Foto bij Hoofdstuk 121; Alathea

‘Mam! Ma-ham!’
Alathea zuchtte. ‘Liza, dat kind van je wilt aandacht.’
Liza zuchtte. ‘Wat is er Cece?’ Ze minderde vaart, om naast haar dochter te lopen.
‘Waar is papa?’ Cece was slechts negen jaar en nu al eigenwijs als wat.
‘Papa is met tante Rose en Martha.’ Liza nam haar dochter bij de hand en nam haar mee naar voren. Ze kwam weer naast Alathea lopen.
‘Hoi,’ zei Alathea. Ze glimlachte. Iedereen was dol op Cece. Cece was kort voor Cecelia, maar niemand noemde haar zo. Wel, Austin en Liza, als ze boos waren. Het voordeel voor Liza was dat Cece door de hele Wacht werd opgevangen, waardoor ze ook momenten voor zichzelf kon hebben. Alathea was een standaard oppas.
Cece glimlachte. ‘Hoi tante Alathea.’ Cece zag iedereen in De Wacht als haar familie. Mede door haar zag iedereen dat zo.
‘Wanneer komen papa en tante Rose en Martha terug?’ vroeg ze, opkijkend naar haar moeder.
‘Dat weet ik niet precies liefje.’ Alathea wist dat Liza het jammer vond dat ze niet met haar zussen en man mee kon. Jessica was hier ook nog, die begon eindelijk haar broertje los te laten. Iets wat behoorlijk lang had geduurd.
‘Wat zijn ze precies aan het doen?’ Liza en Alathea wisselde blikken uit op die vraag.


Alathea liep op een flink tempo door. Liza liep aan haar enne kant, Myra aan haar andere kant.
‘Mam!’ Cece kwam naar voren gehaast en haakte haar arm in die van Liza. Als Cecelia geen “mam” had gezegd, had ze zo Liza’s zusje kunnen zijn. Ze scheelde twee jaar. Cece haar leeftijd was vast gezet op 18, daar waar haar moeder 20 was.
‘Mam?’ herhaalde Myra ongelovig.
Liza grinnikte. ‘Je dacht toch niet dat Austin en ik stil hebben gezeten?’
‘Gadver, dat is iets waar ik niet bij stil wil staan.’ Cece huiverde.
‘Hoe denk je anders dat jij ontstaan was schat,’ zei Liza lachend.
‘Liza, stop,’ lachte Martha. ‘Je geeft dat arme kind nog trauma’s.’
‘Cece,’ onderbrak Alathea de plagerij. ‘Dit is Myra. Myra.’ Alathea keek naar haar. ‘Dit is Cecelia, Liza en Austins dochter.’
‘Wauw, leuk je te ontmoeten,’ zei Myra.
‘Van hetzelfde.’ Cece glimlachte blij. ‘Mijn moeder, vader en tantes hebben wel eens iets over je verteld. Ze praten graag over De Wacht.’ Ze giechelde.
‘Zo veel praten we niet over De Wacht,’ zei Martha.
‘Jullie hebben ons goed voorbereid. We wisten aardig wat over jullie voor we jullie ontmoette,’ zei Alathea. Ze keek naar Myra.
‘Echt?’ zei Myra verrast.
‘Ja.’ Alathea glimlachte. ‘Het leek ze een goed idee om de overloop zo soepel mogelijk te maken.’
Er viel een stilte. ‘Dat was slim,’ zei Myra uiteindelijk. ‘Het zal lastig voor jullie zijn geweest, om je constant aan te passen.’
‘Het was vreemd,’ zei Martha eerlijk.
‘Heel vreemd’ voegde Liza toe.
‘Begrijp ik,’ zei Myra.
‘Hoewel de veranderingen vaak wel subtiel waren,’ zei Alathea. Myra knikte. Ondanks dat de veranderingen subtiel waren, was het soms lastig geweest. Voor enkele lastiger dan andere.

‘Hoe voel je je?’ Na ruim een uur praten, liep Alathea alleen met Myra. Ze wilde het niet vragen, maar had het gevoel dat ze het moest. Rose zou willen dat ze voor De Wacht uitkeek.
‘Dat hoef je niet te vragen,’ zei Myra vriendelijk.
Dat was niet geheel waar. Ze was nu verantwoordelijk voor De Wacht. Ze wist dat Myra zich schuldig had gevoeld. Wellicht voelde ze zich nog steeds schuldig.
‘Hoe zit het met jou?’ Myra liet haar blik over Alathea heen gaan. Alathea haalde haar schouders op. ‘Alathea,’ zei Myra zacht. ‘Ik meen het.’
Alathea slikte. ‘Ik mis haar. Maar het leven gaat door.’
Myra snoof. ‘Zeg dat niet alsof je het gelooft.’ Myra keek naar haar. Haar ogen doordringend en eisend. ‘Jij weet net zo goed als ik dat, naast haar zussen, er één persoon is die net zo veel van haar houdt als Michael.’ Alathea keek weg. Ze kon het niet aan, die doordringende ogen.

‘Hey!’ Rose kwam aangelopen. Ze glimlachte en omhelsde Liza, daarna Cece en vervolgens Alathea.
‘Welkom terug,’ zei Alathea. Haar hart ging als een gek tekeer. Rose was terug. Ze had het overleefd.
Rose liet haar los en glimlachte. ‘Goed om terug te zijn.’
‘Heb je hem gevonden?’ vroeg Alathea. Rose knikte ter antwoord.
‘Goden zij dank,’ fluisterde Liza, die meeluisterde.
‘Ik stel voor er direct heen te gaan,’ zei Rose. ‘Hoe eerder hoe beter.’ Alathea knikte instemmend. Rose draaide zich om en de groep volgde. ‘Hoe verliep je tijd als leider?’ vroeg Rose.
‘Het verliep prima. Ik ben duidelijk niet meer de hoofdverantwoordelijke.’
‘Je bent altijd goed geweest in leiding geven.’
‘Dat is niet correct,’ zei Alathea. Ze glimlachte even in zichzelf. ‘Maar bedankt.’
Rose glimlachte haar toe. Het was een warme glimlach. Een glimlach die Alathea lang had moeten missen. Rose glimlachte niet vaak. Als ze het al deed, was het vaak een trieste glimlach. Dit keer niet. Het was hoopvol. Voor het eerst sinds hun kamp was vernietigd hadden ze hoop.
Rose keek naar Cece en glimlachte, ze was duidelijk in een goede bui. ‘Hoe voelt mijn allerliefste nichtje zich?’
Cece lachte vrolijk. ‘Ik ben je enige nichtje.’
‘Nog wel,’ zei Rose. Ze tikte op Cece’s neus. ‘Maar dat veranderd niet het feit dat je mijn lievelingsnichtje bent.’ Cece giechelde weer.
Alathea keek naar Rose. Ze was zo mooi als ze blij was, als ze oprecht glimlachte. Ze schudde direct die gedachten uit haar hoofd. Waar was ze mee bezig? Dit was ongehoord, het kon niet, het mocht niet. Ze keek naar Rose, die haar vriendschappelijk aanstootte. Het enige dat Alathea kon doen, was glimlachen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen