Foto bij 1 // Broken Glass - °5

Het was pijnlijk, zich zo koud en haast onverschillig afdoen van iemand die haar nauw aan het hart lag, maar er was geen andere mogelijkheid geweest. Hermelien had eindelijk haar beslissing gemaakt, en die was niet terug te draaien. Het was ook niet daarvan dat Diana zo geschrokken was. Het was het feit dat Hermelien zich zowaar verzoend had met het feit dat ze tot Griffoendor behoorde, iets waar ze jarenlang moeite mee had gehad.

De Grote Zaal was overdadig versierd als altijd, al leek het doorschijnende plafond misschien wat donkerder dan normaal. Diana vleide zich neer op haar vaste stoel aan de tafel van Zwadderich en liet haar blik over de rest van de tafel gaan. Haar oog viel haast onmiddellijk op Draco Malfidus, die niet in zijn gewone flair leek te zijn. Hij staarde intens naar zijn beker drinken, zonder ook maar één keer op te kijken.
Diana probeerde oogcontact te maken, maar ving zijn ijzige blik niet op. In gedachten verzonken staakte Diana haar poging en keek op. Een paar leerlingen snakten naar adem. Ze draaide zich om, liet haar ogen de situatie analyseren en kwam tot de conclusie dat Harry Potter de zaal was binnengekomen.
Waarom was hij niet op tijd geweest?
Hij leek genegeerd, maar degenen die gelachen hadden, kregen al snel een boze blik van een buur. Bewonderend keken de studenten van Zweinstein hem na. Er was iets veranderd in hun houding tegenover hem. Vorig jaar was het algeheel vijandig geweest en had iedereen hem behandeld als een gek. Nu leek hij enkel ontzag af te dwingen.
Het was raar het mensen zo snel hun mening konden veranderen, konden aanpassen aan wat voor hen 'het enige juiste' is. Raar, en bovenal beangstigend.

De deuren van de Grote Zaal vlogen open en professor Anderling stapte streng voor zich uit. De eerstejaars volgden haar gestaag.
Diana zocht in de menigte doelbewust naar Aimee Ipswich, en vond haar haast onmiddellijk. Ze zag er een tikkeltje bleek uit en keek angstig naar het krukje met de sorteerhoed. Diana tuitte afkeurend haar lippen, maar liet het voorbij gaan. Nu nog niet, dacht ze.
Naam na naam en gejuich na gejuich. Er waren weinig nieuwe Zwadderaars dit jaar, terwijl Huffelpuf de jackpot ontving met bijna de helft van de nieuwe studenten. Toen klonk de stem van Anderling luid als altijd boven het geroezemoes uit.
"Ipswich, Aimee."
Aimee nam het opstapje en ging trillend op het krukje zitten. De sorteerhoed werd op haar bruine haren gezet, en er viel een stilte in de zaal. Een minuut ging voorbij, en er ontstond zacht geroezemoes. Twee minuten, drie minuten, vier minuten. Het geroezemoes bereikte het punt van het onrustige en verspreidde zich als een lopend vuurtje door de zaal. Dit was inderdaad uitzonderlijk lang.
"Ravenklauw."
De sorteerhoed riep het triomfantelijk luid. Aimee haastte zich snel naar de juichende tafel van Ravenklauw onder het toeziend oog van de hele school. Ze had net als Diana al op de eerste dag onnodige aandacht geoogst.
De sorteerceremonie ging verder en bracht nog twee Zwadderaars, wat teleurstellend weinig was. Griffoendor haalde een groot deel van de overige leerlingen binnen, maar ook Ravenklauw bleef onbevredigend achter met slechts drie eerstejaars.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen