Foto bij × Prologue

Ten eerste, sorry dat dit alles wat vaag geschreven is, de gewone hoofdstukken zullen iets helderder zijn. Ten tweede, leesplezier!


Neverland, the past - Wendy Darling

      Paniek stroomde door mijn lichaam zodra ik de deur op slot hoorde gaan. Een geschrokken "nee" verliet mijn lippen terwijl ik aan de deurklink wrikte, in de hoop deze open te krijgen. Zonder enig resultaat. Het zweet brak me uit, maakte de deurknop glad, tot mijn handen slipten en ik hierdoor geforceerd was op te geven. Oké, denk na Wendy, denk na. Je zit gevangen op een piratenschip, en je hebt geen idee waarom oké nee, laat maar. Ik wist precies waarom ik hier zat.
      Ik beet op mijn lip en keek de kamer rond. Er was niet zo heel veel te zien hier. Een kastje, enkele tonnen, en een hangmat. Niet meer, niet minder. Een zucht rolde over mijn lippen. Oké, hoe kwam ik hieruit? Was het nodig om te ontsnappen of zou Peter misschien snel genoeg zijn?
Eerlijk gezegd betwijfelde ik het. Ik deed wat stappen verder de kamer in, naar het kastje en trok een lade open. Touwen, papieren. Wacht, niet zomaar papieren:
brieven. Ik scande de woorden met mijn blik, die meteen bleef kleven op een akelig bekend woord. Het was een bekend woord. Vijf letters lang. Ik gebruikte het zelf eigenlijk nooit, maar toch voelde het als "mijn" woord.
      Mijn naam.
Een frons verscheen tussen mijn wenkbrauwen, wat kon dat betekenen? Ik griste de brief uit de lade. Mijn handen trilden nog steeds van de adrenaline. Die paniek had me nog niet in de steek gelaten, en zou waarschijnlijk ook niet weggaan zolang ik in deze kamer zat. Heel even sloot ik mijn ogen, alsof ik me voor probeerde te bereiden op wat er komen zou. Gewoon een paar seconden. Een paar seconden waarin ik de ellendige situatie waar ik in vastzat, kon vergeten.
      Die gedachte hielp echter niet en liet mijn ogen weer openschieten. Het was net alsof... Net alsof ik me iets had herinnerd wat ik had willen vergeten.
      Wat het ook geweest was, nu was het weer weg.
Ik begon te lezen aan de brief. Het leek niet bijster speciaal, behalve dat het handschrift... Dat handschrift kwam me vagelijk bekend voor, al wist ik niet waarom.


Geachte heer Jones,

Hartelijk bedankt dat u ons heeft laten weten wat de toestand van onze dochter is. We waren erg ongerust, dus appreciëren wij zeer dat u op de "Vermist" poster bent ingegaan. Kunt u ons de precieze locatie van Wendy laten weten?

Alvast hartelijk dank.

George en Mary Darling


      Meer adrenaline mengde zich met mijn bloed en raasde door mijn aderen. Het meest frustrerende was dat ik niet goed wist waardoor dat kwam. Ik wist dat ik die namen kende. Ik hoorde ze te kennen, en ik wist zelfs van wie ze moesten zijn. Mijn ouders, dat moest wel. Het stond er zwart op wit.
      Waarom kon ik me hun gezichten dan niet herinneren?
Wat was er met me aan de hand. Waarom kon ik me niks van alles voor dit eiland herinneren? Had iemand bruut dingen uit mijn geheugen gesleurd. Deed het daarom zo'n pijn als ik ernaar probeerde te kijken? Ik beet steeds harder op mijn lip. Ik wist dat als ik zo doorging, het zou bloeden. Als ik zo doorging, zou mijn mond gevuld zijn met een ijzeren smaak die ook wanneer de oorzaak ervan weg was, stug zou blijven.
Het maakte me niet uit.
      Koortsachtig keek ik in de lade. Misschien was er meer wat me kon helpen dingen te herinneren? Een tekening, een boek, iets! Ik had iets nodig om de pijnlijke verwarring mee te verminderen, en mijn ogen sluiten hielp niet. Ik kon me niet verstoppen voor een deel van mezelf.
      Mijn ademhaling werd iets rustiger toen ik nog een brief zag. Zo snel als het lukte, griste ik deze uit de la, en mijn ogen vlogen over de tekst. Ik moest iets te weten komen. Ik moest weten wat de eerste brief betekende.


Geachte heer Jones,

Dus als we het goed begrijpen, is Wendy op een voor ons zo goed als mogelijk onbereikbare plek? Kunt u dat beter uitleggen? Bedoelt u als in, op een schip, in een bos of iets in die richting?
Fijn dat u voorstelt haar terug te brengen. En ja, we zijn bereid te betalen voor de terugkomst van onze dochter. Wij houden ons aan onze afspraken, dus de £300 die beloofd waren, zult u zeker krijgen. U begrijpt hopelijk wel dat u meer zou hebben gekregen, als dat haar latere welzijn niet zou beïnvloeden. Wij hebben alles over voor haar terugkomst.

Groeten,
George en Mary Darling


      Ik voelde dat ik een beetje misselijk werd. Het leek wel of de luchtdruk sterker was geworden tijdens het lezen. Ik proefde nu inderdaad een ijzeren vloeistof. Ik hoefde niet na te denken om te weten wat het kon zijn. Mijn handen verloren grip op de papieren. Mijn lichaam trilde te hevig om nog iets volledig goed te kunnen doen. Met de letters naar de grond gekeerd, bleef het papier daar levenloos liggen. Iets anders viel me nu op.
      Een tekening.
Het was vrij duidelijk dat deze niet bij de brief gehoord had, gezien de tekening eraan geplakt was met... een groene vloeistof. Het glansde, alsof er glitters in zaten. Ik kneep mijn ogen half dicht. Elfenstof. Waarschijnlijk was het elfenstof ik hoopte het althans. De andere ideeën die opkwamen, lieten de misselijkheid in mijn maag alleen maar verdubbelen, kolkend door mijn lijf.
      Ik concentreerde me op de potloodstreken. Ze vormden... iemand. Een vrouw, donker haar, zeventiende-eeuwse kledij. Ze deed me vagelijk aan iemand denken. Een jongen met donker, krullend haar en groene ogen, een warme lach, en slechts een paar jaar ouder dan ik... Toch kon ik geen naam aan hem koppelen, noch aan de vrouw die op het papier vereeuwigd was. Volgens mij had ik haar nog nooit gezien.

      'Zeg, je hoeft niet zo te trillen, Bird. Ik ben er al.'
Geschrokken keek ik op. De schrik maakte plaats voor opluchting. Lang, groen gekleed, donker haar. Peter. De jongen liep naar me toe, eerst zwak grijnzend. Ik wist niet heel goed waarom, maar deze grijns zag er bijna... getekend uit. Niet helemaal echt. Slechts een bescherming voor iets wat zich daarachter probeerde te verschuilen. Het was net alsof er... alsof er iets vreselijks was gebeurd. Iets wat hij niet kon vertellen.
Ach, zo zag hij er wel vaker uit.
      'Wat is dat?' vroeg hij. Ik volgde zijn blik. Zijn grijns had plaats gemaakt voor een frons, en bij het zien van het papier begreep ik waarom.
Ik hoopte stiekem dat hij niet kon lezen.
Peter raapte het vel op, draaide het rond, en zag toen de letters. De frons werd wat dieper, alsof het hem hielp met begrijpen wat de brief betekende. Zijn lichtgroene ogen gleden over de letters, en, oh help, hij begreep ze.
      Zijn blik gleed omhoog en haakte zich in de mijne. 'Oh. Juist, ja. Ik snap het al.'

Reacties (3)

  • flutter_shy

    2 jaar geleden
  • ProngsPotter

    Ik ben benieuwd!

    2 jaar geleden
  • ChiIdhood

    Heel mooi geschreven. Ik ben benieuwd wat het allemaal betekent

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen