❝ Goud liegt niet.❞

Naam
Colby Dahl

Leeftijd
127 jaar (gestorven op de leeftijd van 25)

Ras
Draugen

Plek van herkomst
Denemarken (vervolgens verhuisd naar Londen en na twee jaar in Londen verder getrokken naar Parijs, teruggekeerd naar Denemarken als Draugen)
Geschiedenis
Colby was een normale jongen tot in het uiterste. Hij ging flink naar school, deed goed zijn best, maar hielp zijn vader toch vooral mee bij het vissen. Hoewel hij het studeren fijn vond, was hij er toch van overtuigd dat hij het visbedrijf van zijn vader over zou nemen en daar had hij tot zijn zestiende verjaardag geen enkel probleem mee. Op de dag dat hij zestien werd, overspoeld met verscheidene cadeaus omdat hij volwassen was geworden, veranderde alles. Van zijn grootvader kreeg hij een gouden ring, met daarin een stukje smaragd. Colby, die daarvoor nog nooit goud had gezien, laat staan smaragd, was zo gefascineerd door de materialen dat hij er alles aan deed om er meer van te winnen. Hij liet zijn ouders in de steek en trok naar grote steden in het buitenland. Eerst Londen, daarna Parijs. Daar werkte hij zo hard, maakte hij zoveel contacten, dat hij op de leeftijd van 25 een fabriek onder zijn vleugels had. Terwijl hij gewetenloos en corrupt mensen uitbuitte en baadde in het goud, werd hij blind voor zijn rivalen. Nog geen maand voordat hij 26 zou worden, werd hij vermoord en bestolen, waarbij hij enkel de ring van zijn grootvader mee in het graf nam.


Persoonlijkheid
Hoewel Colby doorheen zijn leven gekend stond als een geldwolf, zou hij zichzelf nooit die term geven. Hij joeg niet achter het goud vanwege de waarde die het had, maar enkel omdat hij het fascinerend vond. Niet alleen de materialen trokken zijn aandacht, maar ook het feit dat goud (en andere waardevolle materialen) mensen tot het uiterste konden drijven. Naast zijn liefde voor (voornamelijk) goud en smaragd (maar ook voor diamant en kristallen) had Colby ook een grote interesse voor kunst en wetenschap. Hij was ervan overtuigd dat die twee begrippen zo tegenstrijdig waren dat hoe dan ook maar één van beide waar kon zijn. Hij spendeerde zijn vrije tijd wel eens in een musea, of met zijn neus in de boeken. In Parijs stond hij bekend als iemand die over lijken ging om goud te bemachtigen en hij zou zelf niet kunnen ontkennen dat dat zijn prioriteit was. Toch had Colby ook zijn betere kanten en adopteerde hij zelfs een wees als teken van goedheid. Colby was ervan overtuigd dat niets honderd procent goed of kwaad was en dat ook niets kon leven zonder het goede of het kwade. Hij was zelf ook voor de volle honderd procent bewust van zijn eigen corruptie en zijn onstilbare verlangen naar goud. Colby was er echter van overtuigd dat men niets kon beginnen tegen het kwade binnenin en dat je het daarom maar moest omarmen. Verder genoot Colby van lange wandelingen door het stadspark, omdat hij daar af en toe kinderen zag spelen. De onschuld van kinderen intrigeerde hem, maar het bleef tegelijk een raadsel voor hem hoe het kwam dat kinderen nooit iets slechts in de zin leken te hebben. Na zijn dood blijft er nog maar een schim van Colby's persoonlijkheid over, hoewel hij toch af en toe het gevoel heeft dat hij een deel van zichzelf kan terughalen. Colby is zich ervan bewust dat hij dood is en hij is zich er nog meer van bewust dat er delen van zijn persoonlijkheid ontbreken.

Uiterlijk
(Faceclaim: Emil Andersson)
♰ Voor zijn dood: Colby was een tengere jongeman. Zijn haren hadden een asblonde kleur en samen met zijn lang gezicht, zijn hoge jukbeenderen en zijn dofgrijze ogen, gaf hij een permanent droevige indruk. Hij had vaak wallen onder zijn ogen en op zijn gezicht was nooit ook maar een sprenkeltje geluk te bekennen, ook niet toen hij in Parijs het goud vond waar hij al die tijd naar op zoek was geweest. Een glimlach zou je bij Colby niet kunnen onttrekken, al kon niemand zeggen of hij echt gewoon zo koel was, of omdat het was om zijn scheve tanden te verbergen. In Denemarken had hij kort getrimd haar, maar in Londen en Parijs liet hij het groeien, tot op schouderhoogte. Zijn haar was licht golvend en gaf vaak een verstrooide indruk, die toch teniet werd gedaan door de eerder koele blik in zijn ogen. Op zijn achttiende begon hij voor het eerst echt gezichtsbeharing te krijgen, maar hij vond zichzelf zoveel op zijn vader lijken dat hij besloot om nooit een baard te laten staan.

♰ Na zijn dood: Colby is slechts een schim van wat hij ooit was. Zijn haren zijn fel verbleekt en zelfs wit geworden en er zijn algen doorheen gewoven. Zijn rechteroog ontbreekt en is niet meer dan een duistere holte, terwijl zijn linkeroog nog volledig intact is en zelfs helemaal niet is aangetast door zijn tijd als wandelend lijk. Zijn huid is bleek en doorlopen met zwarte aders. Vaak komt Colby volledig doorweekt ten tonele, aangezien hij bij het water leeft – of correctie: dood is. Hij is niet veel slanker geworden dan dat hij was voordat hij stierf. Zijn kledij bestaat uit een aantal lapjes stof waarvan de oorsprong niet meer is te achterhalen en eigenlijk verhult het enkel zijn edele delen, voor de rest is hij haast volledig naakt. Als Colby de confrontatie moet aangaan met een dief, kan hij zijn lichaam opblazen. In dat geval is hij zo breed als een sumoworstelaar en ongeveer twee en een halve meter groot.


Doel in het leven de dood
De ring van zijn grootvader beschermen – kost wat kost. Colby gaat over lijken.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen