Ik sta op Jacks kamer. "Het is duidelijk dat hier niet word opgeruimd..." zeg ik als ik om me heen kijk en alleen maar troep zie. "Ik... heb meestal gewoon geen zin," antwoord Jack. "Dat is begrijpelijk," zeg ik als ik een weg naar het bed maak en daar ga zitten. Even later zit Jack naast me en... ja, hoor, mijn spiegelbeeld in de spiegel tegenover ons begint tegen ons te praten. "Ga je niet terug naar je moeder?" "Waarom zou ik?" Waarom praat ik terug tegen mijn spiegelbeeld. "Ze blijft je moeder en je weet best dat je ook een slechterik bent," zegt mijn spiegelbeeld als ze me grijnzend aan kijkt. "Ik ben geen slechterik!" roep ik naar mijn spiegelbeeld. "Negeer haar gewoon," hoor ik dan naast me. Jack kijkt me aan. Ik adem in en uit en kijk dan naar de spiegel die weer normaal lijkt te zijn, mijn spiegelbeeld doet ten minste niks zelf en volgt mij nu gewoon. "Hey... Jij hebt nu de aarde gezien... Kunnen we een keer naar Wonderland?" vraag ik nieuwsgierig. "Maar Wonderland is best gevaarlijk..." zegt Jack. "Jij hebt er ook overleefd," zeg ik lachend. "Maar waar ik me het meest druk over maak is dat de kans dat de Hartenkoningin en de Boze koningin familie zijn best groot is," zegt Jack. "Dus dat ze mijn familie is," vat ik het samen. Jack knikt.

Het is even stil. "Maar... kunnen we gaan?" vraag ik nogmaals. "Alleen als we bij de poort kunnen komen," zegt Jack. "Laten we dan naar de poort gaan!" zeg ik als ik op sta en Jacks pols pak. Dan loop ik de gang op. "Waar is die poort?" vraag ik dan. "Kom maar mee," zegt Jack lachend als hij voor me uit loopt.

We staan voor een grote put. Het enige dat tussen ons en de put in staat is mevrouw Rapunzel, letterlijk. Ze staat naast de put de wacht te houden. "En hoe wou je daarlangs komen?" vraagt Jack aan mij. "Zie je die spiegel dat ze vast heeft?" vraag ik aan hem. Hij knikt. "Eens kijken of ik andermans spiegelbeeld ook kan laten veranderen," zeg ik als ik mijn best doe. Helaas lijkt er niks te gebeuren. "Dan maar op deze manier," zeg ik grijnzend als ik in mijn handtasje kijk en er een spiegel uit haal. "Wat ga je doen?" vraagt Jack. "Gewoon een grapje uithalen," grijns ik als ik een hand door de spiegel heen steek die er weer uit komt bij de spiegel van mevrouw Rapunzel. Ze schrikt kennelijk en loop naar de school. Kennelijk wilt ze gaan navragen wat er mis is met haar spiegel want ze houd hem zo ver mogelijk uit haar buurt.

We sprinten naar de put, er komt al iemand aangelopen die de plaats van mevrouw Rapunzel moet innemen. "Weet je zeker dat je wilt gaan?" vraagt Jack dan. Ik knik. "Dan moeten we gaan voor hij er is!" zegt hij wijzend naar meneer Kikker. Ik knik weer en ga op de rand van de put zitten. Jack doet hetzelfde. "Drie... Twee... Een..." tel ik voor mezelf af als ik me laat vallen.

Ik beland met een smak op de grond en ga duizelig overeind zitten. We zijn in een donker bos, de bomen bedekken al het licht. Alsnog ziet het er niet dreigend uit. Sommige paddenstoelen zijn mega. Dan heb je nog de dieren die je overal kan zien en de overmaatse vlinders die wel drie keer zo groot zijn als die op aarde. Ik kijk gefascineerd als iemand op mijn schouder tikt. Ik draai me om en zie Jack. "Niet zo snel afgeleid raken," zegt hij alleen als hij over het pad begint te lopen. "Waar gaan we heen?" vraag ik als ik achter hem aan loop. "Naar mijn huis," zegt hij met een grijns. "Hoort hier niet een of andere Alice happy rond te lopen?" vraag ik hem. "Alice is degene die binnen komt door een poort en zo het sprookje verder laat gaan, het kan dus best zijn dat jij nu de nieuwe Alice word. Als mensen je dus Alice gaan noemen moet je niet raar op kijken," legt Jack uit. Ik struikel bijna zo verbaasd ben ik. Jack staat meteen naast me. "Gaat het?" vraagt hij bezorgd. "Ja hoor, alles oké," zeg ik met een kleine glimlach. "De nieuwe Alice..." mompel ik hardop. "Dan heeft Wonderland deze keer geluk," hoor ik Jack mompelen. "Hoezo?" vraag ik hem. "Normaal is hete zo'n tutje die zich aan elk klein regeltje houd, deze keer kan het eens interessant worden," antwoordt hij grijnzend.

We staan voor een meer waar ik mijn eigen spiegelbeeld in kan zien. Ik kniel en zie opeens allemaal herinneringen van vroeger. Mijn ouders... Mijn oude school... Mijn leven toen het nog normaal was en ik niks wist van dit alles. Opeens krijg ik enorme heimwee naar dat leven en in een opwelling strek ik een hand uit. Nog een paar centimeter... Net voordat mijn hand het water aanraakt word ik naar achter getrokken. "Wat bezielt je?!" vraagt Jack. "Ik..." mompel ik maar verder kom ik niet. "Dat meer laat zien wat je vroeger hebt meegemaakt en alle leuke herinneringen om je zo te lokken... Er zijn er genoeg mensen in gestorven," zegt hij. "Wat zie jij?" vraag ik uit nieuwsgierigheid. "Niks, ik heb het nu beter dan vroeger," antwoordt Jack als hij op staat. Ik ga ook weer rechtop staan. "Bedankt," mompel ik nog snel waarna we verder lopen.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen