Toen we beneden kwamen zaten mama en papa voor zich uit te staren in de woonkamer. Het leek wel of ze in een stoort trance waren. We kwamen binnen en die trance verdween als sneeuw voor de zon. Ik kon in hun ogen al lezen dat ze me gingen vragen wat ik beslist had. 'hey mam en pap ' zei ik dan maar om de stilte te verbreken. ' hoi meisje wat gaat het worden ? ' vroeg mijn papa wel heel direct vond ik. ‘Wel als niemand er iets op tegen heeft dan ben ik morgen in Engeland.’ Zei ik. 'begin dan maar met het pakken van je koffer' zei mama. 'Mag ik helpen ?' Vraagt Nina. 'Duh tuurlijk wat dacht jij dan' zei ik lachend. We gingen terug naar boven en begonnen met mijn koffer te pakken.

Toen we klaar waren liep het al tegen elven, dus het was echt wel slaaptijd. Zoals gewoonlijk hebben Nina en ik nog een uur door gekletst. Opvallend was wel dat we het beide niet over morgen hadden en dat we geen behoeften hadden om het daarover te hebben. Toen onze ogen bijna vanzelf dicht vielen besloten dat het toch echt wel tijd was om te gaan slapen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen