Het begon allemaal met een idee, een idee dat uiteindelijk de wereld zou veranderen. Het prototype was een baanbrekend succes en won het vertrouwen (en het geld) van vele sponsoren die een onderdeel uit wouden maken van het project. De gamewereld stelde zich als eerste open voor de nieuwe technologie en omarmde de Nerve Gear met open armen. Ikzelf was een miniem onderdeel van deze wereld, enkel met enig wantrouwen wat dit apparaat in zijn mars had.

De Nerve Gear zag er strak en modern uit, bestaande uit een licht metalen, dunne helm die over het hoofd werd geplaatst. Bij de ogen zat een glazen scherm die er voor zorgde dat de gebruiker bij het openen van de ogen de omgeving kon zien. Ter hoogte van de oren zaten kleine kussens, evenals in de nek, zodat het liggen comfortabel was. Aan de zijkant van de Nerve Gear zaten poortjes voor kabels die naar het besturingssysteem van de Nerve Gear liepen. Het besturingssysteem was enkel een zwart doosje dat met twee kabels was vastgezet aan de basis van de computer en de LAN-verbinding voor internet. Tegenwoordig ging internet draadloos, maar de kabel zorgde voor meer zekerheid dat het internet het bleef doen, als een "safe-optie", zoals de fabrikant vermelde in de gebruiksaanwijzing.

Safe optie…

Deze safe-optie had lichtjes moeten doen laten branden in mijn hoofd, maar dat heeft het helaas niet gedaan. Ik was zo in de ban van het apparaat dat ik er mijn maanden aan loon in had gestoken om het vroegtijdig in huis te krijgen. Maar een paar duizend mensen per land konden de Nerve Gear vierentwintig uur eerder krijgen dan de rest van de bevolking, maar daar moest je dan ook voor betalen. Ik had de Nerve Gear het geld dubbel en dwars waard gevonden. Zelfs na alles wat ik had mee gemaakt had ik het waarschijnlijk nog steeds gedaan, had ik het risico genomen.

Had ik mijn leven op het spel gezet…

De Nerve Gear was het eerste apparaat dat er voor zorgde dat je daadwerkelijk in een game belande, al was het natuurlijk enkel een idee die in het hoofd gecreëerd werd. Het gehele bewustzijn van de persoon werd als een personage in een spel gezet. Je zag wat je personage zag, deed wat je personage deed en voelde wat je personage in het echt zou hebben gevoeld. Enkel pijn was op zekere hoogte afgetopt. De sensatie van het spel was groots, het was geen game meer maar een 'echte wereld', gelegen naast de werkelijke wereld waar we in leefden.

Het zorgwekkende nieuws dat enkele Bèta spelers tot waanzin waren gedreven bij het uittesten van het spel werd in de doofpot gestopt, en - vanuit hun oogpunt gezien van de vele investeerders en het bedrijf dat de Nerve Gear produceerde - terecht. Het spel zorgde er voor dat je op lange termijn de werkelijke wereld en de wereld van het spel door elkaar ging halen. Bèta spelers deden de gekste dingen wanneer ze weer terug waren in de werkelijke wereld. Iemand was verdronken in de grachten omdat hij dacht te kunnen ademen onder water. Iemand was een gebouw gesprongen, overtuigd dat hij netjes op zijn benen terecht zou komen. Er was zelfs een Bèta speler geweest die bij het ontwaken uit zijn Nerve Gear slaap een technicus het leven had ontnomen, overtuigd dat hij een vijand was.

En ik was zo stom om de Nerve Gear en het bijbehorende spel aan te schaffen.

Ik was zelfs zo dom om het als één van de exclusieve kopers vierentwintig uur eerder in huis te halen.

En nu was het er op of er onder.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen