Foto bij Hoofdstuk 123; Jessica

‘Orlan.’ Jessica hield zijn hand vast terwijl hij haar meetrok.
‘Wil je niet zien wat er gebeurt?’ vroeg hij zacht. Ze waren Marianna al weken aan het volgen. Ze hadden contact gemaakt, vragen gesteld. Dat was nog in Frankrijk. Inmiddels was Marianna op vakantie met vrienden, in Amerika. Jessica wist dat haar moeder op het punt zou staan van bevallen. De reden dat ze nu nog op vakantie was, was omdat zij en haar vriendinnen nog een laatste vakantie wilde, voor Marianna vast zat aan een kind.
Orlan trok haar mee. Ze waren Marianna helemaal tot hier gevolgd. Rose was er niet erg blij mee, maar ze had het toegestaan. Als het aan Rose lag, wist ze exact waar iedereen was. Op die manier wist ze dat iedereen veilig was. Jessica begreep het wel. Orlan daarin tegen, hij was meer een vrije geest. Hij had de nijging om af te dwalen van de groep. Hij vond ze altijd weer terug, maar het wilde hem nog wel eens in vervelende situaties brengen.
Jessica botste tegen een vrouw op. ‘Sorry,’ zei ze zacht. De vrouw negeerde haar volkomen en liep door. Orlan grinnikte. Jessica keek naar Orlan. Zijn kastanjebruine haar was veel te lang, maar het stond hem goed. Zijn spitse neus en ondeugende glimlach was exact als dat van zijn vader. Zijn ovale gezicht had hij van zijn moeder. Dat wist Jessica, want die had ze ontmoet. Hij had ook haar bruine-grijze ogen.
Na al die jaren samen hadden ze besloten Pan te vragen hun leeftijds-stop in te trekken. Ze wilde samen ouder worden. Of in ieder geval iets ouder. Als ze een jaar of twintig waren was het voor nu wel even goed. Nu werden ze door volwassenen constant aangesproken als kinderen, terwijl ze dat eigenlijk al eeuwen niet meer waren.
‘Kijk.’ Orlan stond plots stil, waardoor Jessica tegen hem aan botste. Hij glimlachte enkel en keek toen weer op. Marianna stond stil. Ze hield haar hand tegen haar buik gedrukt en pufte. Haar vrienden kwamen bezorgd naar haar toe.

Nerveus wipte Jessica op en neer. Ze stonden buiten het ziekenhuis waar haar moeder heen was gebracht. Orlan leunde rustig tegen de muur en keek haar aan, terwijl zij ongeduldig rondliep. ‘Kunnen we niet naar binnen?’ vroeg ze.
‘Je zei het zelf, ze kan ons hier niet zien. Straks denkt ze dat we haar volgen.’
‘Ze denkt ook dat we uit America komen. Daar komt het hele idee vandaan om hier langs te komen,’ zei Jessica.
Orlan grijnsde. ‘We kunnen kijken bij de kraamafdeling. Misschien dat je al geboren bent.’
Jessica keek hem opgewonden aan. ‘Kunnen we dat doen?’
‘Waarom niet? Je moeder blijft toch in het ziekenhuisbed na de bevalling.’ Hij haalde zijn schouders op.
‘Dus we gaan kijken?’ Jessica glimlachte. Orlan zette zich af van de muur en stak zijn hand naar haar uit. Ze nam hem enthousiast aan en ging met hem naar binnen.

‘Wat zijn ze schattig,’ fluisterde Jessica. Ze keek naar de baby’s. Iedereen kon onbeschaamd naar de baby’s kijken.
‘Jij bent toch wel het schattigste!’ Hij wees naar een van de baby’s. Het meisje had een armbandje om, met haar naam “Jessica” erin geborduurd. Ze was klein, bleekjes, had wat donkere haartjes en lag te slapen. Een verpleegster kwam binnen en tilde baby Jessica op uit de couveuse. Het armbandje glipte af en bleef liggen.
‘Oh, pardon.’ Jessica draaide zich om, om de verpleegkundige aan te spreken, maar ze was al verdwenen.
‘Nah, maak je niet te veel zorgen, als ze terug komt doet ze hem wel weer om.’ Orlan drukte een kus tegen haar slaap.

Jessica keek toe hoe de verpleegster het armbandje vastknoopte. ‘Ze heeft veel meer kleur op haar gezicht,’ zei ze, meer tegen zichzelf dan tegen de aanwezige.
‘Ja, ze is net gevoed. Zo’n ukkie zoals zij moet goed drinken.’ De zuster glimlachte haar toe. ‘Zijn jullie familie?' vroeg ze, knikkend naar baby Jessica.
‘Ja,’ zei Jessica. Ze glimlachte. Ze waren wel soort van familie.
‘Gefeliciteerd,’ zei de verpleegkundige. Ze liep vervolgens weg.
‘Aardige vrouw,’ zei Jessica. Ze glimlachte naar Orlan. Hij was bezig met baby Jessica.
‘Kijk dan wat een schatje,’ zei hij. Hij glimlachte. ‘Ze lijkt sprekend op je.’ Hij kietelde het buikje en de baby kraaide. ‘Sprekend een kind van Hades.’
‘Ja,’ zei Jessica. Ze glimlachte. ‘Ik begrijp alleen niet hoe ik van hier in het Las Vegas Lotus hotel ben beland.’
‘Wel, daar komen we vanzelf achter.’

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen