Alvorens ik nipte van de warme melk die voor mijn neus stond, blies ik zachtjes. Ik kende mezelf goed genoeg om te weten dat ik mijn tong zou verbranden deed ik dit niet. Er ruste een vredige glimlach op de lippen van de jonge vrouw. Ik glimlachte vriendelijk en schraapte toen mijn keel, “Vertel eens, waarom ligt je vriendin hier in het ziekenhuis? Is ze van de trap gevallen en heeft ze een arm gebroken?” ik lachte met mijn eigen flauwe mopje. “Was het dat maar..” zuchtte Evelyne, ik trok een wenkbrauw op in de hoop dat ze zou verder praten. Wat ze deed.
“Maddy is voorbije jaar naar de derde wereld getrokken. God ze heeft daar bergen verzet, heeft huizen gebouwd, een handje geholpen in het plaatselijke ziekenhuis en hielp de landbouwers op het veld.” Ze nam een slok van haar koffie en ging verder, “Dat laatste heeft haar in het ziekenhuis laten belanden. Maddy heeft een infectie opgelopen aan haar been, het is zo ernstig dat haar been moet worden afgezet.” Evelyne wilde verder praten, maar dat leek haar even niet te lukken. Eerlijk gezegd moest ik ontzettend slikken door wat ze me net vertelde en wist ik niet wat een juiste reactie was op dit nieuw.
“Wel, je maakt me sprakeloos. Ze zet zich zo in en wordt door het lot op deze manier bedankt. Je zou het anders verwachtte.” Zachtjes schudde ik mijn hoofd. Evelyne glimlachte zwakjes.

Een tijdlang zaten we in stilte te genieten van elkaars gezelschap. “Weet je Evelyne, je vriendin is vast een sterke vrouw. Anders kwam dit niet op haar pad. Het is goed dat jij er bent, iemand zoals jou heeft ze nodig. Iemand om op terug te vallen wanneer het allemaal wat te veel wordt. Het zal niet makkelijk worden maar ik weet zeker dat ze er gaat komen, dat kan niet anders met zo’n vriendin als jou. Je bent er eentje uit de duizend.”
Ik zag haar ongemakkelijk worden en nipte nog een keer van mijn melk, voor dit gênant ging worden. Een luidde sms-toon deed onze ogen kruisen. Beide wisten we ook wat dit betekende. Evelyne’s vriendin was weer in de kamer, of ja ze was wakker geworden.
“Wel, Harry heb je zin om mee naar Maddy te gaan?” Ik schudde enthousiast mijn hoofd en goot de resterende inhoud van mijn tas in mijn keel. “Laten we een glimlach op haar lippen toveren.” voegde ik er nog aan toe terwijl ik mijn infuuspaal bij de hand nam.
De weg naar Maddy’s kamer leek een eindje te duren, we zwegen beide. Evelyne was vast in gedachten gezonken en ik wilde haar niet storen. Ik neuriede mijn favoriete lied en volgde de jonge vrouw op de voet.

“Goed, hier is het.” knikte Evelyne naar de eerst volgende deur. Ze klopte zachtjes aan en opende toen de deur. “God Eve, ik ben blij dat je er bent. Ik voel me zo high, ik wil niet weten wat ze me allemaal hebben gegeven. Ik zou zo met je delen, dit voelt hemels.” lachte de vrouw in het bed. Evelyne begon hevig te lachen maar stopte toen, “Ik heb een verrassing.” En met die woorden trok ze me naar binnen. Maddy’s mond viel open. Ik wandelde de kamer verder in en ging naast het bed zitten.

Nadat ik een uur met de twee dames gepraat had over alles en niets, vertelde ik hen dat ik maar beter kon gaan. Ik voelde aan mn eigen lichaam dat het beter was om te gaan rusten.
Ik gaf beide vrouwen een kus op de wang en vertelde hen dat ze altijd bij me terecht konden. “Moest je je vervelen Maddy, dan kom je maar af. Ik ben hier nog wel een tijdje.” grijnsde ik terwijl ik richting de deur ging .
Het gedacht dat Maddy een vriendin als Evelyne aan de haak had weten te slagen, vulde mijn hele lichaam met warmte. Goed, ik weet wel dat mijn vrienden fantastisch zijn maar toch mis ik het gevoel dat je krijgt wanneer je écht merkt dat je iets voor iemand betekend.

“God Harry, daar ben je!” De stem van Erin klonk ontzettend bezorgd, iets wat ze er niet veel later nog aan toevoegde. “Ik maakte me zulke zorgen. Ik heb andere Cliniclowns zelfs al naar mijn patiënten laten gaan.” Hoe deze toekomstige dokter voor me stond, zorgde er enkel maar voor dat mijn mondhoeken naar boven krulden.
“Erin maak je niet zo druk meid, ik was bij een fan. Ik wilde mensen gelukkig maken. Geef me een kwartiertje en ik kom je vergezellen bij de kinderafdeling. Ik moet gewoon even rusten.” Met die woorden gooide ik mijn lichaam op het bed. Nu ja, gooien was misschien wat overdreven. Ze glimlachte en stond op van de stoel die naast mijn bed stond.
“Goed, ik begin er dan al maar aan. Val je in slaap, blijf dan zeker gewoon slapen. Je kunt me nog altijd helpen. Anders moet je me gewoon sturen als je er aankomt. Hoor ik niet van je dan passeer ik voor ik naar je huis ga nog wel een keertje.” Ze klonk lekker streng maar tegelijkertijd oh zo bezorgd.
“Goed, laten we het zo afspreken. Doe de kids te groeten!” riep ik nog voor Erin mijn kamer verliet.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen