Met een zware boodschappentas om de ene schouder en de veel lichtere dozen van de Nerve Gear onder de andere liep ik haastig over de schaars belichte straten naar mijn woning. Het was al laat toen ik klaar was met werken, maar nog later tegen de tijd dat de boodschappen eindelijk gekocht waren en de rij voor de Nerve Gear geslonken was. Het was enigszins frustrerend dat grotendeels van de spelers al droog thuis op bed lagen, ingelogd en wel.

Ik zwiepte mijn hoofd opzij in de poging het natte haar uit mijn gezicht te halen, maar in plaats daarvan zwiepte het natte haar rond mijn hoofd tegen de andere kant van mijn gezicht. Grommend van frustratie liep ik het pad op dat de stoep met de voordeur verbond, glibberend en glijdend over de gladde stenen. Nog meer gevloek volgde, had Damian niet gezegd dat hij de stenen maanden geleden al zou vervangen, voordat het herfst werd? Hij zou het vast weer vergeten zijn. Als gevolg deed ik ook geen enkele moeite meer mijn sleutels te pakken, maar trapte in plaats daarvan drie keer hard met mijn voet tegen de voordeur.

‘Jezus, ik kom al!’ Hoorde ik een stem door het open keukenraampje roepen. Een hoogst geïrriteerde Damian deed de deur open. Hij was gehuld in een keuken schort, maar zijn opgerolde mouwen van zijn sweater zaten vol met meel, evenals zijn haar en zijn slippers. Daarbij droeg hij ook nog eens geen broek, maar enkel een veel te grote boxer dat lubberde om zijn benen.

‘Jeetje, Damian!’ Ik lachte, en mijn slechte humeur verdween als sneeuw voor de zon. ‘Je ziet er zó sexy uit nu.’

‘Ha-ha.’ Damian gromde. Maar desondanks stapte hij opzij om mij binnen te laten en haalde hij opgehaald een hand door zijn dikke bruine lokken. ‘Weet dat ik geen broek aan heb omdat hij in de was zit, die ik geheel zelf en volgens richtlijnen van mijn vrouw in de wasmachine heb gedaan.’

Ik lied voorzichtig de boodschappentas van mijn schouder zakken, denkend aan de eieren en de drie pakken verschillende smaken hagelslag. Ik had die twee al eerder gezamenlijk van de vloer moeten vegen, en dat was niet voor herhaling vatbaar. ‘Ik ben trots op je, mijn kindje word groot.’ Grinnikte ik, en gaf hem een snelle kus op zijn wang.

‘Degradeer ik van verloofde naar je oudste en meest aantrekkelijke kind?’ Vroeg hij grijnzend, en ditmaal haalde hij een hand door mijn natte haar en trok er speels aan.

‘Ah gek!’ ik sloeg zijn handen bij me vandaan en liep lachend naar de kapstok om mijn jas op te hangen en mijn natte kleren uit te trekken, zodat ik niet het hele huis nat maakte.

Nog voordat ik mijn tweede broekspijp van mijn been kon rollen, hoorde ik de voetstappen van mijn oudste dochter over de overloop, die zo te horen op de voet gevolgd werd door mijn jongste dochter. ‘Ikke eerst!’ Gilde Sarah, en ze rende onbeholpen van de trap af.

‘Kijk uit!’ Riepen Damian en ik tegelijk, maar Sarah denderde ongemoeid voort en wierp zich vanaf de laatste tree met een spring in mijn ribben. Ik rolde over de grond, verstrikte in de ledematen van Sarah en mijn half afgestroopte broekspijpen. Maar moeders weten dat wanneer er twee kinderen zijn, het ook twee keer zo erg kan, en nog geen paar tellen later ramde een peuter van 3 mijn onderbeen en viel boven op het hoopje Sarah-en-mama.

En tja, alsof dat nog niet erg genoeg is had ik nog een derde kind; Damian. Maar na even kroelen met zijn verloofde en kinderen, tilde hij de twee zusjes up van hun gebroken moeder en nam de schaterende peuters onder zijn armen mee naar de huiskamer, waar hij ze van een afstand op de bank wierp. Ik deed maar alsof ik het niet zag, want de kinderen vonden het hoogst vermakelijk, en hun geschater maakte mij blijer dan wat dan ook in deze wereld. Desondanks deed ik een schietgebedje dat hij zowel mijn bank als mijn kinderen heel hield.

Ik kon me niet herinneren dat ik de Nerve Gear had neergelegd, en keek rond. Schijnbaar had ik het half de keuken in geworpen toen ik naar de grond werd gewerkt, en ik kroop snel naar de doos toe. Daar, op de keukenvloer, begon ik de doos verder uit te pakken. Ik haalde de Nerve Gear uit de piepschuimen bescherming en keek het na op beschadigingen. Toen ik er geen vond, besloot ik de kabels na te kijken. Ook deze waren volledig en in takt. Verder vond ik nog een spel en een gebruiksaanwijzing, die ik fanatiek begon te lezen.

Tegen de tijd dat ik klaar was met lezen had Damian de zelfgemaakte smiley-pizza klaar en plaatste het eten met een klap op de keukentafel achter mij. Met een gilletje lied ik de handleiding op de grond vallen.

‘Zelfs een boekenwurm als het aankomt op een handleiding.’ Plaagde Damian, terwijl hij mij van de grond hees. Ik was nog beurs, maar het viel al met al wel mee. Hij duwde mij op de keukenstoel bij het raam en ging zelf tegenover mij zitten. Snel trapte ik mijn nu opgedroogde broek uit en hing het over de leuning van de stoel. Een paar tellen later werd de pizza aangebroken en werd ik vermaakt met verhalen over vriendjes en vriendinnetjes en wat de barbiepoppen vandaag weer mee hadden gemaakt.

Ik knikte, lachte en haalde af en toe tomaten puree of kaas uit Sarahs gezicht. Af en toe wierp ik een blik op Damian, waarna hij dezelfde handeling verrichte bij Ellie. Het was vaak rond het avondeten dat ik me bedacht hoe gelukkig ik was.

Kort wreef ik met mijn hand over de wang van Sarah, die mij aankeek en vroeg, ‘Wat is er mama?’

‘Niks.’ Fluisterde ik, en ik gaf haar een kus.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen