||Rosemary Tyler Ahotley

'Ik wist eigenlijk niet dat je kon lezen,' grijnst Embry als hij weer de kamer binnenkomt. In een hand heeft hij een ingepakt boek en in de andere twee zakken patat.
      'Ha-ha, grappig, Call,' zeg ik quasi-beledigt terwijl ik speels met mijn ogen rol.
      'Hier,' grijnst Embry en hij geeft me een zak patat met mayo aan.
      'Ah, eindelijk iets vet en ongezond. Je bent geweldig,' glimlach ik dankbaar en ik prop een frietje in mijn mond. Het ziekenhuiseten is nog steeds niet te eten en niets is beter dan een geheim patatje terwijl je eigenlijk droge pasta moet eten.
      'Dat weet ik,' grinnikt Embry. Hij legt mijn portemonnee en het ingepakte boek op het nachtkastje en ik trek vragend mijn wenkbrauwen op.
      'Hoeveel was het?' vraag ik.
      'Niet veel,' antwoordt Embry nonchalant.
      Ik rol met mijn ogen, leg mijn patat op het nachtkastje en pak mijn portemonnee. Na een snelle scan kom ik tot de conclusie dat er helemaal geen geld weg is. Ik frons mijn wenkbrauwen. 'Waarmee heb je betaald?'
      'Met geld,' zegt Embry met wiebelende wenkbrauwen.
      Ik rol met mijn ogen en geef hem een speelse duw tegen zijn onderarm. 'Serieus, hoeveel was het?' vraag ik met opgetrokken wenkbrauwen.
      'Laat het zitten, oké? Het was niet veel,' glimlacht Embry, zijn schouders ophalend.
      Ik moet toegeven, die glimlach staat hem behoorlijk aantrekkelijk. 'Embry, je-'
      'Dat is mijn naam, inderdaad,' onderbreekt hij me. 'Als je nu nog een keer iets probeert te zeggen over geld, dan heb ik mijn eigen manier van ervoor zorgen dat je ophoudt,' voegt hij er dreigend aan toe.
      'Laat me dan op z'n minst voor het boek be...' Voor ik het weet, voel ik een paar warme, volle lippen op de mijne landen en verdoofd staar ik in Embry's chocoladebruine ogen. Mijn hart begint als een razende te kloppen en mijn benen veranderen in spaghetti sliertjes. Het is maar goed dat ik in een bed zit, want anders was ik ongetwijfeld door mijn knieën gezakt.
      De kus duurt niet langer dan een fractie van een seconde, want Embry weet namelijk niet hoe snel hij zich terug moet trekken. Hij leunt weg van me, terwijl zijn wangen knalrood kleuren. Hoewel ik normaal wel een sarcastische opmerking klaar heb, kan ik nu enkel verdoofd naar de jongen staren die ik pas een paar dagen ken, niet wetend wat ik ervan moet denken.
      'Ik... uhh.... ik... moet... g-gaan,' stottert Embry. Hij staat vliegensvlug op van de stoel naast mijn bed, waardoor hij ook nog eens bijna struikelt en nog voor ik hem kan vragen wat er aan de hand is, is hij al vertrokken.
      Ik ontwaak langzaam uit mijn trance en ik laat mijn vinger over mijn lippen glijden. Hoewel de hele gebeurtenis niet langer dan een minuut geduurd heeft, word ik toch helemaal warm van binnen. Hij is in ieder geval in een ding geslaagd en dat is dat ik mijn mond dichthoud, want ik was zo geschrokken en verdoofd dat ik hem mooi niet zou tegenspreken.
      Ik laat een zucht horen en focus me weer op de warme zak met eten op mijn schoot. Waarom zijn we naar Amerika verhuisd?

Reacties (3)

  • Raw

    OOOOHHHH zelfs ik voel mijn hart in mijn borstkas kloppen <3

    3 jaar geleden
  • EvaSalvatore

    OH MY GOOODDD

    3 jaar geleden
  • Butterflygirl

    Oh wauw aawh

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen