Crazy to think that a man can't hurt
Love takes its toll every time it don't work, yeah
One door closes and another opens
But it's hard to let go when your heart's broken

- Kygo & Labrinth

Louis was nog steeds wat in de war toen hij, in de namiddag, al zijn moed bijeen had geraapt om naar het Barbican te gaan voor een sectierepetitie. Het voelde alsof hij nog niet wakker was. Het was een lange nacht geweest, hij had niet goed geslapen. Hij bleef in zijn ogen wrijven onder zijn bril toen hij het gebouw binnenstapte.
"Mr. Tomlinson! Mr. Tomlinson" Louis kreunde inwendig; schelle tonen deden pijn aan zijn vel, ook al had hij geen kater. Gewoon f*cking triest. Hij slikte voorbij de krop in zijn keel en draaide zijn hoofd met fronsende wenkbrauwen. Hij zag wie hij verwachtte, Margery die zorgde voor de post. Haar karretje vol brieven voor haar uit duwend.
"Mmm?" zei Louis en nam Thunder in zijn linkerhand. Hij wreef met zijn duim over zijn voorhoofd terwijl ze dichterbij kwam. Dit zou nooit gebeuren op een normale dag. Lous ging normaal altijd snel door de lobby zodat Margery hem niet kon inhalen.
"Mr. Tomlinson, je vakje zit overvol," zei ze terwijl ze stopte. Afkeuring was duidelijk te horen in haar stem. "Het is nog erger dan Mr. Horan's" Louis zuchtte en keek op zijn horloge. Hij had nog enkele minuten.
"Oké," zei hij en drukte met zijn vingers op de brug van zijn neus onder zijn bril. Hij wist niet hoe hij zoveel post kon ontvangen hebben tijdens één weekend, maar Margery was de enige persoon met wie Niall niet overweg kon en Louis wilde niet op een slecht blaadje staan bij haar. Dus schuifelde hij met tegenzin naar de kamer waar alle postvakjes stonden.
Al van de andere kant van het kamertje zag hij wat er in zijn vakje lag. Hij wist het meteen. Hij herkende het vergeelde, vol met potlood vegen, onderste van de pagina's die eruit staken. De dikte van de pak papieren herkende hij ook meteen. Hij zou het overal herkennen. Zijn lichaam leek zich, zonder hem, te verplaatsen naar de mailbox. Hij leek zichzelf te observeren.
Louis lachte verwondert. Natuurlijk, had Harry na al die tijd zijn compositie gevonden. Harry, die hem zou verlaten voor een stad als Berlijn. Was dit echt hoe het moest zijn? Hij trok de bladeren uit de mailbox met bevende handen, zijn hart ging razend te keer in zijn borst. Hij kon er bijna niet naar kijken.
Er plakte een briefje op de eerste pagina. Een klein, lichtroze papiertje net onder de veel te grote papierklem die het papier samenhield. Louis wilde er echt niet naar kijken, maar hij kon zichzelf er niet van weerhouden.

Louis-
Ik had niet door dat dit van jou was tot op de laatste pagina.
Ben zo onder de indruk.
Heb wat notities toegevoegd. Ik hoop dat je dat niet erg vindt?
Kunnen we eens praten?
Love, H. xxx


Op dat moment voelde Louis de notities die Harry er op het einde had bijgestopt, ze waren kleiner dan de andere pagina's, waarschijnlijk op hetzelfde lichtroze papier. Hij sloot zijn ogen om de tranen tegen te houden, terwijl hij met zijn vinger over de gekreukte hoeken ging.
"Praten? Wanneer dan, H? Voor of na je weggaat?" mompelde Louis. Het was de bedoeling dat het bitter klonk, maar het klonk uiteindelijk meer als zelfmedelijden.
Dit is een nachtmerrie die steeds erger en erger lijkt te worden. Louis voelde zich helemaal naakt. Alsof hij elk moment uit elkaar kon vallen en binnen hier en enkele seconden in tranen kon uitbarsten. Het ergste was nog dat terwijl Louis zich liever wou verdrinken, dan Harry's notities te lezen, hij goed genoeg wist waarom dat was. Zijn afschuw om ze te lezen kwam van het feit dat hij Harry's mening zo belangrijk vond. Louis was radeloos en heel erg begaan met wat Harry van zijn werk vond en dat is de redenen waarom hij er niet eens aan kon denken om die notities te lezen. Wat het resultaat ook was, of Harry's opmerkingen nu lovend waren of hij Louis helemaal zou afbreken, hij zou breken als hij ze zou lezen. Wat er ook stond, Louis zou nutteloos, naakt en helemaal alleen achterblijven. Want Harry ging naar Berlijn. Harry zou hem verlaten en hij had het hem nog niet eens vertelt.
Nog niet. Louis' hart trok pijnlijk samen als hij zich de komende conversatie voorstelde. Harry moest het hem toch ooit vertellen? Nu dat hij toch beslist had.
"Ja, Harry. Laten we praten," fluisterde hij, dit keer klonk het wel bitter.
Louis bleef staan voor zijn mailbox, ogen dicht, papier in zijn handen en proberend om niet te huilen. Ik heb me zo kwetsbaar opgesteld voor hem, dacht hij, zijn handen spanden zich en losten zich rond het papier. Zo verdomd kwetsbaar. Ik heb het zover laten komen.
Hij kon zich niet voorstellen hoe het anders had gemoeten, dat was het. Hij kon zich niet voorstellen hoe het anders had kunnen zijn. Meteen van bij het begin, zelfs wanneer hij zichzelf ervan probeerde te overtuigen dat hij nog steeds de controle had. Het was onvermijdelijk dat het op deze manier zou eindigen. Kwetsbaar voor Harry. Ellendig en zo erg verliefd op hem, als hij eerlijk was. Het moment dat Louis Harry had gezien in dat kleine stomme kantoor, zijn muziek dirigerend van het krijtbord, dat moment, dan is het begonnen. Zijn onvermijdelijke weg naar een gebroken hart.
"Verdomme," mompelde hij en keek op zijn uurwerk. Hij was sowieso te laat voor zijn sectierepetitie.
Hij haalde diep adem en schoof de stapel papieren in zijn tas en haastte zich uit het kamertje. Hij liep de trappen op naar de tweede verdieping waar de violisten op hem zouden wachten. Eleanor was al wat begonnen tegen dat hij er was. Ze fronste toen hij zijn plaats nam vooraan in de zaal.
"Goed. Wel," zei hij en zette zijn spullen op tafel. Hij probeerde normaal adem te halen. "Sorry dat ik te laat ben. Ik- ik was nog even met iets bezig."
Hij ging met zijn handen door zijn haar en keek naar de mensen, hij voelde zich voor het eerst geïrriteerd door de vele ogen die op hem gericht waren. Hij was nog in de douche geweest voor hij naar hier kwam, maar hij voelde zich onaantrekkelijk en vuil, alsof zijn emoties door zijn poriën naar buiten waren gestroomd. Alsof ze het aan hem konden zien, een dun laagje verdriet en schaamte. Herpak je.
"Dus," zei Louis hees. Hij schudde zijn hoofd en schraapte zijn keel. Intussen haalde hij zijn notities voor deze repetities uit zijn tas. Zijn hart trok samen bij het zien van zijn compositie en Harry's lichtroze papier. Herpak je, nu. "Het over het algemeen een goed concert. Proficiat, maar er waren enkele kleine dingen waar ik nog even met jullie over wou gaan."

Afspeellijst
+ Fragile - Kygo & Labrinth

Ik ben de laatste tijd weer heel wat aan het vertalen geweest en er staan intussen al een hele boel nieuwe stukjes op jullie te wachten. Momenteel zit ik aan 14.Mi en ik kan jullie nu al vertellen dat het einde daar al in zicht komt.

Laat me zeker weten wat jullie ervan vinden en wat jullie denken over Harry en Louis hun keuzes en gedachten!
Enjoy!

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen