Foto bij 3. Mediteren

Finn trekt me dicht tegen zich aan en ik omhels hem. Klemvast, omdat ik nog altijd vind dat ik degene ben die sterk moet zijn voor mijn broertjes.
‘Heb je al meer gehoord?’ Finn laat me los, een teken dat hij net zoveel moeite heeft met ademhalen als ik.
Ik schud mijn hoofd.
‘Het komt goed, Sky. Het komt goed.’ Finn knikt om zijn woorden kracht bij te zetten. ‘Heel ongepast, weet ik, maar is dat Casper?’ fluistert Finn plotseling.
Ik knik.
Finn loopt naar het raam toe, waar Casper is gaan zitten. Hij stond er op om mee te gaan, terwijl ik eiste dat hij me alleen zou laten gaan. Ik weet dat ik het nooit tegen hem kan gaan zeggen, maar ik ben enorm blij dat Casper mee wilde.
‘Familie van Mic…’
‘Ja, wij!’ Ik draai me om naar de zuster en kijk haar hoopvol aan. Mijn hart bonkt in mijn keel en mijn ademhaling schuurt door mijn droge keel.
‘Hij is stabiel. De artsen zijn bezig met een aantal testen en hij krijgt vocht ingediend via het infuus. Over een half uurtje kunt u kort bij hem kijken, als u dat wilt.’
Het wordt zwart voor mijn ogen en ik grijp in het luchtledige voordat ik de koele vloer tegen mijn achterhoofd voel.

‘Sky, kom op nu. Alsjeblieft.’ De smekende stem van Casper.
‘Je moet die achterlijke lijst nog afwerken, schiet op.’ Finn, bijna woedend, waardoor ik weet hoe bezorgd hij is. Het is een familietrekje.
Glimlachend open ik mijn ogen. ‘Dat ga ik ook zeker doen.’ Ik knipper met mijn ogen. ‘Hoe is het met Mica? Had ik geen beter moment kunnen kiezen om neer te vallen? Wacht, wat? Lig ik nu in een ziekenhuisbed?’ Ik schiet overeind.
Door de beide jongens aan mijn zijkant word ik teruggeduwd.
‘Ze wilden je controleren, ze waren bang voor een shock. Ik heb ze verteld dat jij er niet zo gemakkelijk aan onderdoor gaat, maar niemand wilde me geloven. Zelfs deze man niet, dus ik denk dat ik het eerste conflict met je vriendje al heb gehad.’ Finn grijnst breed.
Ik rol met mijn ogen, wat voor zwarte vlekken voor mijn ogen zorgt. Ik richt mezelf iets op en druk op de knop naast mijn bed, voordat Finn of Casper heeft kunnen reageren.
‘Wat doe je?’ Finn heft zijn handen.
‘Zorgen dat ik uit dit stomme bed kan.’
Er komt een zuster gehaast binnenlopen. ‘Wat kan ik voor je doen schat?’ Ze lacht vriendelijk naar me.
‘Ik voel me weer prima en zou graag dit bed uit willen, maar daar moet ik vast goedkeuring voor hebben, of niet?’ Ik beantwoord haar glimlach.
‘Je bent goed op de hoogte dame. Kom eens hier.’ Ze doet bepaalde metingen en knikt tevreden. ‘Je bent een sterke meid, volgens mij. Probeer maar rustig op te staan.’
Ik ga rechtop zitten en duw de ongetwijfeld goedbedoelde handen van Casper en Finn weg. Dapper krabbel ik overeind. ‘Bedankt voor de goede zorgen.’ Ik ben de kamer al voor de beide jongens uit en ik ga opnieuw in de wachtruimte zitten. Ik sluit mijn ogen en richt mijn aandacht op mijn ademhaling.
‘Gaat het goed met je?’ Finn.
‘Ja hoor. Ik maak gebruik van de situatie. Ik wilde ooit nog eens mediteren. Nummer drie op die achterlijke lijst die ik van jou zo nodig moet afwerken.’ Ik glimlach.
‘Sky, het is dat je mijn zus bent, maar af en toe heb je zulke bizarre ingevingen.’
‘Beter dan dat ik me volgiet met alcohol toch?’ Ik klem mijn kiezen op elkaar.
‘Stop met dat cynische gedoe!’ Mijn broertje staat ongetwijfeld tegenover me, maar ik weiger mijn ogen te openen.
Langzaam maar zeker lukt het me mijn gedachten naar de achtergrond te schuiven en ik voel dat ik rustiger word.

‘Sky, we kunnen naar hem toe.’ Finn legt zijn hand op mijn schouder.
Ik open mijn ogen en sta langzaam op. Mijn handen trillen.
‘Wil je liever samen met Casper? We mogen maar met z’n tweeën bij hem. Dan wacht ik wel.’
‘Doe normaal. Jullie gaan samen.’
‘Ik vroeg iets aan Sky.’ Finn klemt zijn kiezen op elkaar.
‘Jongens! Finn, ik wil samen met jou. Zeker omdat Mica dat ook wil.’ Ik loop de gang in, ook al heb ik geen idee waar ik heen moet.
Finn volgt me al snel en wijst me de weg. Het is wat hij altijd nog heeft gedaan, letterlijk en figuurlijk. Regelmatig vroeg ik me af wie nu de verstandigste van ons drieën was. Als ik mijn broertje zie liggen in het ziekenhuisbed, breekt mijn hart. Al die tijd wist ik zeker dat ik woedend zou zijn, maar nu voel ik niets meer dan allesoverheersend medelijden.
‘Mica.’ Ik druk een kus op zijn wang en ga met mijn hand door zijn haar.
Er verschijnen tranen in zijn ogen. ‘Sorry,’ zegt hij schor. ‘Hey.’ Hij glimlacht zwak, als hij Finn schuin achter me ziet staan. ‘Ik wilde het echt niet. Al weet ik dat ik het toch echt zelf heb gedaan. Sky, sorry dat ik de kans bij jou niet heb aangegrepen.’ Hij sluit zijn ogen.
‘Alsjeblieft Mica, wees niet zo streng voor jezelf. Ik heb gezien hoe hard je hebt gevochten. Alleen ik heb je ook iets gezegd toen je bij mij kwam wonen.’
Hij opent zijn ogen. ‘Er komt vanmiddag iemand met me praten. Ze hadden het vanochtend over een opname in een afkickkliniek. Dat moet ik doen hè?’
‘Ja.’
‘Nee,’ zeg ik tegelijkertijd met Finn, die me verontwaardigd aankijkt. ‘Je móét niets, Mica. Als jij het wil veranderen, niet alleen je drankgebruik, maar ook het onderliggende, dan zou je het kunnen doen. Niet als je vindt dat je het moet doen.’
Finn schudt glimlachend zijn hoofd. ‘Als je het zo uitlegt, moet ik je wel gelijk geven.’
Mica grijnst breed en ik ben blij dat te zien. ‘Ze heeft altijd gelijk, leg je daar nu maar een keer bij neer. Eén vraagje zus, waar was je vanochtend?’
‘Ik had thuis moeten blijven hè?’ Ik haal diep adem.
‘Nee. Dan had ik een andere keer veel te veel gedronken. Ik ben alleen nieuwsgierig.’
‘Ik was met Casper. Nummer vier, de zonsopgang bekijken.’
Mica glimlacht. ‘Waar is hij nu?’
‘In de wachtruimte. We mochten maar met z’n tweeën en ik wist niet of je überhaupt wilde dat een onbekende je zo kwetsbaar zag.’ Ik kijk weg.
‘Haal hem eens, als je wilt.’
‘Maar…’
‘Sky. Anders klim ik zelf uit dit stomme bed.’
Ik glimlach, want het klinkt als bijna hetzelfde als wat ik ongeveer een half uur geleden zei. Ik loop de gang op en glimlach als ik Casper zie staan.
Hij komt onmiddellijk naar me toe en drukt een kus op mijn voorhoofd. ‘Hoe is het met je?’
‘Het komt allemaal goed. Hij heeft vanmiddag een…O.’ Ik frons. ‘Hoe het met mij is. Wel goed. Mica wilde graag dat ik jou ophaalde.’
We lopen naar Mica terug.
‘Hey. Casper, ik heb jouw advies nodig. Jij kent me niet. Dit is de derde keer dat ik ben opgenomen met een alcoholvergiftiging. Alleen lukt het me niet om de drank te laten staan en blijkbaar dus ook niet als er sociale controle van mijn familie is. Wat moet ik doen?’
‘Er alles aan doen om nuchter te worden en te blijven. Het klinkt alsof je daar deskundige begeleiding bij nodig hebt. Al lijkt het me nog belangrijker om te kijken naar de reden dat je drinkt. Niet dat ik dat hoef te weten, maar het lijkt me niet dat je jezelf voor de lol volgooit met drank en zeker niet zoveel dat je al voor de derde keer in het ziekenhuis ligt. Maar stop nooit voor de mensen om je heen. Stop voor jezelf. Anders houd je het niet vol. Het is niet zomaar stoppen Mica. Je moet je leven veranderen. Al je gewoonten en ingesleten patronen. Niet alleen een fles drank in de kast of in de supermarkt laten staan. Als je dat wilt, dan moet je dat aangeven en dan staan er ondersteuners voor je klaar. Geen mensen die je problemen voor jou oplossen. Dat zal je zelf moeten doen.’ Casper slikt moeizaam. ‘En nu hoop ik dat ik van jou nog met je zus om mag gaan.’
Mica grijnst breed. ‘Ik mag hopen dat je dat niet zou laten als ik nee zeg. Thanks. Dit was wat ik nodig had. Van hen accepteer ik het niet.’ Hij schraapt zijn keel. ‘Sky, mag ik jou nog even alleen spreken?’
De jongens lopen de kamer uit en ik ga bij mijn broertje op het bed zitten.
‘Wil je me beloven dat je net zo hard voor Casper gaat vechten als hij voor jou doet? Laat hem alsjeblieft niet zomaar gaan, Sky. Je verdient hem, maar hij verdient jou ook zeker. Hij rent niet weg als je open tegen hem bent, dat geloof ik niet.’
Ik slik moeizaam, in de hoop dat de brok uit mijn keel verdwijnt, maar helaas is dat tevergeefs. ‘Dat doe ik. Wil jij dan alsjeblieft voor jezelf vechten? Zodat je eindelijk een keer kunt leven zoals je dat verdient?’
Mica strekt zijn armen, om me te kunnen omhelzen en alleen het infuus in zijn hand zorgt ervoor dat ik me herinner dat deze situatie niet zo fijn is als hoe het voelt.

Reacties (2)

  • tubbietoost

    Ik begin Casper steeds leuker te vinden en hij was al geweldig ^^

    3 jaar geleden
  • Long

    Ah yesss ondanks alles toch wel een lief stukje.

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen