Hanna’s enkels bonsden. Ze had haar enkels al zo vaak verzwikt dat ze helemaal opgezwollen moesten zijn. Af en toe gleden de tranen geluidloos over haar wangen, maar ze klaagde niet. Ze wist best dat zij de zwakste schakel was en ze haatte zichzelf erom. Ze had al zo’n lange afstand afgelegd. Waarom was zij dan nog degene die achteraan slenterde, degene die aan het einde van iedere dag nauwelijks meer kon bewegen en nooit een nuttige bijdrage leverde? Ze voelde zich zo nutteloos, zo’n blok aan het been en die gedachten vraten de weinige energie die ze nog had ook weg.
      Ze passeerden een verweerd bord. De tekst erop was niet meer leesbaar en het asfalt van de weg waar het naar wees zat vol barsten en was overwoekerd.
      ‘Zou dat nog ergens heen gaan?’ peinsde Beth.
      ‘We kunnen er kijken,’ reageerde Daryl, op zo’n onverschillige toon dat hij de indruk wekte dat het toch niet uitmaakte wat ze deden: ten dode opgeschreven waren ze toch wel.
      Ze volgden het pad naar boven. Bij iedere honderd meter die ze achter zich lieten, werd de weg minder goed begaanbaar. Ze kwamen zelfs langs twee verroeste auto’s die waarschijnlijk al een decennium aan de kant stonden.
      Tegen het vallen van de avond bereikten ze een ijzeren hek. Daryl en Tess klommen er moeiteloos overheen, maar Hanna had geen energie meer. Hijgend greep ze de ijskoude metalen spijlen vast en tuurde ertussendoor. Er stond een bord achter waarop ooit felle kleuren moesten hebben staan, maar ze waren nu flets. Ze keek omhoog en fronste. Was dat… een achtbaan?
      ‘Wat is dit?’ bracht ze verbijsterd uit.
      De anderen wierpen haar een verwijtende blik toe. Er is toch niets mis met je ogen. Ze kon het hen horen denken.
      Het was ook niet echt een vraag geweest die ze aan hen wilde stellen: het was meer gewoon een gedachte geweest.
      ‘Een pretpark, denk ik,’ zei Beth. ‘Of een kermis,’ zei Beth, die naast haar stond. Ze had een enthousiasme in haar ogen die Hanna niet meteen kon plaatsen – dat lukte pas toen Beth over het hek klom. Hanna had daar nog steeds geen puf voor, maar begreep wel dat Walkers hier ook niet overheen konden klimmen. De hekken zagen er stevig uit. Zou het echt kunnen dat dit een veilige plek was? De gedachte leek haar vleugels te geven en ook Hanna vond de moed om over het hek heen te klimmen.
      ‘Zouden we hier kunnen blijven?’ vroeg ze hoopvol.
‘Niet voor altijd,’ antwoordde Daryl kortaf. ‘Maar misschien voor even, als het hek overal intact is. We zullen het park moeten verkennen. Laten we ons opsplitsen.’
      Daryl keek Tess even kort aan, die knikte. ‘Kom,’ zei ze tegen Hanna. ‘Wij nemen links.’
      Hanna onderdrukte een zucht. Ze wilde zo graag haar voeten wat rust gunnen.
      Tess had haar echter al door. Ze trokken al lang genoeg met elkaar op. ‘Trek je dat nog? Of zal ik alleen gaan?’
      ‘Nee,’ mompelde Hanna. Straks werd ze ingesloten als de anderen weg waren. Ze wilde niet alleen achterblijven. ‘Nee, ik kan nog wel even.’
      Tess was al weggelopen. Hanna volgde haar gehaast.
      Ze volgden een overwoekerd pad langs een achtbaan, een met spoken beschilderd houten gebouw, botsauto’s en gesloten kraampjes waarop activiteiten als schieten en eendjes vissen op waren geschilderd. De verf was afgebladderd en alles wat kon roesten, was verroest. Het park moest al zeker tien jaar geleden gesloten zijn, ver voordat het virus uitbrak. Het lag zo afgelegen dat niemand zich er blijkbaar om bekommerd had en ze het aan de natuur hadden overgelaten.
      ‘Ik zie geen sporen van Walkers,’ merkte Tess op. ‘Misschien is het hek inderdaad overal nog intact.’
      Hanna bekeek haar vriendin met een schuin oog, zich afvragend of ze het idee dat ze hier samen met Daryl, haar en Beth moest blijven kon verdragen.


Sooo what do ya think? Ik heb nog nooit zulke stille lezers gehad. You like it or not? Mijn motivatie zakt weg :'D
Welke characters moeten ze echt tegenkomen? c;

Reacties (5)

  • GossipGirl21

    Woehoehoe Yeaah:)

    3 jaar geleden
  • Trager

    Woehoeee een pretpark. Echt een te leuk idee! :3

    3 jaar geleden
  • DeNaamIsGideon

    I am vengeance.
    I am the night.
    I am the batman.

    Dus ja, stil ben ik wel.

    Maar ondanks dat ik The Walking Dead niet kijk vind ik dit een leuk en goed te volgen verhaal.
    Batman approves.

    3 jaar geleden
  • desi1988

    hoi

    leuk verhaal hoor ik hou van walking dead

    groetjes desiree

    3 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Ik ken walking death helemaal niet maar vind het verhaal mega interessant!

    3 jaar geleden
    • Croweater

      Oh dat vind ik helemaal tof. ^^

      3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen