier loop, mijn werk doe, gebeurt er niets met Subject V1 & Subject V2" bromde ik, bot. Simons trok versteld zijn wenkbrauwen op, schudde met zijn hoofd en mompelde wat onverstaanbaars.
"Simons, geen weerwoord" mopperde ik, "maar ze willen ze dood" piepte de man, zijn ogen nu zo groot als schoteltjes.
"Ze riepen al luid door elkaar om ze inslaap te sussen en te verbranden" Simons schudde zijn hoofd, in zijn ogen was duidelijk te zien dat hij het er niet mee eens was. Dat hij dat geheel afkeurde, het waren tenslotte kinderen.
"Ja en zolang ik hier ben, gebeurt dat dus niet" grauwde ik tegen Simons.
De man knikte, mopperde nog iets onverstaanbaars en verliet de gang. Een zucht rolde als volgt over mijn lippen, in de kamer van Subject V1 & V2, begon het wat rumoeriger te woorden. Het zou mijn niets verbazen dat ze het gehoord hadden.
Dat betekende voor ons, dat het enkel en alleen nog maar lastiger en lastiger werd om tot de twee door te dringen. Om hen vertrouwen te winnen en te bewaren. Subject V2 was slim, heel erg slim, af en toe leek het wel of de jongedame een fotografisch geheugen bezat. Subject V1, maakte ik mij niet al te druk om, ze volgde Subject V2 overal naar toe.
Ze dacht niet na, of kon niet nadenken. Na een paar testen, bleek al snel dat (door het gif wat ze in zich had gekregen) haar hersens bevroren zijn. Dat haar ontwikkeling is gestopt en ze voor de rest van haar leven, het vier jarige meisje zou blijven. Waarschijnlijk dorstig, lastig in bedwang te houden en met de tijd een gevaar voor het menselijke ras is.





Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen