Foto bij Maandagavond

Casper houdt de deur voor me open en ik loop de donkere gang in, op weg naar het kleine zaaltje. Ondanks dat ik hier nog maar een keer ben geweest, voelt het vertrouwd.
‘Sky.’ Caspers zachte stem laat me opschrikken uit mijn gedachten.
Ik draai me naar hem om en kijk hem vragend aan.
‘Zenuwachtig?’ Hij kantelt zijn hoofd iets, alsof hij op die manier door me heen kan kijken.
‘Nee, gek genoeg niet. Hoe voel jij je?’
‘Goed. Mag ik ze vertellen dat we…Hoe zullen we het noemen?’
Een lichte kriebel gaat door mijn buik heen. Hoe zouden ze reageren? Tegelijkertijd wil ik niets liever dan dat de wereld weet hoe gek ik op Casper ben. Nu al. Ik slik moeizaam. ‘Jij kunt dat vast beter verwoorden dan ik.’ Ik sla mijn ogen neer. ‘Vertel het maar. Graag zelfs.’ Ik kijk naar hem op en glimlach.
Casper beantwoordt mijn glimlach en ik heb me nooit bewust gerealiseerd dat zo’n groot geluksgevoel veroorzaakt kan worden door iets simpels als een glimlach.
We lopen de zaal in en er barst een gejuich los.
‘Eindelijk weer man, je laat ons wel keihard vallen. Eigenlijk verdien je geen hartelijk ontvangst.’ Net als de vorige keer is Rob de eerste die naar ons toekomt. De blonde jongen omhelst me stevig. ‘Goed je weer te zien, Sky. Mijn verloren liefde.’ Hij laat me los en knipoogt naar me.
Ik glimlach. ‘Dat vind ik ook, Rob.’
‘Hé Sky! Deze keer zal ik je niet voor het blok zetten hoor, al zit Chris nog steeds te wachten op een liefdesverklaring van je.’ Elianne grijnst breed, terwijl ze een stomp van Chris in ontvangst neemt. Ze haalt een elastiekje van haar pols en bindt haar rode haar vast in een hoge paardenstaart.
‘Het leek me geweldig om haar uit te dagen, dat is wat anders, Ellie.’ Chris slaat zijn arm om het meisje heen, die duidelijk niet blij is met die bijnaam.
Achter me hoor ik Casper lachen. ‘Dat was een uitdaging, Sky,’ fluistert hij.
‘Kom maar op dan.’ Ik loop op Chris af.
Hij komt grijnzend overeind. ‘Het is je eigen schuld. Ik ga je verwarren, ervoor zorgen dat je in paniek raakt en dat je wenst dat het afgelopen zal zijn. Oké?’ Hij steekt zijn hand naar me uit.
Onmiddellijk merk ik dat mijn ademhaling versnelt, maar zonder twijfel schud ik zijn hand. ‘Oké. Al klinkt dit niet als toneelspelen, Chris.’
‘Hoe klinkt het dan?’ Hij houdt mijn hand vast en loopt met grote passen naar het toneel.
‘Als winnen van je tegenstander, in plaats van het beste in diegene naar boven te halen.’ Ik trek mijn hand met moeite los en ga tegenover Chris staan. Hij is minstens tien centimeter langer dan ik en hij is beslist geen onknappe verschijning.
‘Misschien had je dat dan eerder moeten beseffen.’ Hij krijgt een arrogante uitdrukking in zijn ogen. ‘Plaats. Personages.’ Hij kijkt de groep aan.
Suzanne grinnikt. ‘Trappenhuis, dominante jongen, gebroken meisje. Relatie. Zij wil het uitmaken. Al vrij lang, maar durft dat niet.’
‘Suus, dat is niet eerlijk. Dan starten ze al ongelijkwaardig,’ zegt Rob.
‘Geen probleem.’ Ik klem mijn kaken op elkaar, kijk Chris aan en probeer me in te beelden hoe hij alles voor me is. Hoe mijn wereld uit hem en hem alleen bestaat. Dat ik angst en liefde voor hem voel, niet per se in die volgorde. Het verwart me al voordat Chris één woord heeft gezegd. ‘Als je me fysiek maar niets flikt, want daarvoor heb je de verkeerde tegenover je staan. Verder is de vloer van jou, Chris.’ Ik glimlach naar hem.
‘Beloofd.’ Zijn blik verzacht. ‘Het is een spel hè, Sky? Ondanks dat ik er alles aan ga doen om je te verwarren, zal ik je grenzen respecteren. Geef je die aan? Want zo goed ken ik je niet.’
Ik knik. ‘Dank je.’

Chris staat met zijn rug naar me toe, op een paar meter afstand. Plotseling draait hij zich om en komt met grote stappen op me af. Het kost me weinig moeite om angstig achteruit te deinzen.
‘Wat denk jij?’ Hij pakt me met een grote beweging bij mijn arm, maar sluit zijn vingers verrassend zacht om mijn pols. ‘Dat je kunt doen en laten wat je wilt? Dat je andere jongens kunt versieren, terwijl ik op een paar meter afstand van je sta? Nou?’ Hij buigt over me heen.
Ik kijk hem met grote ogen aan en leun iets achterover. ‘D-Dat deed ik niet.’ Mijn stem klinkt breekbaar en ik vraag me af waar het verschil ligt tussen mijn toneelspel en de realiteit.
‘O nee?’ Chris houdt zijn hoofd scheef, zijn ogen iets samengeknepen, alsof hij me de kans geeft mijn antwoord te wijzigen in het juiste voor hem. Zijn borstkas gaat zwaar op en neer.
Ik slik moeizaam. ‘Nee, echt niet. Je weet dat ik dat nooit zou doen. Ik…’
‘Daar ben ik niet meer van overtuigd, schatje.’ Chris schudt zijn hoofd om zijn woorden kracht bij te zetten. ‘Hoe ga je me overtuigen?’ Hij laat zijn vingers langs mijn kaak glijden.
Klein en breekbaar, als een porseleinen poppetje, dat is exact hoe ik me voel. Ik pak zijn handen vast. ‘Ik zou je niet hoeven te overtuigen. Je zou me moeten geloven. Ik ben niet met andere jongens bezig. Jij bent alles voor me. Dat weet je toch?’ Ik kijk hem recht aan, moet voor het eerst mijn lach inhouden en kan me daardoor iets ontspannen. Ik weet dat ik hem vorige keer complimenten gaf over zijn intensiteit, maar nu ik het zelf onderga, weet ik niet of ik het wel een pluspunt vind.
‘Ga jij me vertellen wat ik moet doen?’ Chris’ uitdrukking verhardt.
Er schieten beelden over mijn netvlies die ik jarenlang heb weggedrukt. ‘Dat bedoel ik niet en dat weet jij ook. Ik kan er niet meer tegen dat je me keer op keer een schuldgevoel aan probeert te praten.’
Heel kort de verbazing op zijn gezicht, waardoor ik me gesterkt voel.
‘Je weet hoeveel ik om je geef. Je betekent alles voor me. Maar soms voel ik me alleen, terwijl ik bij je ben. Soms heb ik geen zin om naar je toe te gaan, omdat ik er bang voor ben dat je boos op me wordt. Ik vraag me steeds vaker af of wij elkaar wel gelukkig maken of dat we beter af zijn zonder elkaar.’
‘ONZIN, SKY!’ Chris pakt me bij mijn bovenarmen vast, weer zachter dan het er ongetwijfeld uit ziet.
Ik krimp ineen.
‘Ik geef alles voor jou, alles. En alles wat jij doet, is zeggen dat je om me geeft, zeggen dat iets niet waar is, zeggen dat het niet jouw schuld is. Maar je dóét er niets aan. Je praat alleen maar. Aan die loze woorden van jou heb ik niets.’
‘Ik…’
‘Nee, kap met die onzin die je zegt! Luister maar gewoon naar me.’ Chris duwt me van zich af.
Boos klem ik mijn kaken op elkaar. Dan niet.
‘Kom eens hier.’ Hij pakt mijn hand vast en trekt me iets naar zich toe. Zacht streelt hij een haarlok uit mijn gezicht. ‘Ik hou van je, Sky. Als anderen zo naar je kijken…Alsof je een voorwerp bent, iets wat ze op kunnen eisen…Dan word ik gek. Ik wil je niet kwijtraken.’
Chris’ doel zal inmiddels vast bereikt zijn, al weet ik het niet zeker. Wat ik wel zeker weet, is dat er sprake is van een enorme chaos in mijn hoofd. Ik hef mijn handen. ‘Je hebt je doel bereikt,’ zeg ik lachend.
Chris grijnst breed en geeft me een high five. ‘Je bent een geduchte tegenstander.’
Ik glimlach opnieuw, terwijl mijn hart in steeds meer stukken breekt.

Reacties (3)

  • tubbietoost

    Okay, nu ben ik ook verward.. Ik ga snel verder ^^
    Geweldig hoofdstuk weer ^^

    3 jaar geleden
  • Long

    Ahhh no :c

    3 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Niet huilen ^^ things are getting better (:

      3 jaar geleden
  • Shibui

    Neeee!!! Zo verwarrend dit allemaal!!! Arme Slkye!!!

    3 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Geen paniek!! Ik zorg goed voor Sky (:

      3 jaar geleden
    • Shibui

      Ik hoop het!

      3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen