Foto bij Keukenmes

100 hoofdstukken (๑˃̵ᴗ˂̵)

'Goedemorgen.', gaapte Yusaku. Ik trok de mouw van mijn oversized hoodie nog iets verder over mijn pols heen. Yusaku had me gevraagd of ik wou delen wat ver vannacht was gebeurd, en na eerst heel veel 'nee nee nee nee!' hebben geroepen, bedacht ik me dat het misschien tijd was om met mensen die te vertrouwen waren er over te praten. Yusaku had me ook beloofd om Miles en Thomas op de hoogte te brengen. Ik was echt volslagen kierewiet dat ik er ooit had mee ingestemd, maar ja, toen we daar al aan de eettafel in de eetzaal zaten kon ik niet meer terugkrabbelen. 'Jongens, er is iets wat we moeten vertellen.' 'Wat? Is Keyon zwanger?' 'Hoe gaan jullie het kind noemen?' 'Hoe lang al?' 'Moet ik alvast stokjes gaan breien?' 'Houd jullie kop, het is belangrijk!' Yusaku probeerde het grappend de laten klinken, maar ik had gezien hoe geïrriteerd hij leek. 'Keyon heeft vanacht zelfmoord proberen te plegen.' Het was doodstil. 'Dúde.', verbrak Jin de stilte op ongelovige, geschokte en medelijdende toon. In mijn ooghoek zag ik Robin bewegen en toen ik naar haar keek zag ik dat ze haar gezicht in jaar handen had verborgen en geluidloos snikte. Had ik...?! Het was nooit mijn bedoeling om...?! 'Robin..', fluisterde ik geschrokken. 'Oh Keyon!', riep ze, en vloog me om de hals. Plotseling stond iedereen me te knuffelen en over mijn hoofd te wrijven. Het was zo lastig om mezelf groot te houden en niet in tranen uit te barsten dat mijn borstkas en keel pijn deden en ik niet meer kon ademen omdat dat zelfs al zou zorgen dat ik zou gaan huilen. 'Doe nooit meer zulke enge dingen.', fluisterde Yusaku. Ik wou iets zeggen, wou de toon van gebrokenheid in Yusaku's stem wegjagen, maar toen ik mijn mond opendeed kwam er niks anders dan een luide snik uit. Ik greep naar zijn kraag em drukte mijn gezicht tegen zijn shirt aan. 'Hoe is het gebeurd, mag ik vragen?', vroeg Yoonga aarzelend met verstikte stem. 'Ik was wakker geworden door geluiden in de badkamer en toen ik de deur open deed zag ik Keyon met mijn zakmes in zijn handen, klaar om zijn polsen door te snijden.' Yusaku's stem brak en sloeg over en ik trok harder aan zijn kraag. 'Ik was net op tijd maar van schrik had hij als nog een lelijke snee gemaakt.' Yusaku pakte teder mijn arm beet en stroopte de mouw op om het bebloede verband te laten zien. En gesmoorde 'au' verliet mijn keel. 'Doet het nog zo'n pijn? Ik raakte het amper aan.' Yusaku's stem klonk verbaasd en ongelofelijk bezorgd. 'Ik..', stamelde ik. 'Ik.. Ik... Ik had me toen jij weer sliep gesneden met je passer.', fluisterde ik. 'Je hebt wát?!' Yusaku trok mijn handen van zijn kraag af en greep mijn gezicht met beide handen beet. Ik wou de bezorgde, geschokte gezichten om me heen niet aankijken en die van Yusaku al helemaal niet. 'Wáárom?', siste Jin geschokt. 'Ik... Ik had iets nodig om alle shit te vergeten.' 'Had tegen mij gepraat! Ik had je kunnen afleiden en je je beter kunnen voelen en..' 'Je sliep.' 'Dús?! Keyon wat denk je dat ik liever heb: Dat jij me wakker maakt, of dat je in zelf gaat snijden?!' 'Het waren maar een paar krasjes!', probeerde ik hem te sussen. 'Niet eens bloed!' 'Dús?! Keyon what the fuck, elke vorm van zelf pijniging is niet oké! Al bijt je op je tong!' 'Maar ik..' Ik zuchtte. Yusaku zou het toch niet begrijpen. 'Ik had het nodig, en ik verdiende het. Het was prettig.' 'Dat is de laatste druppel.' Yusaku greep mijn polsen pijnlijk stevig beet en keek me dringend aan. 'Ik ga met je mee naar huis, ik ga jou niet alleen met jezelf laten. Jezus Christus Keyon, het duurt niet lang voordat ik je niet meer alleen kan laten tijdens het etenkoken omdat je de verleiding van de keukenmessen niet kunt weerstaan!' Ik beet zachtjes op mijn lip bij de gedachte daarvan. Een keukenmes... Het scherpe, koele blad en de glimmende punt.. Hoe het bloed er overheen zou vloeien en zachtjes op de houten snijplank druppen en donkere vlekken maken.. Ik zou mijn ouders kunnen vertellen dat het wijnvlekken waren, dat geloofden ze toch wel. En het verband zouden ze niet eens opmerken aangezien ze me geen blik waardig gunden. Ploteseling gingen bij elke gedachte aan scherpe objecten mijn handen jeuken om ze te gebruiken.. Wat was er toch met me gebeurd?! Misschien had Yusaku wel gelijk gehad.. 'Goed idee, Yu.', zei Robin met en blik op mij. Ik merkte toen pas dat ik zat te trillen.

'Hoe gaat het?', vroeg Yusaku terwijl hij zijn spullen inpakte en ik op het bed zat en afwezig aan mijn verband zat te frunniken. Het was goed dat Yusaku had gesproken want mijn gedachten waren weer langzaamaan naar Yamada aan het wegdrijven.. Ik haalde mijn schouders op als een antwoord op zijn vraag en keek de oudere niet aan. 'Nog zelfmoordneigingen?' Ik dacht eerlijk na en schudde mijn hoofd. 'Nog de drang jezelf pijn te doen?' Mijn stilte leek het blijkbaar voor Yusaku al te zeggen. 'Hoezo?' 'Ik moet mijn stomme kop gewoon ergens leeg aan kunnen maken..' 'En jij denkt dat dat de enige manier is?' Voor het eerst keek ik Yusaku vragend aan. Hij stapte op me af en drukte zijn lippen tegen die van mij. 'Voelt dat niet veel beter dan de pijn?' Ik wou protesteren maar wist eigenlijk dat hij gelijk had en kon er niks tegenin brengen dus knikte ik maar. 'Ik kan er voor je zijn, Key. Zolang je me maar toelaat om dat ook werkelijk te zijn.' Ik knikte opnieuw en staarde naar mijn handen. Maar Yusaku tilde mijn kin omhoog en gaf me opnieuw een kus. Het was alsof ik smolt van binnen maar het was alsof ik mezelf zou verraden als ik er aan toe zou geven. Opnieuw vonden Yusaku's lippen die van mij, en opnieuw, en nog een keer. Zijn hand vond zijn weg langs mijn nek, mijn haar in en met de andere hand ondersteunde hij mijn onderrug. Maar na een paar seconde haalde hij zijn hand weer uit mijn haar en sloeg beide armen stevig om me heen in een omhelzing. Het was geen omhelzing van blijdschap of geluk, maar een wanhopige, bijna dringende. Alsof ik zou verdwijnen op het moment dat hij me los zou laten. Of alsof het moment van die knuffel het laatste moment was waarop we elkaar ooit zouden zien. Er was een moment van bijna voelbare seksuele spanning waarin we elkaar in de ogen keken en vervolgens pleurde ik bijna van het bed door de kracht waarop hij me vurig kuste. Van schrik had ik mijn handen stevig om zijn heupen geklemd zodat ik niet zou vallen maar wat maakte dat Yusaku bovenop me viel. 'Kinky.' Yusaku draaide zich met een ruk om. Jin stond grijnzend tegen de deuropening geleund terwijl hij op het stokje van een lolly kauwde. 'Nu ga je het krijgen, om ons zomaar te bespieden!' Yusaku had een geïrriteerde, maar gemene grijns op zijn gezicht terwijl hij op Jin af liep en in het voorbijgaan een cactus van het tafeltje griste. En toen deed ik iets waarvan ik niet meer verwacht dat ik het doen sinds ik er achter was gekomen wat ik misschien gedaan had: Ik lachte.

Reacties (3)

  • aarsvogel

    Maar zn ouders vinden het niet goed dat yukasu komt logeren en omdat ie ook gay is maken ze hem dood! En dan denkt keyon, oh die loser is er ook hiet meer, en pleegt e alsnog zelfmoord uit wraak zucht, en dan ziet ????? Dat ie dood is en dan pleegt ie zelfmoord. En dan is Raons geheime liefde dood en wordt ie zielg en pleeggezin zelfmoord. En dan zien Thomas, Percy, Miles, Robin, Jin en yoonga dat Yukasu dood is, en dan denken ze dat het de schuld is van het hotel, en dan branden ze hotel af. En dan komt de politie en die scheidt ze dood. En dan is keyons zus verdrietig, en die denkt dat het de schuld is van Raon En De Kutkindertjes, en dan laat zij de school exploderen. En dan bombardeert het leger van Carrotië het huis van keyons ouders en zus met nucleaire bommen en olifanten, maar dan komen er giftige stoffen vrij, en dan is heel Yuki en Ban(dat waren de namen toch?) giftig en wordt heel de bevolking geëvacueerd, en eigenlijk dus een soort van verbannen van dat land. En dan is het logisch waar de naam van je story vandaan komt, en hebben we een leuke plot-twist, en een onverwacht einde. (Bedanken voor deze inspiratie kan je doen in de reactie)

    3 jaar geleden
    • Snufkin_

      Ehhhh... dank je denk ik...?

      3 jaar geleden
  • Snapple

    Ik hoop zo da thet snel weer beter met hem gaat!!!(!!!!!)

    3 jaar geleden
  • Shibui

    Arme Keyon!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen