Foto bij 5. Toch niet.

"Het lijkt mij gezellig" zeg ik dan maar. "Ja, gezellig" zegt ze sarcastisch terwijl ze met haar ogen rolt. Oké, nu is het genoeg. "Je wilt geen interesse tonen in Bill, correct?" vraag ik nog steeds kalm.
"Ik heb interesse in hem getoond tijdens de tour en sorry dat ik het zeg maar hij is een beetje een sukkel. En zo vrouwelijk. Dat is zooo niet charmant. Ik bedoel wees een man." zegt ze uit de hoogte. Mijn kalmte is verdwenen en heeft plaatsgemaakt voor woede. Dit. Zeg. Je. Niet. Over. Mijn. Broer. Ik ga gevaarlijk dichtbij haar staan.

Wat ik eigenlijk wil is haar slaan, maar dan bedenk ik mij de rechtszaak van een tijdje terug. "Ga weg. Ga verdomme weg. En kom nooit meer terug" schreeuw ik kwaad. Zij doet een paar stappen achteruit. Ook krimpt ze wat in elkaar. Ze staat daar maar, in elkaar gekrompen maar ze gaat niet weg. Dus ik schreeuw nog eens "Ga weg". ze krimpt verder in elkaar en loopt weer achteruit. Zonder haar ogen van mij af te houden, loop ze naar de deur. Nadat ze de deur open heeft gemaakt, gaat ze in de deuropening staan en vraagt heel erg voorzichtig "Zijn we dan nog wel ...". "Nee, natuurlijk niet. Het is uit. Ga weg" schreeuw ik en dan gaat ze weg.

"Laat dat. Sorry, ik bedoelde" begin ik. Maar wat kan ik zeggen. Ik kan niet zeggen dat ik hier met Nikki ben, we proberen het juist verborgen te houden. Ik weet dat ze mij niet om mijn bekendheid wil, juist desondanks. Daarom probeer ik haar ook uit het spotlight te houden. Maar als ik zegt dat ik alleen hier zat in een lingeriewinkel voor vrouwen, dan lijk ik zo'n gek. Dat staat mijn imago ook niet.
Wacht eerst, dat is het, "Ik bedoel dat ik hier alleen was". "Je was hier alleen?" vraagt ze onbegrijpend "maar waarom dan?". "Ja, nou. Ik wilde eigenlijk zelf lingerie passen maar durfde niet goed. Daarom ben ik hier gaan zitten, zodat niemand mij kon zien. Helaas ben ik gevonden" Zo wat kan ik goed dingen uit mijn duim zuigen. Ik zie in een splitseconde van tijd uit Nikki's pashokje een opgestoken duim komen en weer verdwijnen. Ik weet dat zij het niet gezien heeft en ik weet wat Nikki ermee bedoelt. Ze bedoelt goed excuus en dat als ik dat echt zou willen doen, dat ze er oké mee is. Dat vind ik nou zo leuk aan haar. Ik kan bij haar zijn, wie ik wil zijn. Ik hoef mijzelf niet anders voor te doen dan wie ik ben. Niks anders te zijn dan mijzelf. "Oh, wat cool" zegt het meisje.
Ze lijkt even beschaamd en zegt dan "Maar waarom zei je dan blijf vooral daar?". Oh ja, oeps. Nu heeft ze mij door. "Dat was om je iets anders te laten dan denken dan de werkelijke reden. Was bijna gelukt toch?" en het uit mijn duim zuigen gaat maar door. "Oké, cool" zegt ze weer "Dan laat ik je wel met rust". Ik zie dat ze haar hoofd laat hangen. "Een foto?" stel ik voor. Ik zie haar gezicht opklaren. Ik pak de mobiel van haar over en maak een foto van ons. Dan loopt ze de kleedhok uit, nadat ze haar mobiel weer terug heeft.
Ik durf nog niks tegen Nikki te zeggen voor het geval ze toch niet helemaal weg is, maar ik kan ook niet checken of ze weg is. Dus ik ga maar weer zitten. En pak mijn mobiel uit mijn zak en open de app met Nikki. "Ze is de paskamer uit, maar ik weet niet of ze helemaal weg is" typ ik. Ik hoor een bliep uit haar pashokje. Daar moet ik heel kort om glimlachen. Ik blijf aandachtig naar mijn mobiel kijken. Ze antwoord "Ik wacht wel. Maar we gaan wel samen terug toch?". "Lieverd, we zijn met mijn auto gekomen. Hoe verwacht je anders terug te gaan?" schrijf ik glimlachend op. Haar simpel antwoord is "De bus, natuurlijk".
"Ja, wat in LA is het openbaar vervoer echt geweldig" ik kan het niet laten om sarcastisch te reageren. "Weet ik. Taxi?" oppert ze dan.
Ik loop naar haar hokje toe en open het gordijn. Ik stap naar binnen en ik doe snel het gordijn weer dicht. Ze ziet me en glimlacht. Ze heeft een van de mooiste glimlachen. Nee, maar serieus. Als ze glimlacht en het echt meent, zie je de zon in haar ogen. Soms is het mij wat te veel, maar ik kan ook niet zonder.
Ik kus haar innig op de mond. "hier heb je mijn creditcard, ik zie je thuis" zeg ik terwijl ik mijn creditcard tevoorschijn haal. Ze neemt hem niet aan maar haalt een wenkbrauw op, tenminste dat probeert ze. Dan kijk je in het pashokje op zoek naar haar tas. Met de creditcard wijs ik naar haar tas. Ze pakt hem op en gaat erin kijken. "Je bent je portemonnee vergeten, neem nu maar aan." zeg ik wat verveeld. Maar nee hoor, ze blijft in haar tassen kijken. Dan naar vijf minuten goed zoeken, pakt ze met tegenzin de creditcard aan "Je krijgt het terug, belooft". "Dat hoeft niet en dat weet je. En trouwens van welk geld wil je dat doen?" zeg ik. Ze kijkt mij boos aan en doet haar armen over elkaar. Vervolgens kijkt ze naar de grond. Dat. Had. Ik. Niet. Moeten. Zeggen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen