Foto bij Verbrand

'Lara!'
Ik schrok op, merkte dat ik half in slaap was gevallen. Waar was ik?
'Lara... beloof me alsjeblieft dat je vannacht sláápt. Ik zal een drankje met valeriaankruid voor je maken.' Ik keek in het bezorgde gezicht van Ozlem. Ze keek bedenkelijk naar de wallen onder mijn ogen, en mijn bleke gezicht. Ik wreef in mijn ogen en kwam een beetje overeind. We zaten in de tuin, onder de sinaasappelboom naast de vijver.
'Ja.. dat zou fijn zijn,' antwoordde ik glimlachend. Diep in mijn hart geloofde ik niet erg dat het drankje zou helpen, maar het was in ieder geval lief van haar.
'Ben je ziek?,' wilde Tezy nieuwsgierig weten. Ze trok bloemblaadjes van een madeliefje en blies ze één voor één weg. Ik schudde mijn hoofd en lachte zwakjes.
'Ik slaap de laatste tijd niet erg goed.'
Het was even stil. Het enige geluid kwam van de vogels die zich zo nu en dan kwamen wassen in de vijver, of van de zoemende bijen en andere insecten.Ook de krekels in het hoge gras lieten zich horen: dat rustgevende geluid zorgde ervoor dat ik zo nu en dan indommelde. Ik dronk mijn laatste beetje honingwijn op.
'Hoe lang denken jullie dat Gül blijft?,' vroeg Arzu plotseling, aan niemand in het bijzonder. De naam "Gül" deed me even opschrikken. Ik probeerde niet te denken aan het voorval van de afgelopen nacht- ik schaamde me ervoor. Ik had me te zwak opgesteld, was te eerlijk geweest. Dat was gevaarlijk, ik mocht het nooit meer doen.
'Ik hoop dat ze snel weggaat,' mompelde Ozlem zacht, bang dat iemand het zou horen. Ze keek om zich heen, maar de dichtstbijzijnde persoon was de wachter bij de deur verderop. Ik zuchtte diep, ten teken dat ik het ermee eens was. Als zij wegging, ging misschien ook een deel van mijn verwarring en rare toestand weg. Ik was het een beetje zat om me zo vreemd te voelen. Éen gedachte aan Amon, en ik voelde al iets opvlammen in mijn buik. Ik masseerde mijn slapen en kneep mijn ogen dicht. De andere meiden begonnen te kletsen over onbelangrijke dingen, ik stond op en deed wat rekoefeningen om me wat opgewekter te voelen.
'Ben je eigenlijk onlangs nog bij Amon geweest, Lara?,' vroeg Arzu plotseling terwijl ze met een olijf speelde. Ik deed mijn best om het effect dat die vraag op me had, te verbergen. Ik ging weer zitten, in kleermakerszit dit keer. Ik probeerde uitdrukkingloos te kijken terwijl ik ontkennend reageerde.
Iedereen slaakte verbaasde kreten uit.
'Waarom niet?'
'Hoe is het eigenlijk met zijn vreemde gedrag?'
'Ik dacht dat hij verliefd op je was!'
Ik voelde me een beetje geïrriteerd worden. Misschien was het ook wel de moeheid, maar deze stroom aan vragen was helemaal niet nodig. Ik was niet bij hem geweest, nou en? Wat maakte hen dat uit? Bovendien zouden ze blij moeten zijn, misschien was er dan ook wel een keertje plaats voor hen in Amons bed. Ik haalde diep adem, en blies de lucht weer uit. Beheers je, Lara, dacht ik.
'Ik heb geen idee. Hij wordt in beslag genomen door zijn zoon,' zei ik tenslotte ongeïnteresseerd. Ik stopte een paar olijven in mijn mond zodat ik een reden had om niet te praten. Het was even stil.
'Zou hij... met Gül slapen?,' opperde Arzu plotseling twijfelachtig. Ik kon niks aan mijn reactie doen: met een ruk keek ik op. Ik beet echter op mijn tong zodat ik geen stomme dingen zou zeggen, dus in plaats van 'Denk je?!' uit te schreeuwen, zei ik rustig: 'Misschien wel, ja.'
Het onderwerp zorgde onmiddellijk voor verwoede onderlinge discussies, en de daaropvolgende twintig minuten werd er over niets anders gespeculeerd dan de huidige relatie tussen Amon en Gül. Iedereen gaf enthousiast zijn mening, iedereen was opgewonden omdat er eindelijk weer eens iets was om over te praten.
Ik was de enige die niet echt meedeed aan de discussies. Nadat iedereen haar uitgebreide opinie met argumenten onderbouwd had- het leukste verhaal kwam van Tezy, die een theorie had bedacht waarin Gül eigenlijk Amons nicht was die door een zwerver zwanger was geraakt en nu probeerde haar zoon een hoge adellijke positie te verschaffen door te doen alsof het Amons zoon was- werd het gesprek abrupt afgekapt door Meliha, die ons kwam halen. Ze was... te enthousiast.
'Dames!,' riep ze uit terwijl ze in haar handen klapte. Wantrouwig keken we naar haar op; waarom was ze zo opgewekt? Dat kon nooit veel goeds betekenen.
'Een nieuwe dans vanavond. Gül heeft me weer eens iets fantástisch geleerd vandaag!' Ze stond nog net niet te springen. Alle meiden keken verwachtingsvol omhoog naar Meliha, die voor het tapijt ging staan waarop we zaten. Ik zuchtte inwendig. Niet wéér hetzelfde tafereel waarin Gül de show zou stelen. Ik voelde mijn wangen al rood worden van frustratie- mooi, dan had ik tenminste wat kleur op mijn gezicht.
'Het is een dans uit een rijk in het verre zuiden, een dans die ons niet bekend is. Jullie zullen zien hoe verrukt Amon ervan zal zijn,' vervolgde Meilha onheilspellend. Ik vroeg me af wat het allemaal te betekenen had. 'Bovendien zullen we vanavond belangrijk bezoek hebben: niet alleen de sultan zal aanwezig zijn bij de dans, maar ook twee afgevaardigden van sultan Paiman van Babylonië. Dit is belangrijk omdat onze sultan politieke belangen bij hem heeft, en hem tot zijn vriend moet maken- maar dat is voor jullie niet interessant. Wat interessant is, is dat jullie ze op hun gemak moeten stellen. Ze geven wat ze willen. Wát ze ook willen,' voegde ze er nadrukkelijk aan toe. 'Want daarvoor zijn jullie hier ten slotte.'
We keken elkaar allemaal aan, benieuwd naar wat er zou gaan komen. Of dat nu iets goeds of iets slechts inhield.

De dans was inderdaad... anders dan wat we gewend waren. Het was een dans waarbij ritme ontzettend belangrijk was, en er weinig ruimte was voor improvisatie- iets wat normaal gesproken altijd mogelijk was. Het duurde een hele tijd voor we allemaal min of meer begrepen wat Gül bedoelde, en daarna duurde het nog een hele tijd voor we de dans ingestudeerd hadden. Er waren momenten dat we onszelf letterlijk in dierlijke posities moesten wringen, en eigenlijk kon ik me wel vinden in de puurheid van de dans. De 'rauwheid'.
De middag vloog ondanks mijn irritaties aan Gül voorbij, en na het avondeten moesten we ons aankleden voor de dans. Ik had verwacht dat we, zoals altijd, iets uit moesten zoeken uit de haremgarderobe. Gül had de koninklijke kleermakers echter dezelfde ochtend nog aan het werk gezet, en presenteerde ons een outfit die we nog nooit hadden gezien.
'Aanschouw!,' zei ze trots terwijl ze een soort tuniek omhooghield, volledig gemaakt van... dierenhuiden. Niet zomaar dierenhuiden zoals die gebruikt werden bij koud weer, maar... tropische dierenhuiden. Ik wist niet goed hoe ik het moest omschrijven. De tuniek die Gül liet zien bestond uit de vacht van een luipaard. Mijn mond was zonder dat ik het wist opengevallen. Ik keek naar Güls gezicht, haar rode wangen, die een opgewonden glans hadden. Zoals altijd lag er iets dominants in haar blik, iets mysterieus. Alsof je niet kon weten wat ze dacht.
De reactie van de meiden was verschillend. De eerste twee seconden was het stil, daarna steeg er geroezemoes op, dat steeds enthousiaster werd. Eigenlijk hád het wel wat, en het was eindelijk iets nieuws.
De kleding werd uitgedeeld, en ik kreeg een topje met het patroon van een tijger en bijbehorend rokje. Een sjaal van doorzichtige oranje stof om mijn heupen maakte het af, waaraan rinkelende belletjes waren gevestigd. Toen ik mezelf in de spiegel bekeek, moest ik toegeven dat ik er erg exotisch uitzag. Mijn zwarte krullen lagen als een enorme kroon om mijn hoofd, mijn ogen fonkelden en ik bloosde- misschien door opwinding, misschien door gebrek aan slaap. Ik maakte me op met niet al teveel cosmetica- ik vond het effect van de tijger al heftig genoeg- en keek daarna rond om de anderen te bewonderen.
Zodra Arzu me zag, werden haar ogen groot.
'Lara!,' riep ze uitgelaten uit. 'Het staat je werkelijk fantástisch!'
'Je lijkt wel een godin!,' jubelde Tezy. De anderen vielen haar enthousiast bij. Ik zag hoe Gül, die bezig was Meliha te helpen met haar zebratuniek, met een ruk opkeek toen haar scherpe oor dit alles hoorde. Ik zag vanuit mijn ooghoeken hoe ze me strak aanstaarde, en hield mijn gezicht in de plooi.
Degene die echter de kroon spande was, in mijn ogen, Cari. Ze was de enige met goudblond haar, en dat vormde een overweldigend contrast met de donkergrijze, glanzende pumahuid die nauwsluitend om haar lichaam zat. Ik kon niet stoppen met haar te complimenteren, ze was werkelijk een hemelse verschijning. Ik hoorde ergens hoe een klein jaloers stemmetje zich ermee begon te bemoeien. "Wat als Amon haar mooier vindt dan jou?" Ik kapte het stemmetje onmiddellijk af. Het was niet eerlijk, niet ten opzichte van Cari, die verlegen de complimenten in ontvangst nam en zenuwachtig met haar haar speelde.
Het harem was gevuld met enthousiasme, kreten van verrassing en gejuich, tot Gül in haar handen klapte om orde te krijgen.
'Ik ben blij dat jullie enthousiast zijn, meiden!,' riep ze zelfgenoegzaam uit. 'Jullie zullen zien dat Amon versteld zal staan.' Een geheimzinnig lachje speelde om haar lippen. Beelde ik het me in, of schoten haar ogen af en toe mijn kant op? Ik was een beetje in de war, probeerde helder te blijven. Om Gül te vergeten, dacht ik aan Amon terwijl we richting het vertrek liepen waar hij zich bevond. Wat zou er vanavond gebeuren? Wat zou er gebeuren wanneer hij me zou zien? Zou hij me vanavond.. weer bij zich willen hebben? Ik kreeg een overweldigend, kriebelig gevoel toen ik erover nadacht en voelde het bloed al naar mijn wangen stijgen
Vlak voordat we het vertrek binnengingen, draaide Gül zich om. Om haar lippen speelde een zelfgenoegzaam lachje.
'Voor ik het vergeet... ik heb een opstelling gemaakt van hoe jullie tijdens de dans zullen staan. Ik zal jullie vertellen hoe jullie op komen lopen.' Zodra ze het zei kreeg ik een naar voorgevoel, en het klopte: ik stond helemaal achteraan aan de buitenkant. De vermoeidheid en rusteloosheid begonnen me parten te spelen en ik stond op het punt mijn frustratie eruit te gooien, maar ik balde mijn handen tot vuisten en klemde mijn lippen op elkaar. Ik sloot mijn ogen. Houd je in, Lara. Met één woord kan je alles verpesten. Toen ik wat gekalmeerd was en mijn ogen weer opendeed, zag ik hoe Gül triomfantelijk in haar handen wreef voor ze de deur opengooide. In de juiste volgorde liepen we naar binnen, en ik probeerde nog steeds wanhopig mijn teleurstelling te verwerken. Op deze manier zou Amon me natuurlijk niet zien, niet begeren. Hij zou alleen naar Gül kijken, die helemaal vooraan stond. Toen ik Amon echter zag zitten, was ik te afgeleid om nog over de woede jegens Gül na te denken- Amons mond viel open toen hij ons zag. Hij wist niet wat hij zag, en na een paar seconden van verbazing verscheen er een halve glimlach op zijn gezicht. Hij herstelde zich vlug weer, en zijn ogen zochten mij. Toen die me gevonden hadden, gleden ze snel over mijn lichaam. Hij zag dat ik naar hem keek en keek onmiddellijk weer weg. Op de één of andere manier zag hij er zo... aantrekkelijk uit. Hij droeg een donkerrode outfit met bijbehorende tulband- de kleur gaf zijn huid een nog warmere tint, en er lag ook iets koninklijks over hem heen. Hij leek te gloeien, en toen onze blikken elkaar kort kruisten, ging er een vurige schok door me heen. Ik onderdrukte een riling.
Al vrij snel begon te muziek en begonnen we te dansen. De sultan en zijn vrienden en raadsheren waren er ook, en meer mannen die ik niet kende. Ik merkte dat er achter mij, onder het grote raam, twee mannen op kussens zaten die met elkaar in gesprek waren. Ze leken niet bijzonder veel belang te hechten aan de vrouwen, tot ze mij zagen- tijdens hun gesprek waren hun ogen constant op mij gericht. Ze dronken wijn, en aan hun gloeiende wangen en wazige ogen te zien hadden ze al wat kannen geleegd. Ze begonnen steeds luider en duidelijker over me te praten. Het leidde me af, hoewel mijn aandacht ook naar Amon bleef gaan. Éen van de twee mannen was wat ouder en had een witte baard- hij was meer bezig met zijn glas dan met mij. De andere man was jonger, moest rond de dertig zijn, en zag er belangrijk uit. De kleding die hij droeg was niet die van een normale paleisfunctionaris, maar wat hij dan wel was, kon ik niet zeggen. Hij kon zijn ogen in ieder geval niet van me afhouden, en ik begreep niet waarom het me irriteerde. Ik was het ten slotte gewend.
Al snel vergat ik de twee mannen echter, en ging ik op in de dans. Het was iets waarop ik me meer moest concentreren dan normaal, omdat het anders was. Ik zag aan de andere meiden dat zij hetzelfde hadden. Vóór mij dansten Özlem en Arzu, precies zo dat Amon mij bijna niet kon zien. Ik zag dat hij geen moeite deed om daar iets aan te veranderen, en dat stoorde me mateloos.
De dans ging sneller voorbij dan ik had verwacht, en voor ik het wist stopte de muziek en werd er luid voor ons geapplaudisseerd- ook achter mij. Ik draaide me als vanzelf om, en de jongere man ving onmiddellijk mijn blik.
'Meisje!,' riep hij. Ik sloeg mijn ogen neer, zei of deed niets. 'Kom eens hier!' De oudere man begon te lachen. Ze waren duidelijk allebei vrij dronken. Ik verroerde me niet. Wat moest ik doen? Moest ik gehoorzamen? Wat als hij inderdaad belangrijk was, en weigeren me mijn hoofd zou kosten? Ik durfde me ook niet om te draaien.
Toen de man me nog een keer met meer aandrang riep, besloot ik te gehoorzamen. Ik wilde het risico niet lopen dat ik gestraft zou worden. Voorzichtig kwam ik dichterbij, en ik zag hoe de man enigszins wankelend opstond. Zijn adem rook naar drank, merkte ik toen hij dichterbij kwam. Hij pakte mijn gezicht vast met zijn linkerhand en tilde het op. Ik zag zijn gezicht nu ineens van erg dichtbij, en bestudeerde hem. Donkere ogen, glazige blik. Zweet op zijn voorhoofd, een zwarte baard. 'Jij bent erg mooi. Als je van de sultan bent, dan weet ik zeker dat hij...' De hand van de man krulde om mijn middel en gleed over mijn bil. Ik wist niet wat ik moest doen en bleef als versteend staan. 'Hij wil je vast met me delen. Ik heb nog nooit zo'n verrukkelijk lichaam gezien.'
Het ging heel snel. In een fractie van een seconde werd ik naar achteren getrokken en ging er iemand voor me staan. Amons lange figuur en brede schouders onttrokken de man aan mijn oog.
'Ze is privé bezit,' hoorde ik hem luid en duidelijk zeggen. 'Van mij, om precies te zijn.' Ik hoorde hoe de man zichzelf begon te verontschuldigen, en ik zette een paar stappen achteruit. Ik keek naar Amons rug, zijn handen die in zijn zij stonden. Aan zijn stem kon ik horen dat hij probeerde rustig en beheerst te blijven- maar ik kende hem, en wist dat hij zich niet had kunnen inhouden toen hij had gezien hoe de man mij probeerde bij zich te krijgen. Ik voelde hoe mijn hart snel klopte van de adrenaline, was blij dat ik van de man verlost was- aan de andere kant was alles zo snel gegaan dat ik het nog niet kon verwerken. Wat er daarna gebeurde, was de druppel.
Ik draaide mijn hoofd opzij, en het eerste wat ik zag, was Gül. Ze staarde me aan... en ik bevroor. Haar neusvleugels trilden van woede, haar wangen waren zo rood als vuur. Ik hoorde haar hart bijna kloppen en zag haar ogen zo groot worden dat ze bijna uit hun kassen sprongen. Ze stond tien meter bij me vandaan, maar die afstand overbrugde ze sneller dan ik voor mogelijk hield. Daarbij slaakte ze een kreet waarin alle frustratie schuilging die ze al sinds lange tijd opkropte, en toen stond ze heel dicht voor mijn neus. Tandenknarsend keek ze op me neer en hief haar hand op. Ik probeerde mezelf in een reflex te beschermen, maar was te laat: een harde klap op mijn wang was het volgende wat ik voelde. Ze greep mijn haar vast. Ik gilde en probeerde mezelf los te trekken, maar ik was te verlamd van verbazing en schrik om iets te doen. Plotseling stroomde er een golf van adrenaline door me heen- ik hief mijn hand op en sloeg Gül terug. Iemand greep me stevig vast en hield me in een professionele greep: een wachter, zag ik toen ik omkeek. Amon maakte zich van Gül meester, die hysterisch leek te zijn geworden.
'Vieze teef!,' schreeuwde ze. 'Insect! Hoe durf je mij te slaan, mij, de moeder van de erfgenaam!,' gilde ze onbeheerst uit. Amon probeerde haar tot stilte te manen.
'Houd je mond!,' riep hij streng en autoritair uit. Hij schudde haar door elkaar, en plotseling was ze stil. Haar ogen waren echter nog vol vuur op mij gericht. Mijn hart klopte in mijn keel. Voor een paar seconden was het stil, en ik merkte dat iedereen in de zaal met open mond naar ons staarde. Alles was in niet meer dan vijf seconden gebeurd.
'Neem Lara nu meteen mee naar de audiëntiezaal, ik zal haar persoonlijk straffen. Gül, ga onmiddellijk zitten.' Ik had hem nog nooit zo dominant iets horen bevelen. Het waren woorden waar je niet tegenin kon gaan, tenzij je dood wilde. Ieder woord was dreigender dan wat ik hem ooit had horen zeggen, en dat zegt veel. Gül moest haar lippen bijna kapot bijten om niets te zeggen, en het kostte haar duidelijk ontzettend veel moeite om te doen wat Amon zei. Amon maakte zichzelf lang en breed, wendde zich tot de andere aanwezigen en toverde een nonchalant glimlachje op zijn gezicht. 'Jullie gaan door met waar jullie mee bezig waren alsof er niets is gebeurd, mijn beste gasten en vrienden. Doe jullie zelf tegoed aan wat jullie maar willen: eten, wijn, vrouwen. Ik zou niet willen dat u nare indrukken krijgt van mijn huishouden.' Ik begreep niet hoe hij zo rustig en zelfverzekerd kon blijven: ik was nog in shock. Ik werd meegevoerd naar buiten, door de gangen naar de audiëntiezaal: de zaal waar de sultan of Amon normaal gesproken bezoek ontving van mensen met verzoeken. Ik was te eer in de war om me af te vragen waarom precies die zaal: het enige wat ik merkte toen de wachter me losliet, was dat mijn benen beefden, en dat ik van top tot teen gevoelloos was geworden. Ik móest gaan zitten, anders zou ik omvallen: ik liet mezelf neerzakken op de grond en merkte tot mijn ergernis dat ik moest huilen. Ik kon er niks aan doen: de tranen stroomden geruisloos over mijn wangen. Ook voelde ik mijn wang nagloeien van de klap, want Gül had hard geslagen. Ik veegde mijn tranen wanhopig weg en keek om me heen. De wachter was verdwenen, of stond waarschijnlijk bij de deur. Door mijn tranen heen zag ik een silhouet in de deuropening staan, maar ik wist meteen dat het Amon was. Dat figuur herkende ik meteen. Ik veegde nog een keer over mijn gezicht en krabbelde overeind, hoewel ik daar nog niet echt toe in staat was. Ik wilde niet dat hij me hier zou zien zitten, op de grond. Toen Amon voor me stond, zorgde mijn trots ervoor dat ik mezelf oprichtte en mijn lippen op elkaar klemde. Mijn tranen kon ik inhouden als het moest. Uitdagend stak ik mijn kin naar voren. Wat ging hij doen? Wilde hij me laten martelen? Het kon me niets meer schelen. Als ik maar overleefde.
Het bleef akelig lang stil. Amon sloeg zijn armen over elkaar en keek me uitdrukkingloos aan. Ik kon letterlijk niets aan zijn ogen aflezen: geen woede, geen arrogantie, geen geamuseerdheid, niets van wat ik gewend was. Niets. Slechts een lege, nietszeggende blik. Er leken uren te verstrijken dat hij zo stond, en ik werd steeds onzekerder. Ik begon te twijfelen aan hoelang ik nog te leven had.








Reacties (2)

  • AroonCat

    In een paar dagen gelezen, heel uniek! Ga je nog verder? Je neemt ons echt mee op reis, dat vind ik echt tof:)

    2 jaar geleden
    • FataMorgana

      dankjewel <3 super om te horen

      2 jaar geleden
  • Naird

    Ik heb je verhaal in 1 dag bijgelezen en ben eigenlijk wel benieuwd hoe dit afloopt :3 ik vind de ontwikkeling tussen Amon en Lara heel vermakelijk om te lezen, tho ik Amando eigenlijk cuter vond. En Abasi ook wel.

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen