Moeder zet een stap naar voren, waardoor ik automatisch een stap naar achteren zet. Nog één en nog één. Ik sta nu met beide voeten op de vensterbank en voel hoe een koude wind met mijn haren speelt. De ramen van de werkkamer staan wagenwijd open.
Moeder doet nog een stap in mijn richting, buigt zich voorover en fluist: 'Ik wil dat je valt, ik wil dat de zwaartekracht jou naar beneden trekt, zoals hij bij ieder ander doet. Ik wil dat je de pijn voelt die jij mij hebt aangedaan, liefje.'
Mijn lichaam reageert direct en hoewel ik het niet wil, hoewel ik me vastklamp aan dat kleine beetje verzet dat nog in mij gloeit, weet ik dat het geen zin heeft. Wat het ook is dat mij hierheen heeft gedwongen, is simpelweg te sterk.
Ik doe nog een stap naar achteren en voel hoe de zwaartekracht mij te pakken krijgt. Ik val, zonder ondersteuning van de wind, zonder enig vangnet en heb niet eens de tijd om de vlaag van doodsangst goed en wel tot me door te laten dringen, voor ik de grond raak. Het is een klap die alle lucht uit mijn longen slaat.

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen