En hier is er nog een deeltje voor jullie!
Dit is mijn troostcadeautje voor vorige week ^-^
hahahahaha

Have fun!!

En bedankt voor alle reactietjes!!!!!

Bill

Neuriënd ging ik op zoek naar de haardroger in Liv's badkamer. Na een zoektocht van tien minuten vond ik hem in een kast in de slaapkamer. Lachend krabde ik in mijn haren toen me opviel dat ze eigenlijk niet slordig was maar gewoon, ... niets terug op zijn plek legde. Snel droogde ik mijn haar en ging toen terug de kamer in. Ik nam mijn gsm uit de oplader en bedacht me ineens dat ik al twee dagen, geen sociale media had gebruikt. Wat niet van mijn gewoonte was. Nieuwsgierig ging ik Instagram af en vond tot mijn verbazing geen foto's van de laatste drie dagen. Ik was niet gevolgd en niet opgemerkt. Bedenkelijk stak ik mijn gsm in mijn broekzak met de gedachte aan Liv. Zou ze wel willen dat iedereen het wist? Peinzend liep ik de kamer uit en beet op mijn lip. Ze zou kunnen zeggen dat het nog te vroeg was maar dat was het niet. We hadden heel lang door elkaars hoofd gespookt voordat we de stap hadden genomen.

En met Nina was het ... anders. Zij wou dat haar carièrre als ontwerpster niet beïnvloed zou worden door mij. Ze wou geen hulp en al zeker niet dat mensen zouden denken dat ik haar op de één of andere manier had gesponserd. Liv had dat soort ingesteldheid niet en daar was ik blij om. Ik kreeg zowaar de drang om iedereen te laten zien wie en wat me gelukkig maakte. Ik wilde het delen met iedereen, wat de reacties ook mochten zijn. Er zouden nu eenmaal altijd voorstanders en tegenstanders zijn. Maar goed, er waren nu andere dingen waar ik eerst het fijne over wou weten.

Toen ik de woonkamer inkwam zat Tom al in de zetel. Of wat zeg ik, lag hij languit in de zetel. 'Tom!' Ongegeneerd keek hij op met een vragende blik. 'Ik lig te goed om me te verplaatsen.' opperde hij glimlachend en schudde ik het hoofd. Ik plofte in een andere zetel en vrijwel meteen snelde Gummy naar me toe. Hij sprong de zetel in en installeerde zich voor een helft op mij. Ik streek door de nog steeds, dikke puppy-haren en dacht aan die arme Pumba. De honden had Tom bij vrienden achtergelaten en eigenlijk was dat het beste. Gummy was te dol op die twee dat zelfs dit grote appartement te klein zou zijn.

'Zeg Bill.' Ik keek op en zag hem met de armen onder zijn hoofd, nadenken. 'Beverly Hills.' fluisterde hij toen er lawaai kwam vanuit de keuken. Ik knikte, hij knikte en meteen dacht ik, wat hij dacht. Ik moest erachter zien te komen, hoe close Liv precies was met haar broers. Zo close dat ze hen al had opgezocht? Of gaat opzoeken? Of niet? Want Beverly Hills en LA ...

'Daar zijn we dan!' Geschrokken zag ik Dymm binnenrennen, gevolgd door Liv. Ze kroop naast me in de zetel en aaide over Gummy's kopje. 'Heb je alles kunnen vinden?' Ik begon te lachen waardoor ze schuldig tegen me aanviel. 'Zeg maar niets.' Ik drukte een kus in haar haren en zag haar dan naar een fleecedeken reiken. 'Ik krijg koud van dat weer.' mompelde ze geërgerd. Ik keek opzij en zag dat het nog steeds pijpenstelen regende. Tom had hetzelfde idee en besloot het deken te delen met Dymm. Die op haar beurt uitgestrekt over de zetel lag, met haar benen over de zijne. Ik sloeg mijn arm om Liv heen en voelde haar onder het laken, spelen met mijn vingers.

'Hebben jullie toevallig nog een geheime broer of zus?' vroeg Dymm zich opeens luidop af. Ik begon meteen te lachen en schudde het hoofd. 'Heb je aan ons nog niet genoeg?' grinnikte Tom plagend en kruiste ze de armen. 'Schoon volk is altijd welkom, hoe meer, hoe beter!' Tom's ego maakte meteen een sprongetje waardoor ze de ogen draaide. Ik keek weg naar de vaas die op de kast stond en merkte ineens een uitvergrote foto op van een blonde vrouw die breed glimlachte. In Liv's kamer stond er ook een soortgelijke foto maar gek genoeg had ik nog nergens een mannelijk gezicht tegengekomen. Die John Naeghell begon veel te interessant te worden.

'Even uit nieuwsgierigheid, die overleden adoptievader,... was dus geen echte vader?' Dymm zuchtte diep. 'Hij heeft nooit kinderen gewild. Toen John en Mia trouwden had hij verzwegen dat hij geen kinderen kon krijgen. Tot zijn geluk bleven ze getrouwd, tot zijn ongeluk besloot Mia kinderen te adopteren. Naar het schijnt zou hij zelfs niet met haar getrouwd zijn uit liefde maar uit hebzucht. Zoals je kan zien was het een mooie vrouw dat ook nog eens welgestelder was dan hij.' We knikten het hoofd begrijpend. 'En... hoe was hij dan als vader?' probeerde Tom voorzichtig. Hij voelde net als ik dat dit gevoelig lag en hoopte net als mij dat hij niet ...

'Een eikel.' bromde Liv geërgerd. 'Hij vond altijd wel een manier om de pret te bederven. Ofwel door te schreeuwen, ons op te sluiten in onze kamers, ons te straffen als Mia buitenshuis was, ons te terroriseren of door te drinken. Dat drankprobleem is hem uiteindelijk fataal geworden.' verklaarde Dymm. 'Maar hij heeft ons nooit met een vinger aangeraakt.' benadrukte Liv meteen. Meteen kon ik opgelucht ademhalen want dat was net hetgeen waar ik het meest om vreesde. 'Wat een naar figuur om mee op te groeien ...' merkte Tom op. 'En het wordt enkel erger.' Liv knikte instemmend en hield me iets beter vast voordat ze sprak.

'Vijf jaar geleden werd Mia ineens ernstig ziek. Ze kreeg moeite met ademhalen, kon niets binnenhouden en geraakte met heel veel moeite uit bed. We hadden haar gesmeekt om zich te laten opnemen in een ziekenhuis maar ze wou haar huis, niet in zijn handen laten vallen. Dus besloot ze thuis te blijven en thuisverpleging in te schakelen. We gingen wekelijks op bezoek maar tegen beter weten in, werd ze in plaats van beter, enkel slechter. Dus ehm, ... op een gegeven moment kwamen we haar kamer binnen, dat verhuisd was naar het gelijkvloers en zei Mia ons dat het tijd was geworden om ... de laatste zaken te regelen.' Ze zette zich een stuk rechter en streek met haar vingers over de palm van mijn hand. 'Ik dacht dat we een begrafenis mochten regelen of afspraken moesten maken voor het geval ze niet meer wakker werd maar ...' Ze keek me aan en toen terug naar mijn hand, dat ze vasthield.

'Ze heeft al haar bezittingen aan haar kinderen geschonken.' Dymm krabde in het haar en sloeg haar armen om zichzelf. 'We werden nogal overvallen en wilden het niet aannemen tot ze zei dat het onder geen beding in John's handen mocht vallen. De keuze was toen snel gemaakt.'

'En volgens mij was John daar niet zo blij mee?' probeerde ik voorzichtig. Liv staarde verbitterd voor zich uit. 'Hij was furieus! In al die jaren had ik nooit gedacht dat er zoveel woede in 1 man kon zitten. En dat hij in staat zou zijn om het haar en ons goed betaald te zetten.' Meteen dacht ik aan alle verschillende opties. Maar Dymm had het heel snel onthuld. 'Ze vonden haar ... onderaan de trap met een gebroken nek.' Ik hield Liv instinctief steviger vast en zag ook dat Tom zich aangesproken voelde om zijn armen steunend, bovenop het deken en Dymm's benen te laten rusten. 'Heeft hij haar met opzet, denk je ...' mompelde ik verbijsterd. Dit was namelijk niet iets dat je elke dag hoorde. 'Natuurlijk!' reageerde ze ontzet. 'Waarom zou Mia in vredesnaam naar boven gaan? Ze lag op sterven en kon amper op haar benen staan. Daarnaast hebben ze een lichte handafdruk op haar rug gevonden, wat volgens mij alsmaar meer bewijst dat hij haar heeft geduwd!'

'Je meent het!' riep ik verbaasd uit en knikte ze het hoofd instemmend. 'Maar dat is moord! Ze hebben hem toch wel opgepakt?' onderbrak Tom en lachte Dymm sarcastisch. 'Dat hebben ze inderdaad gedaan. En daar heeft hij het slachtoffer lopen spelen en geclaimd dat iemand anders het had gedaan. Hij zei dat het een inbreker moest geweest zijn en die idioten geloofden zijn verhaal! Een man van 65 kon het volgens hen onmogelijk voor elkaar gekregen hebben. Maar ik zeg je, hij heeft het gedaan!'

'Dus daarom kwam het op de radio!' verklaarde ik begrijpend. 'Inderdaad, toeval wil dat hij op dezelfde plaats als Mia om het leven kwam. Hij heeft zijn karma gekregen.' Tom wreef over zijn gezicht en zuchtte diep uit. 'En nu mogen jullie dat mannetje nog begraven ook.' Kermend ging Liv rechtop zitten en sloeg ze het deken van zich af. 'Dat wordt sober, een paar handjes schudden en snel uit de voeten maken! Waar ik het meest tegen opzie is dat kasteeltje.' Ze liep naar de kast en haalde er een groene map uit. 'Mia was zo vrijgevig geweest om enkel mij en Dymm als nieuwe eigenaars erkennen als John zou sterven, gezien wij de enigen zijn die nog in België wonen.'

Ze kwam terug naast me zitten en met grote ogen nam ik de foto van haar over, die ze eruit haalde. 'Is dat het kasteel waarin jullie zijn opgegroeid?' vroeg ik opgewonden. Ze maakte geen geintje. Dit was echt een kasteel met hoge muren, grote ramen en een oprijlaan om "u", tegen te zeggen. Ze lachte en Dymm kreunde hopeloos. 'Ik kan nog steeds niet geloven dat we hiervoor getekend hebben!' Tom kwam meteen ook kijken en keek de meiden verontwaardigd aan. 'Wat zitten jullie nu te mokken?' Dymm stak haar wenkbrauw op. 'Heb je enig idee hoeveel kamers dat ding telt? Er zelf in wonen is geen optie! Ik geloof dat zijn geest daar eeuwig zal ronddwalen! En met leeghalen zijn we tegen ons 90 nog niet klaar!' Tom begon te lachen, net als ik. Ik keek terug neer op de foto en wou eigenlijk wel eens weten, hoe het er vanbinnen uitzag...

Reacties (5)

  • TomKBitch

    Nog steeds aant wachten op dat vervolg ..:D

    4 jaar geleden
  • Eleonora

    Ik ben terug helemaal bijgelezen!!

    Schrijf je snel verder!!:):):)

    4 jaar geleden
  • Luckey

    Op knappen en daar met zijn alle wonen!!
    Genoeg ruimte toch!!
    Lekker privacy ook voor de jongens
    Ik zeg doen!!

    4 jaar geleden
  • Iskuane

    super leuk troostcadeautje!

    snel verder gaan hoor(flower)

    4 jaar geleden
  • TomKBitch

    Ooh ik vind het zo lief dat je deeltje activeert!
    Ik zot nu echt twee dagen thuis en loop al de muren op!
    Aleja.. bij manier van spreken...
    Tegen ik recht kan staan zijn we 2 minuten verder ..
    Echt gek kom ik van mijn rug!!

    Maar ik zot dus zeker 19 dagen thuis, dus hou je vooral niet in om volle bak te activeren:D

    Nu dat kasteel..
    Kbn ook wel benieuwd!
    Maar trouwens als ik toch in verwachting ben -waar heel subtiel niets meer van gezegd word-
    Dab hebben we toch genoeg ruimte nodig!
    Dus dat kasteeltje kan wel ons huisje worden ..
    Oh en heb ik ineens plaats genoeg voor een honden hotel te maken!
    Jaa dozn we het zo!!
    Kan ik lekker veel beesten in huis halen! Krijgt elke hond/kat/weetk veel zijn eigen leuke -roze- kamer!!
    Whoop whoop gewelig idee!!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen