Foto bij Vervanging

De rest van de dag ging voorbij zonder dat ik Gül noch Amon te zien kreeg. Ik probeerde zo min mogelijk te denken aan alles wat er gebeurde. want ik merkte dat het mijn hoofd een beetje op hol bracht. Als ik door het paleis liep, merkte ik dat ik constant om me heen keek om te zien of ik Amon ergens zag lopen. Waarom? Geen idee. Ik hield mijn oren steeds gespitst om te horen of iemand in het harem het toevallig over mij had, of over Gül. Of over Güls vrouwelijke vormen ten opzichte van mij. Het onderdrukken van mijn gedachten werkte alleen maar averechts, en ik merkte dat ik een soort van angst begon te ontwikkelen wat betreft.. mijn macht over Amon. Was hij zijn interesse in mij misschien... verloren? Dat was toch ook best begrijpelijk. Als je een kind met iemand had, dan sprak het toch voor zich dat je een bepaalde band met diegene had? En dat diegene een bijzondere positie had, dat was logisch. Misschien had ik overal teveel achter gezocht, misschien hadden we de obsessie met z'n allen opgeblazen en was het slechts een uitspatter geweest, een raar psychologisch ding. Niets om je druk over te maken. Iets wat alle machtige mannen wel overkwam, en wat ook weer overging. Uiteindelijk zou ik precies zijn zoals de andere meiden uit het harem... en dat was wat ik altijd wilde. Toch? Normaal zijn, rustiger kunnen leven, zoals de rest. Het idee was een beetje onwennig, omdat ik bijna gewend was geraakt aan de vreemde positie die ik binnen korte tijd had ingenomen in het paleis. Aan de ene kant werd ik blij bij de gedachte aan een leven met nachten waarin ik gewoon zou kunnen slapen. Aan de andere kant voelde het alsof ik het enige beetje grip dat ik in mijn leven ergens op had, begon te verliezen. Als Amon niet meer door me geobsedeerd was, wat had ik dan nog over om onder controle te houden? Hoewel ik eigenlijk allesbehalve controle had- ik moest niet vergeten dat ik hier de slavin was. Al het denken maakte me gek, en ik dronk dan ook meer wijn dan normaal.
Toen we ons die avond aan het klaarmaken waren voor het uitvoeren van Güls dans, bekeek ik mezelf in de spiegel van het haremhok. Ik staarde bedenkelijk naar mijn buik en ribben en keek daarna naar Arzu, die naast me stond. Haar heupen waren inderdaad breder en haar bovenbenen voller. Voor haar borsten gold hetzelfde, en de mijne waren eigenlijk best bescheiden. Ik had me nooit onzeker over mezelf gevoeld, maar hoe langer ik erover nadacht, hoe minder tevreden ik was met mijn lichaamsbouw. Arzu, opmerkelijk als ze was, merkte op dat er iets was.
'Wat is er?,' vroeg ze lief terwijl ze zich aan begon te kleden. Ze keek me met grote ogen aan. Ik haalde nonchalant mijn schouders op en begon me ook aan te kleden.
'Niets bijzonders. Ik merkte op dat jullie eigenlijk allemaal zo... mooi gevormd zijn. Misschien is dat iets van deze landen...'
Ik was nog niet uitgesproken, of Arzu begon al te lachen. Vriendelijk, niet spottend. Ergens voelde ik me opgelucht, en gelaten begon ik de plooien van mijn broek goed te leggen.
'Lara! Lieverd! Je gaat me toch niet vertellen dat je jezelf met míj vergelijkt, of met iemand anders hier?' Ze lachte hoofdschuddend en begon gouden armbanden om haar polsen te doen. Ik grijnsde, niet goed wetend wat ik moest zeggen.
'Niet echt. Het viel me gewoon op dat... dat Gül me niet echt aardig lijkt te vinden.' Ik kon mezelf wel slaan, die opmerking sloeg natuurlijk nergens op. Soms kon ik dingen zeggen waardoor ik me echt afvroeg hoe ik erbij kwam om.. nou ja, zo te zijn.
'Gül? Och...' Arzu ging op gedempte toon verder. 'Dat had ik natuurlijk al wel verwacht. Praatjes verspreiden zich in dit paleis sneller dan vuur, en iedereen weet natuurlijk min of meer hoe Amon zich tegenover jou gedraagt. Ongetwijfeld heeft dat verhaal Gül ook bereikt. Iedereen weet dat ze een zwak voor hem heeft en hem als haar goed recht beschouwt.'
Ik zweeg bedenkelijk en behing mezelf met sieraden.
Toen iedereen even later al weg was en ik in mijn eentje in het hok stond, gebeurde er iets merkwaardigs. Ik voelde me moe omdat ik die nacht slecht had geslapen, en ging dus even liggen- waarschijnlijk duurde het nog even voordat we geroepen zouden worden. Ik sloot mijn ogen, en voor ik het wist verkeerde ik in een soort half-slapende toestand. Ik kreeg een vreemde droom, die toch niet echt een droom was, omdat ik zelf half wakker was. Ik droomde over Amon, Amons warmte, en zijn handen die mijn armen streelden, en mij uitkleedden. Het voelde zo ongelofelijk écht, dat ik ervan overtuigd was dat het ook gebeurde. Ik voelde letterlijk zijn warmte. Mijn hart bonsde wild in mijn keel, mijn onderbuik voelde warm en tintelend aan, ik ademde snel. Ik voelde hoe hij me aanraakte. Ik zag zijn gezicht en zijn donkere, glimmende ogen. Met een schok werd ik wakker, ik hapte naar adem. Mijn voorhoofd was bedekt met zweet en mijn handen beefden. Wat was er aan de hand? Geschrokken ging ik snel rechtop zitten en staarde verward voor me uit in het donker- het was inmiddels pikdonker geworden. Ik voelde mijn hart kloppen en ik voelde een dierlijk vuur in me, alsof er gloeiende kooltjes in heel mijn lichaam waren. Mijn benen voelden slap en week aan. Ik kende dit gevoel niet, ik begreep niet waar het vandaan kwam. Het enige wat ik wist, was dat ik een intens verlangen had om naar Amon toe te gaan. En daar schrok ik van. Ik bleef nog een tijdje zo zitten, wachtte tot mijn hartslag rustiger was geworden en mijn handen niet meer zo klam aanvoelden. Daarna stond ik op en liep een paar keer heen en weer om mijn benen weer stabiel en op gang te krijgen. Zo onrustig had ik me nog nooit gevoeld... ik schonk snel wat honingwijn voor mezelf in en dronk het glas in één keer leeg. Vervolgens haastte ik me uit het hok, want waarschijnlijk zouden we al bijna moeten gaan dansen.
Toen ik het haremhok uitliep, werd ik inderdaad tegemoetgekomen door Meliha, die me was komen halen.
'Waar was je?,' wilde ze verwijtend weten. 'Het is al bijna tijd!' Ik dacht aan het gesprekje dat ik die middag af had geluisterd, en antwoordde niet. Waarom zou ik ook?
Ik liep achter haar aan, zwijgend, en ook zij zweeg. Ze liep snel voor me uit en ik deed mijn best om haar bij te benen.
Voor het vertrek van Amon stonden alle andere meiden al te wachten, en ze keken opgelucht op toen ik aan kwam lopen. Zo te zien hadden ze al wat gespeculeerd over wat er met me gebeurd zou zijn- misschien had Gül mijn thee al laten vergiftigen, of zo.
Meliha liep het vertrek binnen, en ook ik gluurde over de schouders van de anderen naar binnen. Tot mijn verbazing zag ik daar Gül staan. Ze stond naast de kussens waar Amon en enkele vrienden van hem en de Sultan zaten en zich tegoed deden aan wijn. Toen ik Amon zag, voelde ik een vreemd schokje door me heen gaan. Het onbehagelijke, vreemde gevoel van de droom kwam weer terug. Ik slikte en keek vlug weg, zodat ik niet zag hoe Meliha ons aankondigde. Rustig liep ik achter de andere meiden aan en zorgde ervoor dat ik niet naar Amon keek. Ik voerde de dans uit op de automatische piloot en toen ik mijn nieuwsgierigheid toch echt niet meer kon bedwingen, keek ik eventjes op. En zag tot mijn grote verbazing dat Amon niet naar me keek. Nee, hij keek niet naar me... hij keek naar de groep, en draaide zich zo nu en dan om naar Gül om haar een trotse blik toe te werpen. Het was ten slotte háár dans. Gül op haar beurt straalde van zelfgenoegzaamheid. Iedere keer dat ik naar haar keek, leek ze me arroganter.
Ik voelde een soort van boze teleurstelling in me opkomen toen ik tijdens de rest van de dans merkte dat Amon nog steeds niet naar me keek. Hoe was het mogelijk? Wat me eigenlijk het meeste irriteerde, was dát het me irriteerde. Waarom trok ik me er zoveel van aan! Wat was er toch mis met me? Die man had mij op een schandelijke manier behandeld, respectloos, had me doodsangsten uit doen staan. Waarom leek het dan alsof ik verslaafd was geraakt aan zijn aandacht? Ik voelde mijn wangen gloeien van frustratie, kon mezelf wel aan mijn haren trekken. Mijn dans leed eronder, en Tezy, die naast me stond, merkte dat. Ze keek me nogal verbaasd aan, aangezien ik erom bekend stond onder alle omstandigheden mijn zelfbeheersing te kunnen behouden. Toen ik naar Gül keek, zag ik dat die echter wél naar me keek. Ze keek als een slang, als een roofdier, als iemand die iets van plan is. Het joeg me schrik aan. Op dat moment klapte ze in haar handen, en iedereen stopte met dansen en zette een stap achteruit. Waarschijnlijk was dit afgesproken toen ik er nog niet bij was geweest, maar ik paste me vlug aan en deed wat de anderen deden. De muziek veranderde van tempo, en toen trad Gül naar voren. Ze nam het over en begon te dansen, als een echte godin. Ik keek naar Amon. Hij keek naar haar. Om zijn lippen speelde een geniepig glimlachje.
Ze was gekleed in purperrood, en droog talloze gouden armbanden, kettingen en belletjes. Als een volmaakte eenheid bewoog ze op de muziek, nee, de muziek bewoog op haar. Haar heupen waren zo soepel en vrouwelijk, zo gevormd als een zandloper, haar benen waren stevig en op hetzelfde moment licht en lenig. Mijn mond viel een beetje open terwijl ik naar haar keek, en ik merkte dat ook de andere meiden compleet in vervoering raakten. Toen ik weer naar Amon keek en merkte dat zijn ogen een fractie van een seconde mijn kant op schoten, en gelijk weer terug toen hij merkte dat ik keek, voelde ik een vreemd soort opluchting. Hij was me dus niet vergeten. Maar wat was er in de afgelopen uren gebeurd, dat zijn obsessie leek te zijn... afgenomen? Ik pijnigde mijn hersenen op zoek naar een antwoord, maar het enige wat er in me opkwam, was dat hij misschien wel weer verleid was door Gül. Hij staarde immers verrukt naar haar en klapte uitvoerig in zijn handen toen de muziek ophield. Zo klapte hij bij mij nooit. Toen hij Gül ten slotte beval bij hem te blijven en wij allemaal mochten gaan, wist ik niet meer waar ik het moest zoeken. Terwijl we de zaal uit liepen bleef ik achterom kijken, zag hoe hij haar naar zich toe trok en haar haren streelde. Zonder mij een blik waardig te keuren. Dat was het laatste wat ik zag, voordat de deuren sloten en Amon aan mijn zicht ontnomen werd







Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen