Liam zijn voetstappen naderde traag maar ik kon mezelf er niet toe krijgen te reageren. Zijn knieën knakten toen hij naast mij neerzakte. Ik schraapte mijn pijnlijke keel zachtjes en snikte nogmaals.
"Oh Emma..." Mompelde Liam en er leek bijna een vlaag van medeleven in te zitten. Hij hielp me voorzichtig overeind en zette mijn rillende figuur op de stoel waar Harry eerder op had gezeten. Zijn lichaam manoeuvreerde om mijn braaksel om een koel washandje te halen waarmee hij daarna mijn gezicht voorzichtig mee afnam. De verkoeling was prettig op mijn verhitte huid maar in plaats van een zucht ontsnapte nog een snik uit mijn mond.
"I wanted to thank him, I am sorry." Mompelde ik tegen de man. Liam liet zijn ogen over mijn gezicht glijden en knikte, waarna hij met het washandje over mijn handen ging om de restjes braaksel weg te halen. Nadat ik een nieuw shirt aanhad, een zwarte sweater van adidas dit maal, bracht Liam mij naar een andere kamer; de kamer waar ik de eerste keer wakker werd na hém. De lakens roken schoon en een kruik verwarmde het bed. Liam ging op de bedrand zitten en keek naar de muur achter me terwijl hij op zijn lip beet.
"I know this must be... confusing for you." Begon Liam waarna hij zijn hoofd schudde, "I just wish you would understand that we want to help you." Zei hij toen. Hij keek me aan en opnieuw wendde ik mijn blik af van zijn doordringende ogen. Ik liet mijn handen naar de kruik toe glijden en wikkelde mijn verkleumde lichaam eromheen. Liam leek het te zien en stond langzaam op om een extra deken die over de stoel in de kamer stond te halen. Hij legde het over mij heen waarna hij zich geen positie leek te kunnen geven. Opnieuw stond hij op en liep de kamer uit voor enkele seconden, waarna hij terug kwam met een glas water en een lichtblauw pilletje.
"Here. It will help you fall asleep." Hij overhandigde mij het pilletje en wachtte tot ik het ingenomen had. Ik voelde me te verloren en verward om het pilletje af te slaan dus ik nam het gulzig in. Slaap was altijd al mijn uitweg geweest. Ik dronk de rest van het glas ook leeg wat Liam uit mijn handen nam en ging weer liggen. Het bleef minuten stil terwijl een watten prop langzaam in mijn hoofd begon uit te pluizen. Mijn gedachten werden verstomd en ik voelde mijn lichaam ontspannen. Mijn ogen vielen langzaam dicht en voor ik het wist was ik weggezakt in een diepe slaap.
De twee weken die volgden waren stil, voornamelijk. Niall en Liam kwamen af en toe langs maar ze leken contact te vermijden. Elke dag werd ik wakker in de kamer en stond er een glas met water en het lichtblauwe pilletje op het nachtkastje die ik gulzig in nam. Het verstomde de pijn en zette een stop op de razende gedachten. Vorige week lag er een boek naast van Stephen King waar ik elke dag enkele bladzijden uit las en af en toe stond er eten. Liam had me verteld dat ik naar de keuken kon gaan als ik honger had maar dat was iets wat ik zelden deed. Alleen als de letters in het boek begonnen te dansen en het medicijn zoveel effect had op een lege maag dat de kamer begon te draaien, pas dan liep ik met moeite de trap af. En dat was nu ook het geval. De laatste maaltijd die ik me herinnerde was gebracht door Niall eergisteren waarna hij het laatste verband van me afhaalde; bijna mijne hele lichaam was genezen behalve de grote blauwe plek op mijn ribben en het gips om mijn arm. Het huis was muisstil op het schuifellen van mijn voeten na. De pijpen van de joggingsbroek sleepten over de grond omdat de kleding stukken zo groot waren. Eenmaal in de keuken nam ik een banaan van de schaal die bij de schuifpui stond en keek naar buiten terwijl ik kleine hapjes nam. Ik humde zachtjes een deuntje onder mijn adem toen ik de vogels zag vliegen en het zonlicht zag vallen op hun vleugels. Mijn maag trok samen van jaloezie. De tuin was enorm, zoals mij al eens eerder was opgevallen en ik verlangde ernaar om het gras onder mijn blote voeten te voelen. Het was een mooie dag sinds juni was aangebroken. Ik draaide me weg van het raam om meer eten te pakken. Een cracker misschien. Maar de man die nu ook in de keuken stond hield me tegen. Ik hapte naar adem van schrik en maakte me kleiner bij zijn aanzien. De man was lang en licht getint. Zijn zwarte haren lagen over zijn voorhoofd en zijn donkere ogen werden omrand met lange wimpers. Zijn gezicht had scherpe en gedefinieerde hoeken. Hij was volledig gekleed in zwart met een paar rode gympen aan zijn voeten. De mouwen van zijn zwarte sweater waren opgerold en een volle sleeve met tattoos ving mijn blik.
"You must be Emma." Zei de man terwijl hij door zijn haren woelde. Zijn mondhoek trok omhoog en hij lachte kort. Ik was verstijfd en kon het niet opbrengen om te knikken als antwoord.
"I'm Zayn." Vervolgde hij zonder te wachten op een antwoord. Hij graaide in de zak van zijn sweater en haalde een pakje sigaretten eruit. Hij stak er één tussen zijn lippen en gooide het pakje daarna laveloos op de tafel. Hij krabde kort over zijn korte donkere baard en liep toen in mijn richting. Ik verwachtte dat hij naar mij toekwam maar hij liep recht langs me en opende de schuifpui met een simpele klik. De warme buitenlucht waaide het huis binnen en gulzig snoof ik het op. Zayn stak zijn sigaret aan en nam een grote haal. Hij ving mijn blik door het raam van de schuifpui.
"You can come outside as well" Hij glimlachte zwakjes en ging wat verder van de opening afstaan. Alsof hij me ruimte gaf. Trillend liep ik naar de opening. Mijn onderbewustzijn sprak me in mijn achterhoofd tegen maar de constante medicatie waar ik verslaafd an begon te raken verstomde de waarschuwing. Ik bleef voor een moment in de opening staan en ademde nogmaals diep in en uit. De frisse lucht bracht zoveel zuurstof met zich mee. Anderhalf jaar was ik niet buiten geweest. Voorzichtig zette ik mijn blote voet op het hout van de veranda. Nog een stap verder en nu viel de zon op mijn gezicht. Maar pas toen ik het gras bereikte en de sprietjes tussen mijn tenen prikkelden kon ik mijn geluk niet meer op.

Reacties (2)

  • NicoleStyles

    wauw.. tot nu toe alles in een half uur gelezen!(H)
    Zo realistisch... bijna op het beangstigend na
    Je hebt er zeker een ABO bij!

    Ik ben altijd blij en enthousiast met je verhalen;)

    3 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Dit is echt super goed beschreven!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen