Foto bij Hoofdstuk 21.

‘Hier rechts aanhouden.’ Ik grijp het stuur van mijn fiat 500 stevig vast terwijl ik mijn richting uitsteek. Ik kijk over mijn rechterschouder en zodra ik zie dat het veilig is, voeg ik in. Ik rijd de uitvoegstrook op en wacht tot mijn telefoon de volgende richting aangeeft waar ik heen moet. Links. Ik wacht netjes voor het stoplicht en sla dan links af. Ik rijd rustig achter alle andere auto’s aan en volg ze in de snelheid. Oké, hier mag je dus tachtig. Ik voel hoe mijn handen klammer worden des te verder mijn telefoon zegt dat ik mijn bestemming bereik. Ik had met Bryan afgesproken bij hem thuis, om daarna met hem op de fiets te gaan lunchen in de stad bij hem in de buurt. Ik vind het eng om meteen zijn huis binnen te vallen en zijn familie te ontmoeten, maar ergens stelt me het ook wel gerust om te weten dat ik niet alleen met hem thuis ben. Wie weet wat hij dan zal doen of van plan is…
Ik zie een parkeerplaats en weet dat Bryan appte dat er voor zijn huis geen plaats is, dus dat ik er eentje moet zoeken. Ik zet de auto neer en stap dan rustig uit. Ik sluit mijn app op de telefoon af en kijk nog een keer in het WhatsApp gesprek welk huisnummer ik moest hebben. 39.
Rustig loop ik de huizen af en dan zie ik een bordje waar nummer 39 staat. Ik loop de oprit op en nog voordat ik wil aanbellen gaat de deur open. Het is Bryan. ‘Hee.’ Glimlacht hij. Ik glimlach terug en stap netjes naar binnen. Bryan neemt mijn jas aan en zodra hij hangt slaat hij zijn armen om me heen. Ik knuffel hem gelijk terug en begraaf mijn gezicht in zijn borst. Ik leun van hem weg en ik zie dat Bryan twijfelt, maar dan toch zijn lippen op die van mij drukt voor een korte kus. ‘Ben je er klaar voor?’ Vraagt hij. ‘Nee?’ Lach ik wat ongemakkelijk. ‘Ze bijten niet hoor.’ Lacht Bryan. Ik haal mijn schouders op en knik dan, waarna ik achter hem aan naar binnen loop. 'Je bent zo onzeker over alles Liz, het maakt je zo schattig.' Ik zucht even diep. Waarom hebben mensen toch zo snel door hoe onzeker ik ben? Ik focus me op de mensen in de kamer. Een jong meisje, ik gok zijn zusje en zijn moeder zitten op de bank. Gelijk staat zijn moeder op. ‘Hoi, Liz.’ Geef ik haar netjes een hand. ‘Anne.’ Glimlacht ze vrolijk naar me terug. ‘Leuk om je te zien.’ Zegt ze. ‘Insgelijks.’ Probeer ik zo netjes mogelijk te antwoorden. ‘Hoi, Ella.’ Het meisje geeft me een hand. Duidelijk zijn zusje als het schilderij boven haar hoofd me opvalt. ‘Dus jullie gaan lekker lunchen?’ Anne kijkt me met een glimlach aan. ‘Ja, we wilde naar dat tentje op de hoek gaan.’ Legt Bryan uit. ‘Oh, moet je doen ja. De carpaccio is daar heerlijk.’ Anne kijkt me met een vriendelijke glimlach aan. Op de een of andere manier voel ik me gelijk op mijn gemak bij haar. Wat is dit een ontzettend lieve vrouw. En ik ken haar net twee minuten.
‘Zullen we maar gaan, of wil je eerst wat drinken?’ Vraagt Bryan me. ‘Nee, ik wil wel gaan.’ Glimlach ik. Bryan knikt. ‘Dan zijn wij even weg!’ Anne knikt. ‘Veel plezier, smakelijk eten.’ Ik knik haar toe. ‘Dankjewel.’ Bryan loopt alvast naar de gang en houd de deur voor me open. Ik loop achter hem aan en zodra we in de gang staan sluit Bryan de deur. Hij buigt zich naar me toe en drukt zijn lippen op die van mij. Ik kus hem voorzichtig terug. Daarna pakt hij twee bossen sleutels. Eentje houdt hij zelf vast, de ander overhandigt hij aan mij. ‘Dit is van mijn moeder haar fiets. Die kunnen we wel pakken.’ Ik knik waarna ik hem braaf volg naar het schuurtje waar de fietsen staan. Bryan haalt de fietsen eruit en overhandigd mij een mooie zwarte damesfiets. Zelf stapt hij op een echte grijze herenfiets.
‘Ik heb geen idee waar we heen moeten hé?’ Lach ik als we de wijk uitfietsen. ‘Hier rechts.’ Roept Bryan als hij al rechtsaf fietst. Snel fiets ik hem achterna. ´Volgende keer mag je prima eerder roepen!´ Lach ik als ik hem achterna fiets. ´Sorry.´ Lacht hij zodra ik weer naast hem fiets. ´Ik ben wel blij dat ik weer met jou kan zijn.´ Zegt hij dan. Ik glimlach. ´Ik ook.´ Merk ik op. ´Het voelt zo goed. Wat wij hebben, dat het zo klikt samen. Onvoorstelbaar.´ Mompelt hij, maar wel zo hard dat ik het kan horen. ´Niet te hard van stapel lopen hé. Dit is pas onze tweede date.´ Merk ik op. ´Klopt, maar dan nog. Ik mag toch wel zeggen dat ik het gek vind dat het zo kan?’ Ik knik. ‘Dat mag jij.’ Bryan lacht. Bij hem zijn voelt ergens best speciaal. Ik kan echt mezelf zijn, doen wat ik zelf wil en me geaccepteerd voelen. Ik hoef niet op te letten wat ik zeg, niet na te denken bij wat ik doe, gewoon doen wat ik wil en wat ik leuk vind zonder dat iemand er moeilijk om doet. ‘Dromer, hierheen!’ Roept Bryan. Snel trap ik weer bij en volg ik hem, waarna hij na een tijdje stilstaat. ‘We zijn er.’ Glimlacht hij. We komen tot stiltand voor een restaurant. Het ziet er druk uit, overal zitten mensen. Meiden aan de wijn, mannen aan het bier, oudere dames die eten en kletsen. Maar het ziet er enorm gezellig uit. Gelijk ontstaat er een glimlach op mijn gezicht. Dit kan nog best een leuke tweede date gaan worden.

Reacties (2)

  • Poehler

    Ik heb al de hele week zin in carpaccio en dan staat het hier ook (no_chears)

    3 jaar geleden
  • Magicsongzz

    Ik vertrouw hem toch niet echt...
    Snel verder!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen