Sorry dat het zo lang heeft geduurd voordat er een nieuw hoofdstuk was! ( ´Д`)y━・~~ Vergeef me

Mijn ogen werden groot en ik geloofde even niet wat ik zag. Luna? Lúna?! De enige in de hele school, de hele stád die ik dacht dat ik had kunnen vertrouwen. De enige wie ik dacht dat me begreep... Maar waarom? Waarom zou Luna ooit zoiets doen? 'Luna?', fluisterde ik, maar er kwam door de doek in mijn mond geen geluid uit dus zei ik iets harder: 'Luna?' 'Ja dat is mijn naam.', zei ze afwezig terwijl ze met haar bronzen haars speelde. Toen giechelde ze. 'Oh natuurlijk, ve vraagt je af waarom je hier bent.' Ik keek haar kil aan. 'Ik neem aan dat dat en 'ja' is.' Ze knipoogde en ik voelde mijn oren rood worden van woede. 'Ik dacht dat ik je kon vertrouwen.', gromde ik door de stof heen. Ze lachte en klapte in haar handen. Ze leunde naar voren, met haar handen op de armleuningen van de stoel en ik boog ongemakkelijk naar achteren. 'Ach Keyon, ik dacht dat er in elk geval wel íets was wat je had geleerd.' Ik keek haar vragen aan. 'Vertrouw nooit een heks.' Ze lachte opnieuw en dat maakte me gefrustreerd. 'Ik had om eerlijk te zijn beter van je verwacht.', zuchtte ze. 'Dat je me al die keren dat ik dacht dat je me zag me niet eens herkende, of dat je werkelijk ze naïef was om te geloven dat ik alleen naar Yuki was gekomen omdat ik het te veel mensen had verteld. Deze wereld is hard, Keyon, en ik had verwacht dat juist jij wel je best zou doen om er in te overleven.' 'Waarom doe je dit?' 'Waarom?' Ze lachte. 'Misschien omdat jij de enige Wisselaar op heel Yuki bent en die nou eenmaal niet makkelijk te vinden zijn?' Ze zag mijn verwarde blik en lachte opnieuw voor de zoveelste keer. 'Ach Keyon, dacht je werkelijk dat ik serieus was over dat er misschien anderen hier zijn? Ach jongen toch. Je weet volgens mij niet hoe kostbaar je bent, hoe ik alleen maar een goede daad doe. Dit mocht niet mislukken, dat is ook waarom ik zo veel tijd nodig had om me voor te bereiden. Eerst van een afstandje bestureeen en daarna dichterbij komen.' 'Waarom doe je dit?', herhaalde ik. 'Dat heb ik je net verteld: je bent ongelofelijk kostbaar. Wat je niet alleen al met één druppel bloed kunt doen... Als je niet zo bijzonder was, had ik je echt niet gevoldg sinds die dag dat ik je bij dat stomme kamp zag toen ik door het bos liep.' 'Toen je wát? Ik dacht dat je hier pas na de zomervakantie naartoe was gekomen?!' 'Ach naïef kind.'

Jin

'What the fuck Yoonga?' Ik keek hem boos toen hij mijn sigaret uit mijn mond had getrokken en in een plas op de straat had gegooid. 'Ik probeer te stoppen, dat moet jij ook proberen. Het is echt heel ongezond.' Een geërgerde zucht ontsnapte mijn mond en ik greep met mijn rechterhand in mijn haar. 'Ik heb echt nu echt nodig, Yoongles.' Hij keek me begrijpend aan. 'Ik weet dat het voor ons allemaal zwaar is, maar jezelf longkanker geven helpt daar echt niet mee.' Ik kon Yoonga niet aankijken en staarde schuin naar beneden in het niets. Mijn tanden boorden zich in mijn onderlip. 'Hoe gaat het met Yusaku?', fluisterde ik toen voorzichtig. Yoonga zuchtte, sloeg zijn ogen neer en schudde zijn hoofd. 'Nog steeds zo slecht?' Hij knikte. Het was twee weken sinds het nieuws dat Keyon vermist was bekend was gemaakt. Pas na vier dagen waarin Keyon niet thuis was gekomen hadden zijn ouders de politie ingeschakeld. Waarschijnlijk dachten ze dat hij bij ons was geweest, maar toen ze uiteindelijk Yusaku hadden gebeld of Keyon bij ons was, was hij van hulpeloosheid in tranen uitgebarsten. Het was verschrikkelijk om aan te zien, hoe hij midden in de band oefening gebeld werd en zo begon te huilen. Ik was eerst bang dat er iemand uit zijn familie dood was. Zijn ouders en de politie dachten dat hij weg was gerend en omdat hij na twee weken nog niet gevonden was, waren ze bang dat hij dood was. Die gedachte probeerde ik zo hard mogelijk uit mijn gedachten weg de duwen. Nee, Keyon was niet dood. Dat mocht niet. Dat kon niet! Yusaku zat verschrikkelijk in de put en dacht dat het allemaal zijn schuld was. Hij zei dat hij Keyon nooit alleen had mogen laten en ondanks dat hij het niet probeerde te laten merken, wist ik zeker dat hij dacht dat Keyon toch zelfmoord had gepleegd. En die gedachte was nog veel verschrikkelijker om aan te denken, omdat wij er met z'n allen iets aan hadden kunnen doen maar dat niet gedaan hadden. Yusaku kwam niet meer naar school en toen we hem een paar keer hadden bezocht, had hij in zinn bed gelegen met mijn dekens over zijn hoofd. Hij was bleker dan ooit. 'Zullen we naar hem toe gaan?' Yoonga negeerde mijn vraag en legde een hand tegen mijn wang. 'Je ziet er slecht uit.' 'Wat dacht je anders? Keyon is nog steeds niet gevonden en de kans dat hij dood is wordt steeds groter.' Mijn stem brak. Yoonga zag hoe veel zorgen ik me maakte en sloeg zijn armen om mijn nek. Zijn gezicht was warm tegen mijn nek en ik sloeg mijn armen rond zijn middel en drukte hem stevig tegen me aan. 'Ik maak me zo'n zorgen.', fluisterde ik tegen zijn haar. 'Over Keyon, maar bijna nog erger over Yusaku. Hij is er zo slecht aan toe.' Yoonga hield me even op armlengte afstand en knikte. 'Laten we hem gaan bezoeken.'

'Jongens!' We werden verrast door Robin die ons om de nek vloog toen we aanbelden. 'Eh, hoi.', zei Yoonga opgelaten. 'Ik dacht dat jij op jezelf woonde?', vroeg ik. Ze schudd haar hoofd. 'Ik was toch vaker hier dan thuis, dus heb ik besloten weer hier in te trekken, zeker aangezien de huidige situatie. Jullie komen zeker voor Yu?' We knikten. 'Hoe gaat het met hem?' Robin keek verdrietig en beet op haar lip. 'Is hij al uit bed gekomen?' Ze schudde haar hoofd. 'En hij wilt de laatste tijd ook niet meer eten. De drieling proberen hem steeds op te vrolijken maar hij negeert ze en dat maakt hun ook verdrietig. Misschien moeten jullie inderdaad maar even met hem praten en hem vertellen dat depri in zijn bed liggen ook niets helpt. Ik kan amper slapen in de nacht omdat dat arme kind de hele nacht ligt te huilen.'

'Yusaku?', fluisterde ik, en opende de deur van zijn slaapkamer. Het was net alsof we ons in de kamer van een stervende verkeerden. Naast zijn bed stonden verscheidende lege blikjes bier en energiedrank en er lag een bord onaangeraakte pizza op de grond waar een paar vliegen op zaten. Getver. Voorzichtig legde Yoonga een hand op de bobbel onder de dekens. 'Yusaku, maatje, wij zijn het.', fluisterde hij. Toen Yusaku alsnog geen antwoord gaf keek Yoonga me vragend aan. Ik pakte de punt van het dekbed en trok die van Yusaku's hoofd af. Ik zweer het, als Yoonga's hand niet op en neer was gegaan onder Yusaku's ademhaling had hij net zo goed dood kunnen zijn. Wetend dat hij ons niet langer kon negeren, kwam Yusaku langzaam omhoog en veegde een pluk haar uit zijn gezicht die verbazingwekkend rood was. Zijn ogen waren bloeddoorlopen en lippen gescheurd en vol tand afdrukken. Hij zag er verschrikkelijk ongezond en nog veel ongelukkiger uit dan ik hem ooit had gezien. Hij keek dood voor zich uit, alsof wij er niet waren. Yoonga haalde de rol koekjes die hij onderweg had gekocht tevoorschijn en stak ze naar Yusaku uit. Hij bewoog zijn hand om het geschenk aan te pakken maar de rol gleed door zijn zwakke vingers heen en viel op de grond in de pizza. Terwijl Yoonga de blikjes begin op de ruimen, een trui uit Yusaku's kast haalde, die bij Yusaku aan deed en de kussens op zijn bed rechtte, keek ik naar mijn schoot. Ik kon Yusaku niet aanzien. In de plaats van een stoel te pakken, wat ik had gedaan, ging Yoonga naast Yusaku op zijn bed zitten en klopte hem op zijn bovenbeen. 'Moet ik een boterham voor je smeren?' 'Getver.', zei Yusaku, en ik zag dat hij een klein lachje forceerde om te laten zien dat het niet onbeleefd bedoelde. Yoonga stond op. 'Ik ben zo terug.' En toen liet hij me alleen met Yusaku. 'Het was zeker Yoonga's idee om te komen?' Ik keek op, wetend dat ik hem nu toch echt aan moest kijken en schudde mijn hoofd. 'Ik maakte me zorgen.' 'Niet doen.' Maar zijn vermoeide, zwakke en hopeloze stem en uiterlijk vertelden een ander verhaal. Yusaku pakte een groot kussen en drukte het tegen zijn borst. Hij rustte zijn kin op het kussen en staarde in het niets. Ik merkte toen pas op hoe mager hij was. 'Wanneer heb je voor het laatste gegeten?' Hij haalde zijn schouders op. 'Volgens mij heb ik eergisteren een cracker op.', mompelde hij zacht. Toen ging de deur open. Ik verwachtte Yoonga, maar het waren Yusaku's broertjes, Daan, Sem en Ted. Een van hen keek me aan en zei hoi. Ik groette hem terug. 'Yusaku, kijk eens!' Iemand anders sprong op Yusaku's bed en duwde de krant in zijn gezicht. Yusaku griste het ding uit zijn handen en las het artikel op de voorpagina.

Politie heeft spoor gevonden van vermiste Keyon Hiro, 16 jaar

Na een hoop ondervragingen is de politie tot de conclusie gekomen dat Keyon vermist is geraakt op de avond vier dagen voor de aangifte. De jonegn werkte bij boekenhandel het schaap en is daar nog gezien door zijn baas, een medewerker en zijn klasgenoot. Na zijn werktijd is hij niet meer thuis gekomen en ook nergens anders meer gezien. De politie begint te twijfelen aan de theorie dat de jongen weg is gelopen en denkt dat er misschien meer aan de hand is. Er kan sprake zijn van ontvoering, verkrachting of moord. De zeventienjarige Raon Willenschaar, wie een klasgenoot is van Keyon, wordt op dit moment als nummer één verdachte gehouden door de politie met bewijs dat hij die avond in de boekhandel is gezien en pas het winkelcentrum heeft verlaten toen Keyon's werktijd er op zat. Gisteren heeft een vriend van Raon bekend dat Raon Keyon vaker heeft gevolgd en zich altijd vreemd rond de jongen heeft gedragen.
Als u meer weet over dese situatie vragen wij u contact op te nemen met de politie.

Reacties (4)

  • Snapple

    Arme Raon, heb nu toch wel beetje medelijden met hem

    3 jaar geleden
  • Shibui

    Ow shit! Arme Yusaku!:(

    3 jaar geleden
  • DeNaamIsGideon

    Oh god ik hoop dat dit goed afloopt.

    3 jaar geleden
  • aarsvogel

    Bij Raon Willenschaar dacht ik dat er Raon Wisselaar stondxD

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen