Foto bij × Chapter 01

Het eerste hoofdstuk, en ik heb al besloten de verhaallijn van Once Upon a Time helemaal te verpesten. Goed bezig dit :'D


New York City, present - Wendy Darling

      Ik leunde tegen de muur, wachtend tot ik naar binnen geroepen zou worden. Het was nu al een halfjaar hetzelfde ritueel: twee maal in de week therapie. De andere dagen bestonden uit, uit wat eigenlijk? Er leek niks te zijn wat ik heel de tijd deed, op mijn gedachten ordenen na. Nee, er was niks waarmee ik mijn tijd vulde. Iedere keer was het wachten en kijken hoe de wijzers verder tikten, me brachten naar de volgende dag.
      Mijn blik gleed door de kamer. Er was niks veranderd sinds de eerste keer dat ik hier had gezeten. Wit met blauwe muren, enkele kleurrijke posters die wat uitlegden over medische problemen, een walgelijke oranje kleur stoelen en een dikke vloerbedekking. Er was duidelijk geprobeerd de wachtkamer wat op te fleuren, maar voor mij voelde het niet echt vrolijk. Nee, het was net alsof de posters waren om de eenzaamheid en de pijnlijke sfeer, die de patiënten hier gebracht hadden, te verbergen. Het was een leugen, één van de velen die de volwassenen ons, de kinderen, vertelden.
      Ik focuste mijn aandacht daarom op de mensen, om de oplaaiende woede die ik geen plaats kon geven te onderdrukken. Er zat een meisje, blond haar en mooie bruine ogen, ogen die vooral aandacht voor haar telefoon toonden. Het was enkel dankzij het elastiekje, dat haar haar in een knot bond, dat haar lokken niet als gordijn voor haar gezicht schoven. Waarschijnlijk was ze ongeveer mijn leeftijd, vijftien, misschien zestien.
Waarom zou ze hier zijn? Waarvoor had ze therapie nodig? Was ze zoals ik, en zat er ook een gapend gat in haar geheugen van alles voor wakker worden in dit gebouw, of was er een ander probleem waarvan ik de waarde misschien nog niet kende?
      Ik werd onderbroken uit mijn gedachten toen ze opkeek, en ze me een hatelijke blik toezond. Ja, hatelijk, op een manier dat je naar diegene kijkt die heel je leven overhoop heeft gehaald. Zoals je kijkt naar die persoon die al je kansen tot geluk van je af heeft genomen. Ja, ik wist precies wat voor blik dit was.
      Ik schoot wat achteruit toen een schok van ijzige realisatie door mijn lichaam vloog. Het was niet omdat ze me klaarblijkelijk haatte. Nee, dat was het niet.
      Maar ik kende die ogen.
Ik had geen idee waarvan, of bij welke naam ze hoorden, maar alles, alles in mijn hoofd schreeuwde dat ik dit meisje kende. Eerst was het me niet opgevallen, maar nu haar gelaat eenmaal in deze staat was gevouwen, wist ik zeker dat ik haar eerder gezien had. Ik wist enkel niet wanneer.
Met mijn ogen nog altijd ietsje wijder open gesperd dan gewoonlijk, richtte ik mijn blik op de grond.
      'Wendy, het is jouw beurt.'

      Na met lood in mijn schoenen de kamer binnen te zijn gelopen, nam ik plaats op de stoel. Mijn therapeut, dr. Gander, ging tegenover me zitten met papier en pen in de aanslag om alles wat ze van me loskreeg te noteren. Geen woord kon zich veilig wagen in deze kamer voor de dame, maar aan de andere kant was ze niet de ergste volwassene om je geheimen aan te verklappen. Zeker gezien ik mijn geheimen zelf nog niet kende.
      'Dus, Wendy, hoe gaat het?' vroeg Gander glimlachend.
      Ik leunde wat meer tegen de stoelleuning, kreeg de neiging te wippen om iets met de opkomende zenuwen te doen. 'Wel goed,' zei ik snel, keek haar niet helemaal recht aan. Ik vertrouwde haar niet volledig, hoe hard ze haar best ook deed me dat wel te laten doen. Ik had geen idee wie ik was geweest voor ik hier mijn ogen opende en te horen kreeg dat ik bewusteloos was gevonden langs de weg, en al helemaal geen idee of de mensen die me gevonden hadden misschien al wel een idee hadden.
      'Mooi, nog iets nieuws ontdekt?'
      Ik aarzelde even. Ik zou nu kunnen vertellen over het meisje in de wachtkamer. Ik zou kunnen vertellen dat ik haar herkend had, dat er enkele wazige flitsen door mijn hoofd waren gegaan bij het zien van haar blik.
Mijn mond besloot dat ik het zou verzwijgen, toen het een "niet echt" produceerde.
      Gander knikte even en mompelde iets, mijn aandacht lag er niet bij. Meestal vertelde ze hetzelfde verhaal, steeds weer dat ik hoe dan ook wel vooruitgang zou maken, maar altijd in combinatie met die blik die "leugenaar" op haar gezicht schilderde. Ze wist dat dit lastig ging worden, en waarschijnlijk haatte ze oprecht dat juist zij voor mij was uitgekozen. Niet dat ik haar dit kwalijk nam - ik was niet de gemakkelijkste patiënt in dit gebouw.
      'Sluit je ogen, Wendy,' zei de therapeut met een zwakke, niet helemaal echte glimlach rond haar lippen. Aarzelend luisterde ik naar haar, en het zwart omringde me. Ik wachtte af op haar volgende woorden.
      'Ga naar Neverland,' vertelde haar zoete stem me. Een frons verscheen tussen mijn wenkbrauwen. Neverland. Een woord dat ik nu al zo vaak gehoord had, zonder de betekenis te kennen. Het wekte zoveel emoties op die ik geen plaats kon geven. Verwarring woedde zich in mijn brein. Ik probeerde het zogenoemde Neverland te zoeken tussen mijn herinneringen, en ik bleef zoeken, maar, net als altijd, vond ik niets.
      'Dat... dat kan ik niet meer... Hij heeft me verbannen,' prevelde ik.
Ik wist niet waarom ik dit zei, ik wist enkel dat het zo was. Iemand, en ik wist dat het een jongen was geweest, had me van de droomwereld die ooit mijn grootste wensen bezat, in een nachtmerrie veranderd, en me er uiteindelijk weggestuurd. Weggestuurd naar de vergetelheid, iets kouds en onbereikbaars, een grond die altijd toch enkele centimeters onder mijn voeten bleek te blijven, alsof ik de realiteit en realisatie van wat er was gebeurd niet kon raken.
      Een frons verscheen op Ganders gezicht, haar bleke gezicht dat snakte naar zonlicht. De rimpels die altijd al op haar gezicht waren getekend, stonden er nu duidelijk en helder op getekend. Ja, ik zag precies hoe vaak ze zich wel niet zorgen had moeten maken in dit leven.
      'Verbannen?'
      Ik knikte voorzichtig, 'Hij... Een jongen, hij wil niet dat ik het zie,' ratelde ik, zonder zelf helemaal te begrijpen wat ik zei. 'Waarschijnlijk is er iets wat ik niet mag zien. Iets waarvoor hij zich schaamt, hij haat het om voor gek te staan.'
      De therapeute leek nu geïnteresseerd in me, een interesse die de meeste mensen niet bepaald kregen wanneer ik simpelweg het eerste zei wat er in mijn hoofd popte. 'Wie is "hij"?'
      Even was ik stil. Wie was hij eigenlijk? 'Hij... is mijn grootte. Zo voelt hij zich en zo ziet hij eruit tenminste, als je zegt dat hij ouder is, wordt hij boos. Hij is vrij verwaand, eigenlijk. Je kan nooit eerlijk zeggen wat je van hem vindt als dit ook maar lichtelijk negatief is. Hij is nogal snel beledigd. Niet dat het heel veel uitmaakt - als hij zich verveelt, wordt hij toch wel sadistisch. Je bent eigenlijk nooit helemaal veilig voor hem.'
      'Kan je misschien vertellen hoe hij eruit ziet?' vroeg de vrouw voor me. Ja, ze ging dit gesprek een kant op sturen. Een kant die ik niet leuk ging vinden. Ik voelde het, ik zag het aan hoe ze keek, hoe haar houding in elkaar zat. Ze wilde iets pijnlijks omhooghalen, en ze danste met haar vingertoppen over de nog altijd open wond. Ze kon elk moment haar nagels in mijn vlees steken, het bloed weer over mijn lichaam laten lopen, zonder enige spijt. Ik kon me nu terugtrekken, ik moest me nu eigenlijk wel terugtrekken, maar... wat als ik er baat bij had haar antwoorden te geven?
      'Hij heeft donker haar,' hielp mijn mond me uit het conflict, alsof de woorden vanzelf vloeiden, hoe hard ik ook mijn best zou doen ze tegen te houden. 'Groene ogen. Groene kleding, meestal tenminste. Hij is tamelijk lang en slungelig, grijnst meestal.'
      Ganders pen raasde over het papier en noteerde de beschrijving die ik gegeven had. Ik zag nu dat ze ook mijn eerdere woorden genoteerd had. Nee, geen letter zou onopgemerkt blijven zolang dit mens tegenover me zat. Verdomme, ik moest mijn mond eens leren houden bij volwassenen zoals dezen. Het leidde alleen maar tot problemen.
      De therapeute haakte haar grijze ogen weer in de mijne. 'Is er nog iets wat je kwijt wil?' vroeg ze zo vriendelijk mogelijk. Voordat mijn mond iets kon zeggen, schudde ik hevig mijn hoofd, nee. Ze kreeg geen woord meer uit me, dit voelde al als veel teveel. Eerst moest ik zelf ontdekken wat deze zinnen hadden betekend. Ik moest ontdekken wie hij was, voordat zij het deed.
Gelukkig ging ze er niet op in, zei gedag, en ik verliet de kamer. Echter ging dit niet helemaal soepel, want zodra ik de deur opende, staarden twee bruine ogen me meteen aan en de blik werd hatelijk zodra ze me herkende.
      Oh fijn, zij.

Reacties (2)

  • ProngsPotter

    Ik ben heel benieuwd wie dat meisje is, als onze hoofdpersoon niet Wendy had geheten had ik gedacht dat zij Wendy zou zijn :'D

    2 jaar geleden
  • ChiIdhood

    Owh echt heel mooi geschreven, Love it, i

    2 jaar geleden
    • inktzwart

      Haha yeyyy thanks Heb je jezelf al gespot? Al ben je nu nog niet heeeel vriendelijk

      2 jaar geleden
    • ChiIdhood

      Ja ik heb het gevoel van wel Hehe, yay

      2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen