Foto bij Hoofdstuk 122; Michael

‘Michael.’ Michael keek direct op. Hij had het benauwd. Wat als hij ging vragen naar Pan? ‘Ik begrijp dat je je bewust bent van het feit dat Jessica mijn dochter is. Ik zou echter willen dat je dit stil houdt.’
‘Natuurlijk meneer,’ zei Michael zacht. ‘Hoewel ik vermoed dat meer leden van De Wacht dit weten.’
‘Natuurlijk,’ bromde Hades. Zijn gedaante verschoot naar Pluto. Het maakte Michael enkel nerveuzer. ‘Het punt is, ik kan me haar moeder herinneren. Ik kan me niet herinneren dat ze zwanger was.’
Michael slikte. ‘Wel, ik ben met haar hier heen gegaan door middel van schaduwreizen meneer.’
‘Dat begrijp ik,’ zei Pluto. ‘Maar ondanks dat, wil ik eerst onderzoek doen. Tot ik dat heb gedaan, is het beter als mijn vrouw hier niet van weet.’
Michael bleef stil. Hij vermoedde dat het niet moeilijk was om hier achter te komen, gezien Pan hen hier niet had gebracht.
‘Dat brengt me tot het volgende. Waarom heeft Panthea jullie niet gebracht?’ Pluto keek hem fronsend aan. Hij was een van de weinige die haar nog geregeld bij haar volledige naam noemde. Om de een of andere reden gaf dat meer lading aan zijn woorden. Misschien was dat wel de reden waarom hij het deed. Misschien wist hij dat het intimiderender was.
‘Daarover, meneer.’ Michael schraapte al zijn moed bijeen. Rose was van mening geweest dat hij het had moeten weten. ‘Wij- Ehm- De Wacht- Een deel ervan. We vermoeden dat- wel- dat er iets mis is gegaan toen u dochter schaduw reisde.’ Het kwam er onhandiger uit dan hij hoopte.
Hades keek hem aan. Michael wist niet wat hij van zijn blik moest vinden. Was hij boos? Was hij bezorgd.
‘Wel? Wat ging er volgens jullie precies mis?’ vroeg Hades.
‘Als zij het was- dan kwam ze aan in ons kamp, als een soort, onsamenhangende schaduw. Rook. Het zag er uit als zwarte rook, dat naar de grond viel.’ Bezorgd, zeker weten bezorgd. ‘Pete hield haar vast. We weten niet exact hoe. Iemand heeft het vermoeden dat, omdat ze op dezelfde golflengte zaten- hij is een zoon van Hypnos ziet u- ze dacht dat dat misschien zorgde dat Pete haar vast kon houden. Maar Pete was net wakker na een erge verwonding.’
‘Hij heeft haar los gelaten?’ Zijn stem klonk koud. Het bezorgde Michael kippenvel.
‘Ja, meneer. Hunter heeft haar gegrepen, maar ze verdwenen, allebei.’ Michael bleef daarna stil, wachtend op Hades’ reactie.
Hades leek na te denken.
‘Dit meisje waar jullie naar zoeken. Deze Rose. Waarom is zij zo belangrijk?’ ging Hades uiteindelijk over naar een ander onderwerp.
Michael kreeg een brok in zijn keel. ‘Rose.’ Hij schraapte zijn keel. ‘Ze is de leidster van De Wacht. Er zijn een aantal gebeurtenissen geweest. Klaarblijkelijk heeft Apollo Pan naar het verleden gestuurd, of in ieder geval een schim van haar. De drieling- Rose en haar twee zussen- en Austin, een ander lid van De Wacht, zijn per ongeluk ook naar het verleden gebracht.’ Hij slikte. ‘Ik denk tenminste dat dit een ongeluk was.’ Hij haalde diep adem. ‘Austins zus-‘
‘Jessica,’ vulde Hades hem aan.
‘Ja. Zij is hem achterna gegaan. Doordat zij in het verleden zijn geplaatst, heeft dit werkelijk plaats gevonden, zonder dat hier aanpassingen over zijn gedaan. Niet dat ik weet in ieder geval. Wellicht dat enkel wij ons hier niets van kunnen herinneren, dat dit nooit in de geschiedenislessen is geweest.’ Michael sloot zijn ogen. Hij ratelde, hij merkte dat hij ratelde. Hij werd altijd zo nerveus van Hades. Zeker als Pan er niet was. ‘Er heeft zich een Wacht gevormd in het verleden. Een die al eeuwen bestaat en zich bij ons voegden toen het er tijd voor was. Rose leidde deze Wacht. Ze heeft meer doorstaan dan ik me kan voorstellen en ze is er goed in. De Wacht heeft zo iemand als haar nodig.'
‘De Wacht, of jij?’
Michael keek naar zijn schoenen. ‘Beide, meneer,’ gaf hij zacht toe. ‘Ik heb mijn gevoelens voor haar lang ontkent. Ik heb haar weggeduwd en gekwetst en kreeg hier spijt van. Ik dacht dat mijn vader zich met mijn liefdesleven bemoeide, ziet u.’
‘Dat klinkt als iets wat je vader zou doen,’ zei Hades.
‘Precies!’ Michael keek op, blij dat iemand het begreep. ‘Ik wilde niet dat hij dat deed en dus zette ik me er van af. Maar het was moeilijker dan ik dacht en nadat ze verdween miste ik haar.’
‘Veel mannen beseffen zich pas hoeveel ze om iemand geven wanneer het te laat is.’
‘Dat was het niet.’ Michael glimlachte in zichzelf. ‘Ze bleek, na al die eeuwen, nog altijd van me te houden.’
Hades fronste. ‘Dat is bijzonder.’
‘Ja,’ zei Michael zacht. ‘Dat is het. Maar dat is zij ook. Ze is een bijzonder persoon.’
Hades keek hem onderzoekend aan. ‘Als ze hier is, dan moet ik haar kunnen vinden.’ Ze liepen een huis in. Het was een die afgelegen was, maar niet buiten het terrein van het paleis.

Pluto liep naar een groot, dik boek dat op een standaard lag. ‘Ik heb haar volledige naam nodig. Het liefst ook de datum van haar geboorte of de datum dat ze stierf.’
‘Movanie. Rose Movanie. Ze is twee weken en drie dagen geleden gestorven, dat maakt het de-‘ Michael zweeg. Hij wist niet meer welke dag het was. Ze waren zo lang aan het reizen dat hij geen datums meer zag, alleen uren, dagen, weken en maanden.
’28 juli,’ zei Pluto.
’28 juli,’ herhaalde Michael zachtjes.
Pluto negeerde het en bladerde door het boek. ’Hmmm-‘ Hij fronste. ‘Nee. Geen Rose Movanie hier.’
‘Pardon?’ Michael keek op. ‘Dat kan niet kloppen.’
‘Toch is het zo. Geen Rose Movanie. Niet op die dag. Je weet zeker dat het klopt? Twee weken, drie dagen?’ Michael knikte. ‘Dan is ze niet hier geweest.’
‘Als u zegt, ze is hier niet geweest…’
‘Dan bedoel ik, ze is hier niet geweest. Als ze gestorven was, zou ze hier moeten zijn geweest. Zelfs al was het maar voor een seconde. En als ze hier is geweest, dan staat ze in dit boek.’ Pluto sloeg het boek dicht.
‘Maar ze is gestorven.’
‘Hoe?’
Daar was het benauwde gevoel weer. Hij opende zijn mond, maar kon het Pluto niet vertellen.
‘Wel, is het zeker dat ze gestorven is?’ Michael knikte. ‘Is er een lichaam gevonden?’ Michael knikte opnieuw. ‘Dan is de enige die je verder kan helpen mijn dochter- Panthea. Misschien heeft ze een of andere betovering over Rose heen gegooid.’
‘Is dat mogelijk?’ Michael kreeg het met moeite uit zijn mond.
‘Ongetwijfeld. Jullie blijven toch ook leven tot jullie sterven in de strijd. Zoals die Jageressen van Artemis.’ Pluto wuifde met zijn hand. ‘Nu we dat hebben opgelost, kunnen jij en Jessica weer terug naar jullie groep.’ Het was duidelijk dat Pluto hen het liefste weg werkte.
Michael knikte zwakjes. Michael wist dat Pan iets had gedaan, maar het kon niet zijn dat Rose niet in dit boek stond als Pan haar had teruggebracht.
Michael volgde Hades terug naar het paleis, terug naar de woonkamer. Hij keek pas op toen hij een vrouw hoorde schreeuwen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen