Mijn ouders hadden altijd verscheidende bordjes in huis met spreuken. Eén van die spreuken luidde als volgt: "home is where you heart is". Dus de uitspraak van Harry zou wel en niet kloppen. In de realiteit was mijn hart als orgaan zeker aanwezig op de plek waar Harry en ik ons bevonden. Echter, mijn hart in die in de spreuk bedoelt werd was allang verdwenen. Ik had geen hart en geen gevoelens meer. Ik was een leeg omhulsel die al jaren werkte op automatische stand. En dus, omdat het het enige was wat ik kon doen, knikte ik maar als bevestiging. Harry leek tevreden en zakte weer onderuit waarna zijn ogen sloten. Zo brachten we een aantal minuten door. Ik dommelde bijna weg in het warme water. De open wondjes en krasjes waren al bijna allemaal genezen maar de paar die nog aanwezig waren op mijn lichaam prikten nog een beetje door het zeepwater. Toch voelde ik me schoon, voor het eerst in een hele lange tijd. Bij hém werd ik afgesproeid en druipend van het koude water weer in het hokje gedropt, waar het stof gelijk aan mijn rillende lichaam kleefde. Zelfs sinds ik hier ben was er nog geen mogelijkheid geweest om me te douchen. Elke ochtend hielpen Niall of Liam me met opfrissen en aankleden maar het was nooit schoon genoeg.
"Lunchtime is nearing, let's get you out." Ik opende mijn ogen en zag Harry bij de badrand staan; zijn enorme figuur liet een schaduw over mij vallen. Ik had kippenvel. Stilletjes was ik dankbaar voor de boxer die ik aan mocht laten. Ik duwde mezelf op zodat ik in een zittende positie zat en legde mijn handen op de badranden om mezelf op te duwen. Harry hield me tegen met een hand op mijn schouder die me zachtjes terug drukte. Waarom was hij zo voorzichtig? Hij pakte de sproeier van de badrand en binnen een seconde vloeide het water eruit.
"I am gonna wash you hair, okay?" Mompelde hij zachtjes, waarna de warme stralen over mijn achterhoofd gleden. Veel haar was het niet; nog steeds een klein donslaagje. Harry pakte ook een bus zeep en begon mijn hoofd ermee in te masseren. Zijn vingers voelde zo kalmerend dat een klein geluidje mijn mond ontsnapte. Hij spoelde het zeep er weer voorzichtig af met de sproeier en hielp me daarna het bad uit. De kou overviel me en binnen no time rammelden mijn botten weer. Het was een vervelend en tikkend geluid, dat steeds luider en luider leek te worden. Totdat een zachte warmte mij inwikkelde. Harry had een reusachtige handdoek om me heen gewikkeld waarna hij met het bevel "wait here" de ensuite uitliep. Ik bleef keurig om mijn plaats staan en keek nu recht in de spiegel die tegenover het bad hing. Ik had mezelf al een lange tijd niet gezien. Mijn ogen lagen dieper in mijn schedel dan normaal wat zorgde voor donkere wallen. Eén oog had nog een geel- en groen achtige tint van een oude blauwe plek. Mijn wangen waren zo erg ingevallen dat mijn jukbeenderen bijna door mijn lijkbleke vel heen sneden. Mijn lippen waren kleurloos en gebroken en al mijn haar was verdwenen; niks op mijn hoofd, geen wimpers en geen wenkbrauwen. Ik was spuug maar dan ook spuuglelijk. De tranen brandden in mijn ogen maar ontsnapten niet. Ik was slechts een omhulsel zonder gevoelens, gecreeerd om te dienen. Ik herhaalde dit zinnetje nog driemaal tot Harry weer binnen kwam lopen. In zijn hand had hij een badjas die hij bij mij omdeed in plaats van de handdoek. De boxer werden ook uitgetrokken. Hij pakte mijn hand om me terug naar de kamer te navigeren. Hij zette me neer op het bed waar ik steevast bleef zitten.
"How can I get you to talk more?" Sprak Harry terwijl hij met zijn rug naar mij toestond om te rammelen in zijn kledingkast.
"I am not allowed to talk unless a question is asked" antwoordde ik daarop. Ik hield zijn bewegingen nauwkeurig in de gaten. Elk moment kon hij zich omdraaien en mij aanvallen. Misschien zou hij me neer schieten of zou hij een riem pakken. De meester hield van riemen. Voornamelijk als hij ze zo strak om mijn nek kon houden dat ik de wereld voor mijn ogen zag verdwijnen door ademnood.
"I am allowing it." Gaf Harry als antwoord maar hij draaide zich niet om. Ik knikte maar besefte dat hij dat niet zou zien.
"Thank you." Zei ik toen maar, "are you my new master then?" Het was eruit voor ik er erg in had. In dat kleine moment van comfort liet ik me gaan. Harry's handen stopten kort met rommelen en nog steeds draaide hij zich niet om. Ik drukte mijn nagels in de palm van mijn hand uit angst maar veel nut had het niet. Door mijn vitamine tekort bogen ze gelijk en groeiden ze toch nauwelijks. Hoe durfte ik mijn oude meester zo te verraden en Harry zo voor schut te zetten. Plots draaide Harry zich om waardoor ik geschrokken ineen kroop. In zijn hand lag echter geen wapen zoals ik anticipeerde maar een stapeltje donkere kleding. Ik nam ze met trillende handen aan zonder naar hem te kijken.
"As I said before, you can just call me Harry." Het was zeker geen antwoord op mijn vraag maar het was.... geruststellend; een onbekend gevoel.

Reacties (2)

  • LarryNiam

    goed geschreven<3
    snel verder:)

    3 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Wat prachtig beschreven!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen